افسسیان 4

4 ¹پس من که در خداوند اسیرم، از شما تمنا می‌کنم: شایستهٔ آن دعوتی که بدان خوانده شده‌اید رفتار کنید، ²با کمالِ فروتنی و ملایمت، با بردباری، و در محبت یکدیگر را تحمل کنید، ³و بکوشید تا یگانگیِ روح را در پیوندِ صلح و سلامتی حفظ کنید. ⁴یک بدن و یک روح، چنانکه نیز به یک امید دعوت شده‌اید، امیدی که با دعوت شما همراه است. ⁵یک خداوند، یک ایمان، یک تعمید، ⁶یک پدرِ همه، که فوق همه و در میان همه و در همه است.

⁷اما به هر یک از ما فیض بخشیده شده است، به اندازهٔ عطای مسیح. ⁸پس می‌گوید: «چون به بالا صعود کرد، اسیران را به اسارت برد و عطایا به مردمان بخشید.» ^a a v8 پولس مزمور ۱۸:۶۸ را نقل می‌کند، مزموری پیروزمندانه در ستایشِ پادشاهی فاتح. او آن را بر صعودِ مسیح پس از مرگ و رستاخیزش اطلاق می‌کند.

⁹و اما این که «صعود کرد» چه معنایی دارد، جز آنکه او همچنین به قسمت‌های پایین‌تر، یعنی زمین، نزول کرد؟ ¹⁰آن که نزول کرد، همان است که فوق همهٔ آسمان‌ها صعود کرد، تا همه‌چیز را پُر سازد.

¹¹و او رسولان را، انبیا را، مبشّران را، و شبانان و معلمان را بخشید، ¹²تا مقدّسان را برای کار خدمت آماده سازد، و برای بنای بدنِ مسیح، ¹³تا زمانی که همهٔ ما به یگانگی در ایمان و در شناختِ پسرِ پدر ما برسیم، و به انسانی بالغ و رسیده بدل شویم، به اندازهٔ کاملِ قامت و پُریِ مسیح. ¹⁴تا دیگر کودکانِ خردسال نباشیم که با امواج به این سو و آن سو افکنده شوند و با هر بادِ تعلیم رانده گردند، به نیرنگِ آدمیان و به مکرِ حیله‌گرانه برای فریب دادن. ¹⁵بلکه با گفتنِ حقیقت در محبت، در هر چیز به سوی او که سر است، یعنی مسیح، رشد کنیم. ¹⁶که از او تمامِ بدن، به هم پیوسته و به وسیلهٔ هر بندِ نگاه‌دارنده به هم متصل، رشد می‌کند، آنگاه که هر عضو به‌درستی کار می‌کند، تا بدن خویشتن را در محبت بنا کند.

انسان تازه را بپوشید

¹⁷پس این را می‌گویم و در خداوند شهادت می‌دهم: دیگر مانند اقوامِ بیگانه رفتار مکنید، در پوچیِ اندیشهٔ خود، ¹⁸که فهمشان تاریک گشته و از زندگیِ پدر ما بیگانه شده‌اند، به سببِ جهالتی که در ایشان است و سختدلیِ دلهایشان. ¹⁹آنان که هر گونه احساس را از دست داده‌اند، خود را به کامجویی از شهوتِ جسم سپرده‌اند و با حرص، هر گونه ناپاکی را به عمل می‌آورند. ²⁰اما شما مسیح را این‌گونه نیاموختید، ²¹اگر به‌راستی دربارهٔ او شنیده‌اید و در او تعلیم یافته‌اید، چنانکه حقیقت در عیسی است، ²²تا انسانِ کهنهٔ خود را که به روشِ زندگیِ پیشین شما وابسته است و از شهوت‌های فریبنده تباه گشته، از تن به‌درآورید، ²³و در روحِ ذهن‌های خود تازه شوید، ²⁴و انسانِ تازه را که به شباهتِ پدر ما در عدالتِ حقیقی و قدّوسیت آفریده شده است، بپوشید.

²⁵پس دروغ را کنار بگذارید؛ هر یک از شما با همسایهٔ خود راست بگویید، زیرا ما اعضای یکدیگریم. ²⁶خشمگین شوید، اما گناه مکنید؛ مگذارید آفتاب بر خشم شما غروب کند، ²⁷و به ابلیس هیچ فرصتی مدهید. ²⁸دزد باید از دزدی دست بکشد؛ بلکه به دست‌های خود سخت کار کند و کارِ نیک انجام دهد، تا چیزی داشته باشد که با نیازمندان قسمت کند. ²⁹هیچ سخنِ پوسیده‌ای از دهان شما بیرون نیاید، بلکه تنها آنچه به رشدِ دیگران کمک می‌کند و درخورِ آن لحظه است، تا به شنوندگان فیض ببخشد. ³⁰روح‌القدسِ پدر ما را که شما را برای روزِ رهایی مُهر کرده است، محزون مسازید. ³¹هر گونه تلخی و خشم و غضب و فریاد و بدگویی را، همراه با هر گونه بدخواهی، از خود دور کنید. ³²با یکدیگر مهربان و دلسوز باشید و یکدیگر را ببخشید، همان‌گونه که پدر ما شما را در مسیح بخشید.