جامعه 8

8 ¹کیست همچون شخص حکیم؟ کیست که معنای هر چیز را بداند؟ حکمتِ آدمی چهره‌اش را روشن می‌سازد و سختیِ چهره‌اش دگرگون می‌گردد.

²می‌گویم فرمان پادشاه را نگاه دار، به‌سبب سوگندی که در حضور خدا خورده‌ای.

رفتار با قدرت پادشاه

³شتاب مکن که از حضور او بیرون روی، و در امری بد پافشاری مکن، زیرا پادشاه هر آنچه بخواهد می‌کند. ⁴زیرا کلام پادشاه دارای اقتدارِ برین است، و کیست که به او بگوید: «چه می‌کنی؟» ⁵هر که فرمان را نگاه دارد، هیچ زیانی نخواهد دید؛ و دل حکیم زمان و طریق درست را می‌شناسد. ⁶برای هر امری زمان و طریقی هست، هرچند رنجِ آدمی بر او سنگینی می‌کند. ⁷زیرا کسی نمی‌داند چه پیش خواهد آمد، و کیست که او را خبر دهد چگونه خواهد بود؟ ⁸هیچ‌کس بر باد تسلط ندارد تا آن را نگاه دارد، و نه بر روز مرگ؛ در آن جنگ کسی مرخص نمی‌شود، و شرارت، شرارت‌پیشگان را رهایی نمی‌بخشد. ⁹همهٔ این را دیدم، آنگاه که دل خود را بر هر کاری که زیر آفتاب کرده می‌شود نهادم؛ زمانی که آدمی بر آدمی به زیان او فرمان می‌راند.

آنگاه که عدالت به تأخیر می‌افتد

¹⁰آنگاه شریران را دیدم که به خاک سپرده شدند و به آرامش رفتند؛ ایشان از مکان مقدس آمد و شد می‌کردند و در همان شهری که چنین کرده بودند ستوده می‌شدند. این نیز بیهوده و گذراست. ^a a v10 «مکان مقدس» به معبد اورشلیم اشاره دارد. ¹¹از آنجا که حکمِ عملِ بد به‌سرعت اجرا نمی‌شود، دل آدمیان یکسره بر بدی کردن مصمم می‌گردد. ¹²هرچند گناهکار صد بار بدی کند و همچنان دیرزمانی زندگی نماید، باز می‌دانم که کار برای آنان که از خدا می‌ترسند و در حضور او خداترسند، نیکو خواهد بود. ¹³اما شریر را نیکویی نخواهد بود، و روزهایش را چون سایه دراز نخواهد کرد، زیرا از خدا نمی‌ترسد.

¹⁴چیزی بیهوده بر زمین رخ می‌دهد: پارسایان آنچه را که سزاوار شریران است می‌یابند، و شریران آنچه را که سزاوار پارسایان است می‌یابند. گفتم این نیز بیهوده و گذراست. ¹⁵پس شادمانی را ستودم، زیرا برای آدمی زیر آفتاب چیزی بهتر از آن نیست که بخورد و بنوشد و شاد باشد. این در طول رنجش، در روزهای زندگانی که خدا زیر آفتاب به او بخشیده است، همراه اوست.

¹⁶چون دل خود را بر آن نهادم که حکمت را بشناسم و کاری را که بر زمین کرده می‌شود ببینم، هرچند آدمی روز و شب خواب به چشمان خود نمی‌بیند، ¹⁷آنگاه تمامیِ کار خدا را دیدم: هیچ‌کس نمی‌تواند کاری را که زیر آفتاب کرده می‌شود دریابد. هرچند آدمی برای یافتنش سخت بکوشد، آن را نخواهد یافت؛ و حتی اگر حکیم ادعا کند که می‌داند، باز نمی‌تواند آن را دریابد.