په دروازه کښې اِنصاف

وهل په څلوېښتو درو پورې محدود دي ترڅو ورور ستاسو د سترګو په وړاندې سپک نه شي. غويي ته د غلې د ګاهلو پر مهال خوله نه تړل کېږي. د کونډې د مړه مېړه نوم د هغه ورور ساتي، که نه نو ورور د ښار په دروازه کې شرمول کېږي. تول او پيمانې بايد سمې وي.

څپرکی 25.

کۀ د سړو په مينځ کښې جګړه وى او عدالت ته لاړ شى، نو قاضيان چې د دوئ په مينځ کښې فيصله کوى، هغوئ به بې‌ګناه بريئ کړى او ګناهګار ته به سزا ورکړى، نو کۀ ګناهګار سړے د وهلو لائق وى، نو قاضى به هغه د ځان په مخکښې پرېوځوى او د هغۀ د ګناه مطابق به هغۀ ته شمېرلے وهل ورکولے شى. څلوېښت کوړې، د دې نه زيات نه؛ کۀ هغه د دې نه زيات هغۀ ته وهل ورکړى، نو ستا ورور به ستا په سترګو مخکښې خوار شى.

کله چې غوايى دانې چلوى نو د هغۀ خوله مۀ تړه.

کۀ ورُونه په يو ځائ کښې اوسېږى او يو د دوئ بې زوئه مړ شى، نو د مړ سړى ښځه دې د بهرنى سره نکاح نۀ کوى. د هغې د خاوند ورور دې هغه د خپلې ښځې په توګه بوزى، د هغې سره دې مله شى او د هغې سره دې د ديوره فرض ادا کوى. هغه اول زېږېدلے چې هغه يې زېږوى، هغه به د مړ ورور نوم اخلى، دې دپاره چې د هغۀ نوم د اِسرائيل نه ونۀ ايستلے شى.

کۀ هغه سړے د خپل ورور ښځه بوتلل نۀ غواړى، نو هغه دې په دروازه کښې مشرانو ته لاړه شى او دې ووائى چې، ”زما د خاوند ورور په اِسرائيل کښې د خپل ورور نوم پاڅولو نه اِنکار کوى؛ هغه زما د ديوره حق ادا کول نۀ غواړى.“ نو د هغۀ د ښار مشران به هغه راوبلى او هغۀ ته به خبرې کوى. کۀ هغه ټينګ ودرېږى او ووائى چې، ”زۀ هغه بوتلل نۀ غواړم،“ نو د هغۀ د ورور ښځه به د مشرانو مخکښې هغۀ ته ورنژدے شى، د هغۀ د پښې نه به هغۀ ته څپلۍ وباسى، د هغۀ په مخ کښې به تُوک وغورزوى او ووائى چې، ”هغه سړى سره داسې کيږى چې د خپل ورور کور جوړول نۀ غواړى.“ او د هغۀ کورنۍ به په اِسرائيل کښې ”د هغۀ کور بللے شى چې څپلۍ يې ايستلے شوے وه.“

کۀ دوه سړى جنګ کوى او د يوۀ ښځه راشى چې خپل خاوند د هغۀ د حمله کوونکى نه خلاصه کړى او هغه لاس ونيسى او د هغۀ شرمځائ ونيسى، نو تۀ به د هغې لاس پرې کوې. هيڅ رحم مۀ کوه.

تۀ دې په خپل جولۍ کښې دوه قسمه تلل نۀ لرې، يو لوئ او يو واړۀ. تۀ دې په خپل کور کښې دوه قسمه پېمانه نۀ لرې، يوه لويه او يوه واړه. پوره او صحيح تلل ولره؛ پوره او صحيح پېمانه ولره، دې دپاره چې ستا ورځې په هغه زمکه باندې اوږدې شى چې ستا پلار يې درکوى. ځکه چې هر څوک چې داسې کارونه کوى، هر څوک چې بې اِيمانى کوى، هغه ستا پلار ته کرکجن دے.

هغه څۀ ياد ساته چې عمالِيق درسره په لاره کښې وکړل کله چې تۀ د مصر نه راووتلې، چې څنګه هغه په لاره کښې درسره مخامخ شو، د تا ټول وروستنى چې ستا تر شا وُو هغه يې ووهل کله چې تۀ ستومانه او کمزورے وې، او هغۀ د زمونږ پلار نه هيڅ وېره نۀ کوله. کله چې ستا پلار درته د ستا د ګرد چاپېره د ټولو دُښمنانو نه آرام درکړى، په هغه زمکه کښې چې ستا پلار يې تا له د ميراث په توګه درکوى چې قبضه يې کړې، نو د عمالِيق يادګيرۍ د آسمان لاندې نه ورکه کړه. هېر يې مۀ کوه.