Aku iki Tamengmu
Abram nanggapi prasetya kasebut kanthi sambat kang sabeneré: dhèwèké ora duwé anak. Rama kita ngajak dhèwèké metu nyawang lintang-lintang, lan Abram pitados marang Panjenengané. Banjur rasa giris kang peteng tiba, lan prasetyané dadi luwih abot — patang atus taun dadi batur sadurungé tanah iku dadi duwèké.
15 1Sawuse prastawa-prastawa iku, pangandikane Rama kita rawuh marang Abram ing sajroning wahyu: “Aja wedi, Abram. Aku iki tamengmu, ganjaranmu kang gedhe banget.”
2Nanging ature Abram: “Dhuh Rama, Pangeran kawula, punapa ingkang badhe Paduka paringaken dhateng kawula, awit kawula boten gadhah anak, lan ingkang badhe dados ahli waris kawula inggih punika Eliezer tiyang Damsyik?” 3Ature Abram maneh: “Paduka boten maringi turun dhateng kawula; satunggaling abdi ingkang lair wonten ing griya kawula badhe dados ahli waris kawula.”
4Tumuli pangandikane Rama kita rawuh marang Abram: “Wong iki ora bakal dadi ahli warismu; anak kang metu saka awakmu dhewe, iku kang bakal dadi ahli warismu.” 5Panjenengane banjur ngirid Abram menyang njaba, sarta ngandika: “Delengen langit iku lan etungen lintang-lintange, yen kowe bisa.” Banjur ngandika maneh: “Mangkono uga bakal cacahe turunmu.”
6Abram pracaya marang Rama kita, lan bab iku dening Rama kita kaetang dadi kabeneran tumrap Abram.
7Pangandikane Rama kita marang Abram: “Aku iki Ramamu, kang wis ngirid kowe metu saka Ur-Kasdim, supaya tanah iki Dakparingake marang kowe dadi darbekmu.”
8Nanging ature Abram: “Dhuh Rama, Pangeran kawula, kadospundi anggen kawula saged mangertos bilih kawula badhe andarbeni tanah punika?”
9Pangandikane Rama kita: “Njupuka sapi wadon, wedhus, lan wedhus gibas kang umur telung taun, sarta manuk deruk lan manuk dara nom siji.”
10Abram banjur njupuk kabeh mau lan ngaturake marang Panjenengane, nuli kabeh diparo, saben paron diselehake adu-arep karo paron sijine; nanging manuk-manuke ora diparo. a a v10 Miturut cara kuna anggone netepake prajanjian, para kang prajanji padha ngethok kewan dadi loro banjur liwat ing antarane paron-parone, minangka sumpah ngatonake nyawane dhewe supaya netepi tembunge. 11Nalika manuk-manuk pemangsa padha mencok ing bangke-bangke mau, Abram banjur ngusir manuk-manuk iku. 12Nalika srengenge wiwit angslup, Abram ngalami turu kang jero banget, lan rasa giris kang gedhe sarta pepeteng nekani dheweke.
13Banjur Rama kita ngandika marang Abram: “Ngertia kanthi mesthi: turunmu bakal dadi wong manca ing tanah kang dudu duweke dhewe, sarta bakal diperbudak lan ditindhes patang atus taun. 14Nanging bangsa kang diladeni dening turunmu uga bakal Dakadili, lan sawuse iku bakal padha metu kanthi nggawa bandha kang akeh banget. 15Dene kowe bakal nusul para leluhurmu kanthi tentrem, lan bakal dikubur ing umur tuwa kang becik. 16Ing turun kang kaping papat, turunmu bakal padha bali mrene, awit dosane wong Amori durung tekan wates kang sampurna.”
17Bareng srengenge wis angslup lan dadi peteng, katon ana pawon kang kumelun lan obor kang murub, liwat ing antarane paron-paron daging mau. b b v17 Ing upacara prajanjian jaman kuna, kaloro pihak padha mlaku ing antarane paron-parone kewan kang wis dibelah — sawijining sumpah kang tegese: “Muga aku diparo kaya kewan iki, yen aku nyidrani janjiku.” Ing kene mung Rama kita piyambak kang liwat minangka cahya kang murub, mikul sakabehing bobote prajanjian ana ing Panjenengane piyambak.
18Ing dina iku Rama kita nganakake prajanjian karo Abram, pangandikane: “Tanah iki Dakparingake marang turunmu, wiwit saka kali ing Mesir nganti tekan kali kang gedhe, yaiku kali Efrat, 19yaiku tanahe wong Keni, wong Kenas, wong Kadmon, 20wong Het, wong Feris, wong Refaim, 21wong Amori, wong Kanaan, wong Girgasi, lan wong Yebus.”