Γλώσσες ακονισμένες σαν σπαθιά

Για τον πρωτοψάλτη. Ψαλμός του Δαβίδ.

Το όπλο εδώ είναι ο λόγος — γλώσσες ακονισμένες σαν σπαθιά, πικρά λόγια που ρίχνονται από ενέδρα σε κάποιον άμεμπτο, από ραδιούργους βέβαιους ότι κανείς δεν μπορεί να δει το σχέδιο. Ένα βέλος από τον Πατέρα μας απαντά, και οι ίδιες τους οι γλώσσες τούς ρίχνουν κάτω.

Κεφάλαιο 64.

Άκουσε τη φωνή μου, Πατέρα μου, στο παράπονό μου· προστάτεψε τη ζωή μου από τον τρόμο του εχθρού. Κρύψε με από τα κρυφά σχέδια των πονηρών, από το θορυβώδες πλήθος εκείνων που κάνουν το κακό. Ακονίζουν τις γλώσσες τους σαν σπαθιά· ρίχνουν τα πικρά τους λόγια σαν βέλη, για να τοξεύσουν από ενέδρα τον άμεμπτο· τον τοξεύουν ξαφνικά και χωρίς φόβο. Κρατούν σταθερά τον κακό τους σκοπό· μιλούν για παγίδες που θα κρύψουν και λένε: «Ποιος θα τις δει;»

Σχεδιάζουν αδικία και λένε: «Τελειοποιήσαμε ένα καλομελετημένο σχέδιο». Οι μύχιες σκέψεις και η καρδιά του ανθρώπου είναι βαθιές. Αλλά ο Πατέρας μας θα τους τοξεύσει με βέλος· ξαφνικά θα πληγωθούν. Οδηγούνται στην πτώση· οι ίδιες οι γλώσσες τους στρέφονται εναντίον τους· όλοι όσοι τους βλέπουν θα κουνήσουν το κεφάλι τους.

Τότε όλοι θα φοβηθούν· θα διακηρύξουν το έργο του Πατέρα μας και θα στοχαστούν αυτό που έκανε. Ας χαρούν οι δίκαιοι στον Πατέρα μας και ας καταφύγουν σ’ αυτόν· ας αναφωνήσουν από χαρά όλοι οι ευθείς στην καρδιά!