مزامیر 64

64 ¹ ای پدر من، صدای مرا در ناله‌ام بشنو؛ جانم را از وحشتِ دشمن نگاه دار. ² مرا از دسیسه‌های پنهانِ شریران پنهان کن، از هیاهوی جمعیتِ بدکاران. ³ زبان‌های خود را چون شمشیر تیز می‌کنند؛ سخنان تلخ خود را چون تیر نشانه می‌روند، ⁴ تا از کمینگاه به‌سوی بی‌گناه بیندازند؛ ناگهان و بی‌هیچ ترسی به او تیر می‌اندازند. ⁵ به مقصود شریرانهٔ خود سخت چنگ می‌زنند؛ از پنهان‌کردنِ دام‌ها سخن می‌گویند و می‌گویند: «چه کسی آنها را خواهد دید؟»

⁶ بی‌عدالتی را نقشه می‌کشند و می‌گویند: «نقشه‌ای سنجیده را به کمال رسانده‌ایم.» افکار درونی و دلِ انسان ژرف است. ⁷ اما پدر ما با تیری به آنان خواهد زد؛ ناگهان زخمی خواهند شد. ⁸ به لغزش افکنده می‌شوند؛ زبان‌های خودشان بر ضدشان برمی‌گردد؛ هر که آنان را ببیند سر خود را خواهد جنباند.

⁹ آنگاه همه خواهند ترسید؛ کار پدر ما را اعلام خواهند کرد و در آنچه او کرده است خواهند اندیشید. ¹⁰ پارسایان در پدر ما شادی کنند و پناه به او ببرند؛ همهٔ راست‌دلان از شادی بانگ برآورند!