Kami Tameng Maneh
Abram ngajawab jangji kalayan keluhanana anu sabenerna: manéhna teu boga anak. Rama urang ngajak manéhna ka luar nempo béntang-béntang, sarta Abram percaya ka Mantenna. Tuluy kasieun anu poék tumiba, sarta jangjina jadi leuwih beurat — opat ratus taun jadi budak saméméh tanah éta jadi milik maranéhna.
15 1Sanggeus eta kajadian-kajadian, pangandika Rama urang sumping ka Abram dina hiji titingalan, dawuhan-Na, “Ulah sieun, Abram. Kami teh tameng maneh, ganjaran maneh anu kacida gedena.”
2Tapi Abram unjukan, “Nun Ama, Gusti abdi, naon anu bade dipaparinkeun ku Ama ka abdi, da abdi teu gaduh anak, sareng anu bakal ngawaris abdi teh Eliezer urang Damsik?” 3Abram unjukan deui, “Ama teu kersa maparin turunan ka abdi; anu bakal ngawaris abdi teh hiji gandek anu lahir di bumi abdi.”
4Pangandika Rama urang sumping ka anjeunna, “Ieu jelema moal jadi ahli waris maneh; anak anu medal tina awak maneh sorangan anu bakal jadi ahli waris maneh.” 5Abram dicandak ka luar, tuluy dawuhan-Na, “Tenjo ka langit, itung bentang-bentangna, lamun maneh bisa ngitung.” Geus kitu dawuhan-Na deui, “Sakitu bakal lobana turunan maneh.”
6Abram percaya ka Rama urang, tuluy ku Rama urang kapercayaanana teh diitung minangka kabeneran.
7Dawuhan-Na ka anjeunna, “Kami teh Rama maneh, anu geus mawa maneh ti Ur urang Kasdim, pikeun maparinkeun ieu tanah ka maneh jadi milik maneh.”
8Tapi Abram unjukan, “Nun Ama, Gusti abdi, kumaha abdi tiasa terang yen abdi bakal ngamilik ieu tanah?”
9Dawuhan-Na ka anjeunna, “Bawa ka Kami hiji sapi bikang, hiji embe, jeung hiji domba jalu anu masing-masing umur tilu taun, katut hiji tikukur jeung hiji anak japati.”
10Abram mawa eta sakabehna ka Mantenna, tuluy dibeulah dua, unggal beulahan ditunda papayun-payun; ngan manuk-manukna henteu dibeulah. a a v10 Dina cara jaman baheula pikeun ngukuhkeun hiji perjangjian, pihak-pihak anu pada jangji sok ngabeulah sato jadi dua, tuluy laliwat di antara beulahan-beulahanana, minangka ngagadekeun nyawana sorangan pikeun nedunan jangjina. 11Waktu manuk-manuk galak marurag kana bangke-bangke eta, ku Abram diusir. 12Sabot panonpoe rek surup, Abram tibra kulem, tuluy anjeunna katarajang ku rasa sieun anu kacida jeung poek anu mongkleng.
13Geus kitu Rama urang ngandika ka Abram, “Sing yakin: turunan maneh bakal hirup jadi urang asing di tanah anu lain milikna, dijadikeun badega sarta ditindes salila 400 taun. 14Tapi bangsa anu ngawula ka maranehna teh bakal dihukum ku Kami, sarta sanggeus kitu maranehna bakal kaluar mawa harta banda anu kacida lobana. 15Ari maneh bakal nepungan karuhun maneh kalawan tengtrem, dikubur dina umur anu geus kolot pisan. 16Dina turunan anu kaopat maranehna bakal baralik ka dieu, sabab dosa urang Emori can nepi kana wates-watesna.”
17Sanggeus panonpoe surup, dina poek, breh aya hiji pirunan haseupan jeung obor anu ngabebela, tuluy ngaliwat di antara beulahan-beulahan tadi. b b v17 Dina upacara perjangjian jaman baheula, duanana pihak sok laleumpang di antara beulahan-beulahan sato — hiji sumpah anu hartina, “Mugi kuring dibeulah cara kieu lamun kuring ngarempak jangji.” Di dieu mah ngan Rama urang nyalira anu ngaliwat mangrupa cahaya anu ngabebela, nanggung sakumna beurat perjangjian teh ku salira-Na.
18Dina poe eta Rama urang ngayakeun perjangjian jeung Abram, dawuhan-Na, “Ieu tanah ku Kami dipaparinkeun ka turunan maneh, ti Walungan Mesir nepi ka walungan anu gede, nya eta Walungan Efrat, 19nya eta tanah urang Keni, urang Kenas, urang Kadmon, 20urang Het, urang Peris, urang Rafa, 21urang Emori, urang Kanaan, urang Girgasi, jeung urang Yebus.”