Begunohning ibodati

Dovudning ibodati.

Dovud begunoh odam sifatida tinglanishni so'raydi: yuragi tunda sinalgan, oyoqlari toymagan. Pistirmada yotgan sher uni ov qilayotganda, u ko'z qorachig'idek asralishni so'raydi va dushmanlaridan nariga, Otasining yuzini ko'rishga nazar tashlaydi.

17-bob.

Haqli dodimni eshit, Otam; nolamga quloq sol; hiyladan xoli lablarimdan chiqqan ibodatimni tingla. Oqlanishim Sening huzuringdan kelsin; koʻzlaring haqlikni koʻrsin.

Sen qalbimni kavlab koʻrding, kechasi meni sinab koʻrding, meni imtihon qilib, hech qusur topmading; ogʻzim gunoh qilmasligiga ahd qildim. Odamlarning qilmishlariga kelsak, lablaringning kalomi orqali men zolimlarning yoʻllaridan oʻzimni saqladim. Qadamlarim Sening yoʻllaringdan mahkam ushladi; oyoqlarim toymadi.

Men Seni chaqiraman, chunki Sen menga javob berasan, Otam; menga quloq sol; soʻzlarimni eshit. Sodiq sevgingning moʻjizasini koʻrsat, ey dushmanlaridan Senga panoh izlaganlarni oʻng qoʻling bilan qutqaruvchi Zot. Meni koʻzingning qorachigʻidek asra; qanotlaring soyasida meni yashir, menga hujum qiladigan fosiqlardan, meni oʻrab olgan oʻlimkuni dushmanlarimdan.

Ular toshbagʻir yuraklarini berkitdilar; ogʻizlari takabburlik bilan soʻzlaydi. Ular bizni izlab topdilar va endi oʻrab oldilar; bizni yerga uloqtirish uchun koʻzlarini tikdilar. U oʻljasini tilka-pora qilishga ochqagan sherga oʻxshaydi, pistirmada bosinib yotgan yosh arslonga oʻxshaydi.

Oʻrningdan tur, Otam! Unga qarshi chiq, uni yerga ur! Qiliching bilan hayotimni fosiqdan qutqar, qoʻling bilan, Otam, bunday odamlardan — mukofoti shu hayotda boʻlgan bu dunyo odamlaridan qutqar. Sen ularning qornini saqlab qoʻygan narsalaring bilan toʻldirasan; farzandlari toʻq boʻladi, bisotlarini esa kichiklariga qoldiradilar.

Menga kelsak, men solihlik ichra yuzingni koʻraman; uygʻonganimda, qiyofangni koʻrib qanoat qilaman.