پيءُ جو پنهنجن سان واعدو

بي مثال مصيبت جي وقت ميڪائيل اٿي ٿو، ۽ سُتل جاڳن ٿا — ڪي هميشه جي زندگيءَ لاءِ، ڪي شرمندگيءَ لاءِ. دانيال پڇي ٿو ته ڪيستائين، ۽ کيس ڪتاب تي مهر هڻڻ لاءِ چيو وڃي ٿو. کيس اهو جواب ڪڏهن نٿو ملي جيڪو هو چاهي ٿو، رڳو هي: پنهنجي راهه وٺ، آرام ڪر، ۽ اُن ورثي لاءِ اٿ جنهن جو واعدو تنهنجي پيءُ ڪيو.

باب 12.

انهيءَ وقت ميڪائيل، جيڪو تنهنجي قوم جي ٻارن جو نگهبان وڏو شهزادو آهي، اُٿندو. اهڙي مصيبت ايندي جهڙي قومن جي شروعات کان وٺي انهيءَ وقت تائين ڪڏهن نہ آئي هئي. انهيءَ وقت تنهنجي قوم جا اهي سڀ ماڻهو، جن جا نالا ڪتاب ۾ لکيل آهن، بچايا ويندا. ڌرتيءَ جي مٽيءَ ۾ ستل ڪيترائي جاڳندا — ڪي دائمي زندگيءَ لاءِ، ۽ ڪي شرمندگي ۽ دائمي نفرت لاءِ. عقلمند آسمان جي روشنيءَ وانگر چمڪندا؛ ۽ جيڪي ڪيترن کي سچائيءَ ڏانهن آڻين ٿا، سي تارن وانگر هميشه هميشه تائين چمڪندا. پر اي دانيال، تون آخري وقت تائين انهن ڳالهين کي بند ڪري ڇڏ ۽ ڪتاب تي مهر هڻ. ڪيترائي هيڏانهن هوڏانهن گهمندا ڦرندا، ۽ علم وڌندو.

پوءِ مون دانيال نظر کڻي ڏٺو تہ ٻه ٻيا بيٺل هئا، هڪڙو درياءَ جي هن ڪناري تي ۽ ٻيو انهيءَ ڪناري تي. هڪڙي انهيءَ ڪتان جا ڪپڙا پهريل ماڻهوءَ کان، جيڪو درياءَ جي پاڻيءَ مٿان هو، پڇيو تہ ”انهن عجيب ڳالهين جي پڄاڻيءَ ۾ ڪيترو وقت لڳندو؟“

مون ٻڌو تہ ڪتان جا ڪپڙا پهريل ماڻهوءَ، جيڪو درياءَ جي پاڻيءَ مٿان هو، پنهنجو ساڄو ۽ کاٻو هٿ آسمان ڏانهن مٿي کڻي، هميشه جيئري جي قسم کنيائين تہ اهو هڪ وقت، ڪيترائي وقت ۽ اڌ وقت لاءِ هوندو؛ جڏهن پاڪ قوم جي طاقت جو ٽڪرا ٽڪرا ٿيڻ پورو ٿيندو، تڏهن اهي سڀ ڳالهيون پوريون ٿينديون. ^a

مون ٻڌو پر سمجهيم ڪو نہ، تنهنڪري چيم تہ ”اي منهنجا سائين، انهن ڳالهين جي پڄاڻي ڇا آهي؟“

چيائين تہ ”وڃ، اي دانيال، ڇاڪاڻ تہ اهي ڳالهيون آخري وقت تائين بند ۽ مهر ٿيل آهن. ڪيترائي پاڪ، اڇا ۽ کرا ڪيا ويندا؛ شرير بڇڙائي ڪندا رهندا. ڪو بہ شرير نہ سمجهندو، پر عقلمند سمجهندا.

روزاني قرباني هٽائڻ ۽ ويراني آڻيندڙ نفرت جوڳي شيءِ بيهارڻ کان وٺي: هڪ هزار ٻه سؤ نوي ڏينهن. مبارڪ آهي اهو، جيڪو انتظار ڪري ٿو ۽ هڪ هزار ٽي سؤ پنجٽيهن ڏينهن تائين پهچي ٿو.

پر تون پڄاڻيءَ ڏانهن هل. تون آرام ڪندين، پوءِ ڏينهن جي پڄاڻيءَ تي پنهنجي ورثي لاءِ اُٿي بيهندين.“