ମୁଦ୍ରଣରେ ଉପଲବ୍ଧ
ପୁସ୍ତକ

ଆମେ ତୁମ୍ଭର ଢାଲ

ଅବ୍ରାମ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଉତ୍ତରରେ ନିଜର ପ୍ରକୃତ ଅଭିଯୋଗ କହନ୍ତି: ସେ ନିଃସନ୍ତାନ। ଆମ ପିତା ତାଙ୍କୁ ବାହାରକୁ ତାରାମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଅବ୍ରାମ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି। ତାʼପରେ ଏକ ଘୋର ଅନ୍ଧକାରମୟ ଭୟ ନେମେ ଆସେ ଏବଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଠିନ ହୁଏ — ଦେଶ ସେମାନଙ୍କର ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଚାରି ଶହ ବର୍ଷର ଦାସତ୍ୱ।

ଅଧ୍ୟାୟ 15।

ଏହିସବୁ ଘଟଣା ପରେ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟରେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ନିକଟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, “ହେ ଅବ୍ରାମ, ଭୟ କର ନାହିଁ। ଆମେ ତୁମ୍ଭର ଢାଲ, ତୁମ୍ଭର ଅତି ମହତ ପୁରସ୍କାର ଅଟୁ।”

ମାତ୍ର ଅବ୍ରାମ କହିଲେ, “ହେ ମୋହର ସାର୍ବଭୌମ ପିତା, ଆପଣ ମୋତେ କʼଣ ଦେବେ? ମୁଁ ତ ନିଃସନ୍ତାନ, ଆଉ ଦମ୍ମେଶକ ନିବାସୀ ଏଲୀୟେଜର ହିଁ ମୋହର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ।” ଅବ୍ରାମ କହିଲେ, “ଆପଣ ତ ମୋତେ କୌଣସି ବଂଶ ଦେଇ ନାହାନ୍ତି; ଆଉ ଦେଖନ୍ତୁ, ମୋʼ ଗୃହଜାତ ଜଣେ ଦାସ ମୋହର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବ।”

ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ତୁମ୍ଭର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବ ନାହିଁ; ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭ ନିଜ ଔରସଜାତ ପୁତ୍ର ହିଁ ତୁମ୍ଭର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବ।” ପୁଣି ସେ ତାହାଙ୍କୁ ବାହାରକୁ ଆଣି କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଅନାଇ ଯଦି ତାରାଗଣକୁ ଗଣିବାକୁ ପାର, ତେବେ ଗଣ।” ଆଉ ସେ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭର ବଂଶ ଏପରି ହେବ।”

ଅବ୍ରାମ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ କଲେ, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହା ତାହାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଧାର୍ମିକତା ବୋଲି ଗଣନା କଲେ।

ପୁଣି ସେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଦେଶ ଅଧିକାର କରିବାକୁ ତୁମ୍ଭକୁ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ଯେ ତୁମ୍ଭକୁ କଲ୍‌ଦୀୟମାନଙ୍କ ଊର୍‌ ନଗରରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲେ, ଆମେ ସେହି ତୁମ୍ଭର ପିତା।”

ମାତ୍ର ଅବ୍ରାମ କହିଲେ, “ହେ ମୋହର ସାର୍ବଭୌମ ପିତା, ମୁଁ ଯେ ଏହା ଅଧିକାର କରିବି, ଏହା କିପରି ଜାଣିବି?”

ସେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଆମ ନିମନ୍ତେ ତିନି ବର୍ଷ ବୟସର ଗୋଟିଏ ଗାଈ, ଗୋଟିଏ ଛେଳୀ ଓ ଗୋଟିଏ ମେଷ, ପୁଣି ଗୋଟିଏ ଘୁଘୁ ଓ ଗୋଟିଏ କପୋତଶାବକ ନେଇ ଆସ।”

ତହିଁରେ ଅବ୍ରାମ ଏହିସବୁ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣି ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ମଝିରୁ ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ କରି କାଟି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖଣ୍ଡକୁ ଅନ୍ୟ ଖଣ୍ଡ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିଲେ; ମାତ୍ର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ କାଟିଲେ ନାହିଁ। a a v10 ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରିବାର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ରୀତି ଅନୁସାରେ, ନିୟମକାରୀମାନେ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଦୁଇ ଖଣ୍ଡ କରି କାଟି ସେହି ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟଦେଇ ଗମନ କରୁଥିଲେ, ଏହିପରି ଆପଣା ବାକ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣା ପ୍ରାଣ ପଣ କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶିକାରୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ସେହି ଶବଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ଅବ୍ରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ଘଉଡ଼ାଇ ଦେଲେ। ଆଉ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଘୋର ନିଦ୍ରା ଆସିଲା, ପୁଣି ଦେଖ, ମହାଭୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର ତାହାଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛନ୍ନ କଲା।

ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣ, ତୁମ୍ଭର ବଂଶ ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ପ୍ରବାସୀ ହୋଇ ରହିବେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ନୁହେଁ, ଆଉ ସେମାନେ ଚାରିଶହ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାସ ହୋଇ କ୍ଲେଶ ଭୋଗ କରିବେ। ପୁଣି ସେମାନେ ଯେଉଁ ଜାତିର ସେବା କରିବେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଜାତିର ବିଚାର କରିବା, ଆଉ ତହିଁ ପରେ ସେମାନେ ବହୁ ଧନ ନେଇ ବାହାରି ଆସିବେ। ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭେ ଶାନ୍ତିରେ ଆପଣା ପିତୃଲୋକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବ, ପୁଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୟସରେ କବର ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ଆଉ ଚତୁର୍ଥ ପୁରୁଷରେ ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସିବେ; କାରଣ ଇମୋରୀୟମାନଙ୍କ ଅଧର୍ମ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ନାହିଁ।”

ପୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେଲା ଉତ୍ତାରେ, ଅନ୍ଧକାର ହୁଅନ୍ତେ, ଦେଖ, ଗୋଟିଏ ଧୂମମୟ ଅଗ୍ନିପାତ୍ର ଓ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ମଶାଲ ପ୍ରକାଶ ପାଇ ସେହି ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟଦେଇ ଗମନ କଲା। b b v17 ପ୍ରାଚୀନ ନିୟମ-ସ୍ଥାପନ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଉଭୟ ପକ୍ଷ ପଶୁମାନଙ୍କ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟଦେଇ ଗମନ କରୁଥିଲେ — ଏହା ଏକ ଶପଥ, ଯାହାର ଅର୍ଥ, “ଯଦି ମୁଁ ମୋʼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରେ, ତେବେ ମୁଁ ଏହିସବୁ ପରି ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।” ଏଠାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏକାକୀ ଏକ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଜ୍ୟୋତିଃ ସ୍ଵରୂପେ ମଧ୍ୟଦେଇ ଗମନ କରି ନିୟମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାର ଆପଣା ଉପରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

ସେହି ଦିନ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଅବ୍ରାମଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରି କହିଲେ, “ଆମେ ମିସରର ନଦୀଠାରୁ ଫରାତ୍‌ ନାମକ ମହାନଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦେଶ ତୁମ୍ଭ ବଂଶକୁ ଦେଲୁ, ଅର୍ଥାତ୍, କେନୀୟ, କନିଷୀୟ, କଦ୍‌ମୋନୀୟ, ହିତ୍ତୀୟ, ପରିଷୀୟ, ରଫାୟୀୟ, ଇମୋରୀୟ, କିଣାନୀୟ, ଗିର୍ଗାଶୀୟ ଓ ଯିବୂଷୀୟମାନଙ୍କ ଦେଶ।”