Men sening qalqoningman
Ibrom vaʼdaga oʻzining chin dardi bilan javob beradi: uning farzandi yoʻq. Otamiz uni tashqariga, yulduzlar ostiga olib chiqadi va Ibrom Unga ishonadi. Soʻng qorongʻi bir dahshat bosadi va vaʼda yanada ogʻirlashadi: yurt ularniki boʻlishidan oldin toʻrt yuz yillik qullik bor.
15 1Bu voqealardan soʻng Otamizning kalomi Abramga vahiyda keldi: “Qoʻrqma, Abram. Men sening qalqoningman, juda ulugʻ mukofotingman.”
2Lekin Abram dedi: “Ey Hukmron Otam, axir men farzandsizman, merosxoʻrim esa Damashqlik Eliazar-ku, menga nima ham berarding?” 3Abram yana dedi: “Sen menga hech zurriyot bermading; uyimda tugʻilgan bir xizmatkor mendan meros oladi.”
4Shunda Otamizning kalomi unga keldi: “Bu odam sening merosxoʻring boʻlmaydi; oʻz belingdan boʻlgan oʻgʻil sening merosxoʻring boʻladi.” 5U uni tashqariga olib chiqib dedi: “Osmonga qara-da, agar sanay olsang, yulduzlarni sanab chiq.” Soʻngra unga dedi: “Sening nasling ham shunday boʻladi.”
6Abram Otamizga ishondi va Otamiz buni unga solihlik deb hisobladi.
7U unga dedi: “Men — seni bu yurtni mulk qilib olishing uchun Xaldeylarning Ur shahridan olib chiqqan Otangman.”
8Lekin Abram dedi: “Ey Hukmron Otam, bu yurtga egalik qilishimni qanday bila olaman?”
9U unga dedi: “Menga uch yoshli gʻunajin, echki va qoʻchqor, bitta musicha hamda bitta yosh kaptar olib kel.”
10Abram bularning hammasini Unga olib keldi, ularni ikkiga boʻlib, har bir boʻlagini bir-birining qarshisiga qoʻydi; ammo qushlarni boʻlmadi. a a v10 Qadimda ahdni muhrlashning bir usulida ahd tuzuvchi tomonlar hayvonlarni ikkiga boʻlib, bergan soʻzlarida turish uchun oʻz jonlarini garovga qoʻygan holda, boʻlaklar orasidan oʻtishar edi. 11Yirtqich qushlar oʻlaksalar ustiga qoʻnganda, Abram ularni haydab yubordi. 12Quyosh botayotganda, Abramni qattiq uyqu bosdi va uning ustiga dahshatli qoʻrquv hamda zulmat tushdi.
13Shunda Otamiz Abramga dedi: “Shuni aniq bilib qoʻy: sening nasling oʻzlariniki boʻlmagan yurtda musofir boʻlib yashaydi, qul qilinib, 400 yil zulm koʻradi. 14Men ular xizmat qiladigan xalqni ham jazolayman, shundan soʻng ular katta boylik bilan chiqib ketishadi. 15Sen esa tinchlik bilan ota-bobolaring huzuriga ketasan, uzoq umr koʻrib, keksalikda dafn etilasan. 16Toʻrtinchi avlodda ular bu yerga qaytib kelishadi, chunki Amoriylarning gunohi hali toʻlmagan.”
17Quyosh botgach, qorongʻulikda tutab turgan oʻchoq va yonayotgan mashʼala paydo boʻlib, boʻlaklar orasidan oʻtdi. b b v17 Qadimgi ahd marosimlarida har ikki tomon hayvonlarning ikkiga boʻlingan boʻlaklari orasidan oʻtar edi — bu: “Agar vaʼdamni buzsam, men ham shular kabi ikkiga boʻlinay” degan maʼnoni anglatuvchi qasam edi. Bu yerda esa Otamiz yolgʻiz Oʻzi yonayotgan nur sifatida oʻtib, ahdning butun ogʻirligini Oʻz zimmasiga oladi.
18Oʻsha kuni Otamiz Abram bilan ahd tuzib dedi: “Men Misr daryosidan buyuk daryogacha, yaʼni Furot daryosigacha boʻlgan bu yurtni sening naslingga beraman — 19yaʼni Keniylar, Kenizlar, Kadmonlar, 20Xetlar, Perizlar, Refoiylar, 21Amoriylar, Kanaanliklar, Girgashlar va Yevuslar yurtini.”