د زمونږ پلار جماعت ته څوک داخلېدے شى
د دې قواعد چې څوک په جماعت کې ننوتلی شي، او د بلعام د هغه لعنت يادونه چې په برکت بدل شو ځکه چې ستاسو پلار له تاسو سره مينه درلوده. اردوګاه پاکه ساتل کېږي ځکه چې هغه پکې ګرځي. تښتېدلی غلام بايد بېرته ونه سپارل شي. له ورور څخه سود نه؛ نذرونه بايد پوره شي.
23 1هغه سړے چې خصيې يې کُچل شوى وى يا ذکر يې پرې شوے وى، هغه دې د زمونږ پلار جماعت ته داخل نۀ شى. 2هيڅوک چې د حرامۍ نه پېدا شوے وى، هغه دې د زمونږ پلار جماعت ته داخل نۀ شى، او نۀ يې اولاد، تر لسمې پُښتۍ پورې هم، د زمونږ پلار جماعت ته داخل شى. 3هيڅ عمونى يا موآبى دې د زمونږ پلار جماعت ته داخل نۀ شى، تر لسمې پُښتۍ پورې هم د هغوئ نه هيڅوک هيڅکله د زمونږ پلار جماعت ته داخل نۀ شى. 4ځکه چې کله تاسو د مصر نه راووتئ، هغوئ په لار کښې د ډوډۍ او اوبو سره ستاسو مخې ته رانۀغلل، او د ارام نهرين د فتور نه يې د بعور زوئ بلعام په مزدورۍ ونيولو چې تاسو ته لعنت ووائى. 5خو ستا پلار بلعام ته د غوږ ايښودو نه انکار وکړو، او هغه لعنت يې ستا دپاره په برکت واړولو، ځکه چې ستا پلار تا سره مينه کوله. 6تۀ دې د خپل ژوند په ټولو ورځو کښې د هغوئ سلامتى يا د هغوئ ترقى هيڅکله هم مۀ لټوه. 7د ادومى نه نفرت مۀ کوه، هغه ستا ورور دے. د مصرى نه نفرت مۀ کوه، تۀ د هغۀ په مُلک کښې پردے وې. 8هغه بچى چې په دريمه پُښتۍ کښې ورته پېدا شى، هغوئ د زمونږ پلار جماعت ته داخلېدے شى.
په لښکرګاه کښې پاکى
9کله چې تۀ د لښکرګاه په صورت کښې د خپلو دُښمنانو خلاف جنګ ته ووځې، نو خپل ځان د هرې بدۍ نه ساته. 10کۀ ستاسو په مينځ کښې څوک سړے د شپې د احتلام په وجه ناپاک شى، نو هغه دې د لښکرګاه نه بهر لاړ شى او بيا دې دننه نۀ راځى. 11کله چې ماښام نزدې شى، نو هغه دې په اوبو کښې غسل وکړى، او د نمر د ډوبېدو په وخت هغه لښکرګاه ته بيرته راتلے شى. 12د لښکرګاه نه بهر دې ستاسو يو داسې ځائ وى چرته چې تۀ د حاجت دپاره وتلے شې. 13په خپل سامان کښې يوه بېلچه وساته، او کله چې تۀ بهر کښېنې، نو په هغې سره يوه کنده وکنده او خپل نجاست پرې پټ کړه. 14ستا پلار ستا د لښکرګاه په مينځ کښې ګرځى چې تا بچ کړى او ستا دُښمنان تا ته حواله کړى، نو ځکه دې ستا لښکرګاه پاکه وى، دې دپاره چې هغه ستا په مينځ کښې کومه بې حيا شے ونۀ وينى او ستا نه مخ وانۀ ړوى.
د ګډ ژوند دپاره قانونونه
15هغه غُلام چې د خپل مالِک نه تا ته وتښتى، هغه خپل مالِک ته مۀ حواله کوه. 16هغه دې تا سره، ستا په مينځ کښې اوسېږى، ستا په کومه ښار کښې چې هغه خوښ کړى، چرته چې ورته ښۀ ښکارى. هغۀ سره بد سلوک مۀ کوه.
17د اِسرائيل هيڅ لور دې د بُت خانې فاحشه نۀ وى، او د اِسرائيل هيڅ زوئ دې د بُت خانې فاحش نۀ وى. a a v17 ”د بُت خانې فاحشه“ د بُتانو د عبادت سره تړلې وه چې د زرخېزۍ دپاره به کېدو، دا عامه زناکارى نۀ وه — دې رواج کښې جنسى عمل د بُتانو د مذهب سره ګډېدو، او زمونږ پلار دا د خپلو بچو په مينځ کښې منع کوى. 18د فاحشې اُجرت يا د سپى کمائى د کومې نذر په پوره کولو کښې د خپل پلار کور ته مۀ راوړه — دا دواړه ستا پلار ته مکروه دى. b b v18 دلته ”سپے“ د بُت خانې د نارينه فاحش دپاره عام لفظ دے، او د هغۀ کمائى هم د فاحشې د کمائۍ په شان د نذرانې په توګه منع ده.
19د خپل ورور نه سود مۀ اخله — نۀ په پيسو، نۀ په خوراک، او نۀ په بل کوم شى چې پور ورکړې. 20د پردى نه سود اخيستے شې، خو د خپل ورور نه نه، دې دپاره چې ستا پلار ستا په هر هغه کار کښې چې لاس پرې اچوې برکت درکړى، په هغه مُلک کښې چې تۀ د قبضې دپاره ورننوځې.
21کله چې تۀ خپل پلار ته کومه نذر ومنې، نو د هغې په پوره کولو کښې ځنډ مۀ کوه، ځکه چې ستا پلار به ضرور ستا نه د هغې طلب کوى، او دا به په تا ګناه وى. 22خو کۀ تۀ د نذر منلو نه ډډه وکړې، نو تۀ به د ګناه مجرم نۀ يې. 23څۀ چې تۀ خپل پلار ته نذر منې، هغه ساته او پوره کوه، تا دا په خپله خوښه، په خپله خولۀ وئيلى وُو. 24کله چې تۀ د خپل ګاونډى انګورو باغ ته ننوځې، نو څومره انګور چې خوښ دې وى، مړه خېټه يې خوړلے شې، خو په خپل لوښى کښې يې هيڅ مۀ اچوه. 25کله چې تۀ د خپل ګاونډى ولاړو فصلونو ته ننوځې، نو په خپل لاس سره وږى شکولے شې، خو د خپل ګاونډى په ولاړ فصل کښې لور مۀ چلوه.