Letah nu Diseukeutan Lir Pedang

Kanggo pamingpin karawitan. Jabur anggitan Daud.

Pakarangna di dieu nyaéta omongan — létah diasah kawas pedang, kecap-kecap pait ditémbakkeun tina panyumputan ka jalma anu teu boga salah, ku tukang ngarékayasa anu yakin taya anu bisa nempo rencanana. Hiji panah ti Rama urang ngajawab éta, sarta létah maranéhna sorangan anu ngarubuhkeun maranéhna.

Pasal 64.

Mugi dangukeun soanten abdi, nun Ama, dina sasambat abdi; raksa jiwa abdi tina pikasieuneun musuh. Umpetkeun abdi tina rarancang jahat nu disumputkeun ku jalma doraka, tina riributna jalma-jalma nu migawe kajahatan. Maranehna nyeukeutan letahna lir pedang; ngabidik kecap-kecapna nu pait lir jamparing, pikeun manah ti panyumputan ka jalma nu teu boga salah; maranehna manah ujug-ujug sarta teu sieun-sieun. Maranehna nyekel pageuh maksud jahatna; ngaromongkeun rek masang jiret bari ngomong, “Saha nu bakal nenjo?”

Maranehna ngarancang kateuadilan bari ngomong, “Urang geus nyampurnakeun hiji rarancang nu disusun kalawan taliti.” Pikiran jeung eusi hate jalma teh jero pisan. Tapi Rama urang bakal manah maranehna ku jamparing; ujug-ujug maranehna bakal raraheut. Maranehna disina tisorodot; letahna sorangan malik ngalawan ka maranehna; sakabeh nu nenjo maranehna bakal unggut-unggutan.

Harita sakabeh jalma bakal sarieun; maranehna bakal ngabewarakeun padamelan Rama urang sarta nguar-nguar naon anu geus dipidamel ku Mantenna. Sing suka bungah jalma-jalma bener ku Rama urang sarta nyalindung ka Mantenna; sing surak bungah sakabeh jalma nu lempeng hatena!