Mezmurlar 17

17 ¹Haklı davamı dinle, Babam; feryadıma kulak ver; hileden uzak dudaklardan çıkan duamı işit. ²Beni haklı çıkaracak hüküm senin huzurundan gelsin; gözlerin doğru olanı görsün.

³Yüreğimi araştırdın, gece beni yokladın, sınadın da hiçbir şey bulmadın; ağzımın günah işlememesine karar verdim. ⁴İnsanların yaptıklarına gelince, dudaklarından çıkan sözle kendimi zorbaların yollarından uzak tuttum. ⁵Adımlarım senin yollarına sımsıkı tutundu; ayaklarım kaymadı.

⁶Sana yakarıyorum, çünkü bana yanıt vereceksin, Babam; beni dinle; sözlerimi işit. ⁷Antlaşma sevginin harikasını göster, sana sığınanları düşmanlarından sağ elinle kurtaran sen. ⁸Beni gözbebeğin gibi koru; kanatlarının gölgesinde gizle beni, ⁹bana saldıran kötülerden, çevremi kuşatan ölümcül düşmanlarımdan.

¹⁰Katılaşmış yüreklerini kapadılar; ağızları kibirle konuşuyor. ¹¹İzimizi sürdüler ve şimdi çevremizi kuşattılar; bizi yere sermek için gözlerini dikmişler. ¹²Avını parçalamaya aç bir aslan gibidir o, pusuda sinmiş genç bir aslan gibi.

¹³Kalk, Babam! Karşıla onu, yere ser! Kılıcınla canımı kötüden kurtar, ¹⁴Elinle, Babam, böyle kişilerden—payı bu yaşamda olan bu dünyanın insanlarından kurtar beni. Biriktirdiklerinle karınlarını doldurursun; çocukları doyasıya yer, artanını da yavrularına bırakırlar.

¹⁵Bana gelince, doğrulukla yüzünü göreceğim; uyandığımda benzeyişini görmekle doyacağım.