مزامیر 65

65 ¹ای پدر ما، ستایش در سکوت در انتظار توست، در صهیون؛ و نذرهای ما به تو ادا خواهد شد.

²تو دعا را می‌شنوی، و همهٔ مردمان نزد تو خواهند آمد. ³آنگاه که گناهان بر من چیره شدند، تو کفّارهٔ عصیان‌های ما را دادی. ^a a v3 آمرزشی که پدر ما در اینجا فراهم می‌آورد، در عیسی به کمال می‌رسد، که تقصیرهای ما را بر خود گرفت تا ما را به خانه بازآورد. ⁴خوشا به حال کسی که تو او را برمی‌گزینی و نزدیک می‌آوری تا در صحن‌های تو ساکن شود. ما از نیکویی خانهٔ تو، از قدّوسیت معبد تو سیر خواهیم شد.

⁵ای پدر ما که نجات‌دهندهٔ مایی، تو با کارهای مَهیب عدالت به ما پاسخ می‌دهی، ای امید همهٔ کران‌های زمین و دورترین دریاها، ⁶که کوه‌ها را به نیروی خود بر جای نهاد، و به قدرت آراسته است؛ ⁷که خروش دریاها را آرام می‌سازد، خروش امواج آنها را، و آشوب ملّت‌ها را. ⁸ساکنان کران‌های زمین از شگفتی‌های تو به هیبت می‌افتند؛ تو سپیده‌دم و شامگاه را به شادی به فریاد می‌آوری.

⁹تو از زمین مراقبت می‌کنی و آن را آبیاری می‌نمایی؛ آن را به فراوانی غنی می‌سازی. جوی پدر ما آکنده از آب است؛ تو غلّهٔ مردمان را فراهم می‌آوری، زیرا زمین را چنین آماده کرده‌ای. ¹⁰شیارهایش را سیراب می‌کنی و پشته‌هایش را هموار می‌سازی؛ آن را با بارش‌ها نرم می‌کنی و رویش آن را برکت می‌دهی. ¹¹سال را با نیکویی خود تاج می‌نهی، و راه‌های تو از فراوانی لبریز می‌گردد. ¹²چراگاه‌های بیابان لبریز می‌شوند، و تپه‌ها در شادی می‌پوشند. ¹³مرغزارها به گله‌ها آراسته می‌شوند و درّه‌ها با غلّه پوشیده می‌گردند؛ آنها به شادی فریاد برمی‌آورند و با هم سرود می‌خوانند.