زبان‌هایی تیز چون شمشیر
برای رهبر سرایندگان. مزموری از داوود.
سلاح در اینجا سخن است: زبان‌هایی که مانند شمشیر تیز شده‌اند و سخنان تلخی که از کمین به سوی بی‌گناهی پرتاب می‌شوند، از سوی توطئه‌گرانی که یقین دارند کسی نقشه‌شان را نمی‌بیند. یک تیر از سوی پدر ما پاسخ آن است، و زبان خودشان آنان را به زیر می‌کشد.
64 1ای پدرِ من، صدای مرا در ناله‌ام بشنو؛ جانم را از هراسِ دشمن نگاه دار. 2مرا از دسیسهٔ نهانیِ شریران پنهان کن، از هیاهوی گروهِ بدکاران. 3زبان‌های خود را چون شمشیر تیز می‌کنند؛ سخنانِ تلخِ خویش را چون تیر نشانه می‌گیرند، 4تا از کمینگاه بر بی‌گناه تیر افکنند؛ ناگهان و بی‌هیچ ترسی بر او تیر می‌اندازند. 5به قصدِ پلیدِ خود سخت چنگ می‌زنند؛ از پنهان‌کردنِ دام‌ها سخن می‌گویند و می‌گویند: «کیست که آنها را ببیند؟»
6بی‌عدالتی را طرح می‌ریزند و می‌گویند: «نقشه‌ای سنجیده را به کمال رسانده‌ایم.» اندیشه‌های درونی و دلِ آدمی ژرف است. 7اما پدر ما آنان را با تیری خواهد زد؛ ناگهان زخمی خواهند شد. 8به لغزش افکنده می‌شوند؛ زبان‌های خودشان بر ضدّشان می‌گردد؛ هر که آنان را ببیند سر خواهد جنبانید.
9آنگاه همه خواهند ترسید؛ کارِ پدر ما را اعلام خواهند کرد و در آنچه او کرده است تأمل خواهند نمود. 10پارسایان در پدر ما شادی کنند و در او پناه گیرند؛ همهٔ راست‌دلان از شادی بانگ برآورند!
