تثنیه 24

24 ¹هرگاه مردی زنی بگیرد و با او ازدواج کند، اگر آن زن دیگر او را خشنود نسازد، زیرا چیزی ناشایست در او یافته است، طلاق‌نامه‌ای برایش می‌نویسد و به دستش می‌دهد و او را از خانهٔ خود روانه می‌کند، ^a a v1 موسی به سبب سختی دلِ انسان اجازهٔ طلاق داد؛ اما عیسی به طرحِ نخستینِ پدر ما، یعنی پیوندِ مادام‌العمر، اشاره کرد (متّی ۱۹:‏۸). ²و اگر آن زن از خانهٔ او بیرون رود و برود و زنِ مرد دیگری شود، ³و شوهر دومش نیز از او بیزار شود و طلاق‌نامه‌ای برایش بنویسد و به دستش دهد و او را از خانهٔ خود روانه کند، یا اگر آن شوهر دوم که او را به زنی گرفته بود بمیرد، ⁴آنگاه شوهرِ نخستینش که او را رانده بود، نمی‌تواند پس از آنکه ناپاک شده است، دوباره او را به زنی بگیرد؛ زیرا این در نظرِ پدر ما نفرت‌انگیز است، و نباید بر سرزمینی که پدرتان به میراث به شما می‌بخشد، گناه بیاورید.

⁵هرگاه مردی زنی تازه بگیرد، نباید به جنگ برود یا هیچ وظیفه‌ای بر او نهاده شود؛ یک سال در خانه آزاد باشد تا زنی را که گرفته است شاد سازد.

⁶هیچ‌کس نباید دو سنگِ آسیاب، یا حتی تنها سنگِ رویین را، به‌عنوان گرو برای بدهی بگیرد؛ زیرا این کار، معاشِ خودِ کسی را به گرو می‌گذارد.

⁷اگر مردی یافت شود که یکی از برادرانِ اسرائیلیِ خود را دزدیده و او را به بردگی کشیده یا فروخته باشد، آن آدم‌دزد باید کشته شود. پس شرارت را از میان خود پاک کنید.

⁸در موردِ بیماریِ پوستیِ نجس‌کننده، بسیار مراقب باشید که دقیقاً چنان‌که کاهنانِ لاوی به شما می‌آموزند عمل کنید، همان‌گونه که به ایشان فرمان دادم. ⁹به یاد آورید که پدرتان در راه، هنگام بیرون آمدنتان از مصر، با مریم چه کرد.

¹⁰هرگاه چیزی به همسایهٔ خود قرض دهید، برای گرفتنِ گرو به خانه‌اش داخل نشوید. ¹¹باید بیرون بایستید، و آن کس که وام گرفته است، گرو را نزد شما بیرون بیاورد. ¹²و اگر او مردی فقیر باشد، نباید گروِ او را شب نزد خود نگاه دارید. ¹³گروِ او را تا غروبِ آفتاب بازگردانید تا او بتواند در ردای خود بخوابد و شما را برکت دهد؛ و پدرتان آن را برایتان عدالت خواهد شمرد.

¹⁴کارگرِ مزدبگیرِ فقیر و نیازمند را استثمار نکنید، خواه برادر باشد و خواه غریبه‌ای که در سرزمینِ شما، در شهرهایتان، ساکن است. ¹⁵مزدش را در همان روز، پیش از غروبِ آفتاب بپردازید، زیرا او فقیر است و به آن دل بسته است. وگرنه ممکن است بر ضدِ شما نزدِ پدر ما فریاد برآورد، و برای شما گناه محسوب خواهد شد.

¹⁶پدر و مادر نباید به سببِ فرزندان کشته شوند، و نه فرزندان به سببِ پدر و مادر؛ هر کس باید به سببِ گناهِ خودش کشته شود.

¹⁷نباید حقِ غریبه یا یتیم را پایمال کنید، و نه ردای بیوه‌زنی را به گرو بگیرید. ¹⁸به یاد آورید که در مصر برده بودید و پدرتان شما را از آنجا رهایی بخشید؛ پس به شما فرمان می‌دهم که چنین کنید.

¹⁹هرگاه در کشتزارِ خود محصول درو کنید و بافه‌ای را فراموش کنید، برای برداشتنِ آن بازنگردید. آن را برای غریبه و یتیم و بیوه‌زن بگذارید، تا پدرتان شما را در تمامِ کارهای دستتان برکت دهد. ²⁰هرگاه درختِ زیتونِ خود را بتکانید، دوباره سراغِ شاخه‌ها نروید؛ آنچه را که باقی می‌ماند برای غریبه و یتیم و بیوه‌زن بگذارید.

²¹هرگاه انگورهای تاکستانِ خود را بچینید، آنچه را که می‌ماند برنچینید؛ آن را برای غریبه و یتیم و بیوه‌زن بگذارید. ²²به یاد آورید که در سرزمینِ مصر برده بودید؛ به همین سبب است که به شما فرمان می‌دهم چنین کنید.