Mga Awit 64

64 ¹ Dinggin mo ang aking tinig, aking Ama, sa aking panaghoy; ingatan mo ang aking buhay mula sa panlulupig ng kaaway. ² Itago mo ako sa lihim na pakana ng masasama, sa maingay na pulutong ng mga gumagawa ng masama. ³ Hinahasa nila ang kanilang mga dila na parang mga tabak; itinututok nila ang kanilang mapapait na salita na parang mga palaso, ⁴ upang panain mula sa kubli ang walang kasalanan; bigla nila siyang pinapana nang walang takot. ⁵ Mahigpit nilang hinahawakan ang kanilang masamang layunin; nag-uusap sila tungkol sa pagtatago ng mga bitag at nagsasabi, “Sino ang makakakita sa kanila?”

⁶ Nagbabalak sila ng kawalang-katarungan at nagsasabi, “Ginawa naming ganap ang isang mahusay na pakana.” Malalim ang mga panloob na isipan at puso ng tao. ⁷ Ngunit papanain sila ng ating Ama ng palaso; bigla silang masusugatan. ⁸ Sila ay pinatitisod; ang kanilang sariling mga dila ay bumabaling laban sa kanila; ang lahat ng makakakita sa kanila ay iiling-iling.

⁹ Kung magkagayon ay matatakot ang lahat; ipahahayag nila ang gawa ng ating Ama at pagbubulay-bulayan ang kanyang ginawa. ¹⁰ Magalak nawa ang mga matuwid sa ating Ama at kumanlong sa kanya; sumigaw nawa sa galak ang lahat ng matuwid ang puso!