د کور او ګاونډى احکام

هغه قوانين چې خلک د دوی په تر ټولو بې دفاع حالت کې ساتي: نوی مېړه د يو کال لپاره له جګړې معاف، د ميچنې ډبره په ګرو نه اخيستل کېږي، د غريب چپنه تر لمر لوېدو بېرته ورکول کېږي، مزدوري په همغه ورځ ورکول کېږي. هېرې شوې ګېډۍ او پاتې زيتون او انګور د پرديي، يتيم او کونډې دي.

څپرکی 24.

کۀ څوک د يوې ښځې سره نکاح وکړى او بيا هغه ورته خوښه نۀ وى ځکه چې په هغې کښې يې يو بې‌حيا شے موندلے وى، نو هغه دې ورته د طلاق کاغذ وليکى، د هغې په لاس کښې يې کېږدى او د خپل کور نه دې يې وباسى، ^a او کۀ هغه د هغۀ کور نه ووځى او لاړه شى او د بل سړى ښځه شى، او دا دوېم خاوند يې هم د هغې نه نفرت وکړى او د طلاق کاغذ ورته وليکى، د هغې په لاس کښې يې کېږدى او د خپل کور نه دې يې وباسى، يا کۀ دا دوېم خاوند چې هغه يې د ښځې په توګه نيولې وه مړ شى، نو د هغې اول خاوند چې هغه يې لرې کړې وه، د هغې سره بيا نکاح نۀ شى کولے چې کله هغه ناپاکه کړې شوې وى؛ دا د زمونږ پلار په نزد يو کرکجن کار دے، او تۀ بايد په هغه مُلک باندې ګناه رانۀ وړې چې ستا پلار يې تا له په ميراث کښې درکوى.

کۀ څوک نوې ښځه وکړى، نو هغه دې نۀ په فوج کښې شامل کيږى او نۀ دې ورته کوم کار سپارلے شى؛ هغه دې يو کال په کور کښې آزاد وى، چې هغه ښځه چې هغۀ کړې ده خوشحاله کړى.

هيڅوک دې د قرض د ضمانت دپاره د مزرو جوړه، يا حتىٰ يواځې بره مزرے، نۀ اخلى، ځکه چې دا د يو چا د ژوند روزى ګرو کول دى.

کۀ څوک داسې ونيولے شى چې د خپل اِسرائيلى ورور تښتونه کوى، هغه غلام کوى يا پلورى، نو دا تښتونکے بايد مړ شى. نو تاسو دا بدى د خپل مينځ نه لرې کړئ.

د ناپاکوونکې د پوستکى د ناروغۍ په حقله ډېر خيال ساتئ چې بالکل هم هغه شان وکړئ لکه څنګه چې لاوى اِمامان تاسو ته ښايى، لکه څنګه چې ما هغوئ ته حُکم کړے وو. هغه څۀ ياد لرئ چې ستا پلار په لار کښې مريم سره وکړل کله چې تاسو د مِصر نه راوتلئ.

کله چې خپل ګاونډى ته کوم شے په قرض ورکوې، نو د هغۀ کور ته د هغۀ د ضمانت د اخستلو دپاره مۀ ننوځه. تۀ بايد بهر ودريږې، او قرضدار دې هغه ضمانت تا ته بهر راوړى. او کۀ هغه غريب سړے وى، نو تۀ د هغۀ ضمانت د شپې دپاره مۀ ساته. د نمر د لوېدو پورې يې ضمانت ورته واپس کړه، چې هغه په خپله چادر کښې اوده شى او تا له دُعا وکړى؛ ستا پلار به دا تا له د صداقت په توګه حسابوى.

په کوم غريب، محتاج مزدور باندې ظلم مۀ کوه، چې هغه ستا ورور وى کۀ يو پردے چې ستا په مُلک کښې ستا په ښارونو کښې اوسيږى. د هغۀ مزدورى هم هغه ورځ ورکوه، د نمر د لوېدو نه مخکښې، ځکه چې هغه غريب دے او په هغې پورې تکيه کوى. ګنې هغه به زمونږ پلار ته ستا په خلاف فرياد وکړى، او دا به ستا دپاره ګناه وى.

پلاران دې د خپلو بچو په بدله کښې نۀ وژلے کيږى، او نۀ دې بچى د خپلو پلارانو په بدله کښې وژلے کيږى؛ هر څوک دې د خپلې ګناه په بدله کښې وژلے شى.

تۀ بايد د پردى يا د يتيم سره بې‌اِنصافى نۀ کوې، او نۀ دې د کونډې چادر د ضمانت په توګه اخلې. ياد لره چې تۀ په مِصر کښې غلامان وئ؛ ستا پلار تۀ له هلته نه خلاصون درکړو، نو ځکه زۀ تا ته حُکم کوم چې دا وکړې.

کله چې د خپلې پټى فصل رېبې او يوه ګيډۍ هيره کړې، نو د هغې دپاره بيا مۀ ګرځه. هغه د پردى، د يتيم او د کونډې دپاره پرېږده، چې ستا پلار دې د خپلو لاسونو په ټولو کارونو کښې برکت درکړى. کله چې خپله د زيتون ونه ولوجنې، نو په څانګو باندې بيا مۀ ګرځه؛ څۀ چې پاتې وى هغه د پردى، د يتيم او د کونډې دپاره پرېږده.

کله چې د خپل باغ انګور راټولوې، نو څۀ چې پاتې وى هغه مۀ رېبه؛ هغه د پردى، د يتيم او د کونډې دپاره پرېږده. ياد لره چې تۀ د مِصر په مُلک کښې غلامان وئ؛ نو ځکه زۀ تا ته حُکم کوم چې دا وکړې.