Ilat kang Diasah kaya Pedhang

Kanggo pangarsaning pasindhen. Masmur anggitane Prabu Dawud.

Gegaman ing kene yaiku pangucap — ilat kang diasah kaya pedhang, tembung-tembung pait kang dipanahake saka pandhelikan marang wong kang tanpa cacad, dening para juru reka kang yakin ora ana kang bisa weruh rancangane. Siji panah saka Rama kita mangsuli kabeh iku, lan ilate dhewe kang ngrubuhake wong-wong mau.

Pasal 64.

Dhuh Rama, mugi Paduka miyarsakaken swanten kawula ing salebeting sesambat kawula; mugi Paduka ngreksa gesang kawula saking pagirising mengsah. Mugi Paduka ndhelikaken kawula saking pangrancang sidheman tiyang awon, saking grombolan ingkang rame tiyang ingkang nglampahi piawon. Tiyang-tiyang punika ngasah ilatipun kados pedhang; sami ngincer tembungipun ingkang pait kados jemparing, kangge manah saking pandhelikan dhateng tiyang ingkang tanpa kaluputan; dumadakan anggenipun manah, tanpa ajrih. Tiyang-tiyang punika ngukuhi sedyanipun ingkang awon; sami rerembagan bab masang kala pasangan lan ngucap, “Sinten ingkang badhe nyumerepi?”

Sami ngrancang piawon lan ngucap, “Kula sampun ngrampungaken rancangan ingkang karancang kanthi becik.” Pancen batin lan manahing manungsa punika lebet. Nanging Rama kita badhe manah tiyang-tiyang punika mawi jemparing; dumadakan badhe sami tatu. Tiyang-tiyang punika badhe sami kadadosaken kesandhung; ilatipun piyambak malik nglawan dhateng tiyang-tiyang punika; sadaya ingkang nyumerepi badhe sami gedheg-gedheg.

Ing ngriku saben tiyang badhe ajrih; sami badhe ngabaraken pakaryanipun Rama kita lan nggalih punapa ingkang sampun katindakaken. Tiyang ingkang mursid mugi sami bingah wonten ing Rama kita saha ngungsi dhateng Panjenenganipun; sadaya ingkang jejeg manahipun mugi sami surak-surak kabingahan!