Prajanjine Rama kita marang Para Kagungane

Mikhael jumeneng ing salebeting kasangsaran ingkang boten wonten tandhingipun, lan tiyang ingkang tilem sami tangi — sawatawis dhateng gesang langgeng, sawatawis dhateng wirang. Daniel nyuwun pirsa dumugi kapan, lan dipundhawuhi nyegel kitab punika. Piyambakipun boten nate nampi wangsulan ingkang dipunkajengaken, namung punika: lumampaha, ngasoa, lan tangia nampi warisan ingkang sampun dipunprasetyakaken dening Ramamu.

Pasal 12.

Ing wektu iku Mikhael, sang pangeran agung kang rumeksa marang para putrane umatmu, bakal jumeneng. Bakal ana kasangsaran kang durung tau kelakon wiwit anane bangsa-bangsa nganti tekan wektu iku. Ing wektu iku umatmu—kabeh kang jenenge katulis ing kitab—bakal padha kapitulungan. Akeh wong kang turu ing lebuning bumi bakal padha tangi—ana kang tumuju marang urip langgeng, ana kang tumuju marang kawirangan lan panyampah kang langgeng. Wong kang wicaksana bakal padha sumunar kaya cahyaning langit; sarta wong kang nuntun wong akeh marang kabeneran bakal kaya lintang-lintang, ing salawas-lawase. Nanging kowe, Dhaniel, tutupana tembung-tembung iki lan segelen kitab iki nganti tekan wektu wekasan. Wong akeh bakal padha mrana-mrene, lan kawruh bakal saya wuwuh.

Banjur aku, Dhaniel, nyawang lan weruh ana wong loro liyane kang padha ngadeg, siji ing saben pinggiring kali. Salah sawijine takon marang wong kang manganggo lenan, kang ana ing sadhuwure banyuning kali: “Ngantos pinten dangunipun malih dumugi wekasaning sakehing kaelokan punika?”

Aku krungu wong kang manganggo lenan mau, kang ana ing sadhuwure banyuning kali, ngangkat tangan tengen lan kiwane marang langit, sarta supata demi Panjenengane kang gesang langgeng: nganti sawijining mangsa, sawetara mangsa, lan satengahing mangsa; samangsa sirnaning pangwasane umat suci wis rampung, sakabehe iku bakal rampung. ^a

Aku krungu, nanging ora ngerti, mulane aku matur: “Dhuh gusti, kadospundi wekasaning prakawis punika?”

Pangandikane: “Lungaa, Dhaniel, awit tembung-tembung iki wis katutup lan kasegel nganti tekan wektu wekasan. Wong akeh bakal padha karesikan, kaputihake, lan kamurnekake; dene wong duraka bakal padha tansah nglakoni piala. Ora ana wong duraka siji-sijia kang bakal ngerti, nanging wong kang wicaksana bakal padha ngerti.

Wiwit wektu kurban saben dina disingkirake lan diadegake barang kang njijiki kang njalari karusakan, bakal ana 1.290 dina. Rahayu wong kang tetep ngenteni lan tekan ing 1.335 dina.

Nanging kowe, lungaa nganti tekan wekasan. Kowe bakal ngaso, banjur bakal tangi kanggo nampani warisanmu ing wekasaning jaman.”