Εγώ Είμαι η Ασπίδα σου
Ο Άβραμ απαντά στην υπόσχεση με το πραγματικό του παράπονο: είναι άτεκνος. Ο Πατέρας μας τον βγάζει έξω, κάτω από τα αστέρια, και ο Άβραμ τον πιστεύει. Έπειτα πέφτει ένας σκοτεινός τρόμος και η υπόσχεση γίνεται πιο σκληρή — τετρακόσια χρόνια δουλείας πριν η γη γίνει δική τους.
15 1Μετά από αυτά, ο λόγος του Πατέρα μας ήρθε στον Άβραμ σε ένα όραμα: «Μη φοβάσαι, Άβραμ. Εγώ είμαι η ασπίδα σου, η πολύ μεγάλη ανταμοιβή σου».
2Αλλά ο Άβραμ είπε: «Κυρίαρχε Πατέρα μου, τι θα μου δώσεις, αφού είμαι άτεκνος και κληρονόμος μου είναι ο Ελιέζερ από τη Δαμασκό;» 3Ο Άβραμ είπε: «Δεν μου έδωσες απογόνους· ένας δούλος γεννημένος στο σπίτι μου θα με κληρονομήσει».
4Ο λόγος του Πατέρα μας ήρθε σ' αυτόν: «Αυτός ο άνθρωπος δεν θα είναι ο κληρονόμος σου· ένας γιος από το ίδιο σου το σώμα θα είναι ο κληρονόμος σου». 5Τον έβγαλε έξω και είπε: «Κοίταξε τον ουρανό και μέτρησε τα αστέρια, αν μπορείς». Έπειτα είπε: «Έτσι θα είναι οι απόγονοί σου».
6Ο Άβραμ πίστεψε στον Πατέρα μας, και ο Πατέρας μας του το λογάριασε για δικαιοσύνη.
7Του είπε: «Εγώ είμαι ο Πατέρας σου, που σε έβγαλα από την Ουρ των Χαλδαίων για να σου δώσω αυτή τη γη να την κατέχεις».
8Αλλά ο Άβραμ είπε: «Κυρίαρχε Πατέρα μου, πώς μπορώ να ξέρω ότι θα την αποκτήσω;»
9Του είπε: «Φέρε μου μια δαμάλα, μια κατσίκα κι ένα κριάρι τριών χρόνων, ένα τρυγόνι κι ένα νεαρό περιστέρι».
10Ο Άβραμ του έφερε όλα αυτά, τα έκοψε στη μέση και έβαλε κάθε μισό απέναντι από το άλλο· αλλά δεν έκοψε τα πουλιά. a a v10 Σε έναν αρχαίο τρόπο επισφράγισης μιας διαθήκης, οι συμβαλλόμενοι έκοβαν τα ζώα στα δύο και περνούσαν ανάμεσα από τα μισά, δίνοντας ως ενέχυρο την ίδια τους τη ζωή για να κρατήσουν τον λόγο τους. 11Όταν αρπακτικά πουλιά κατέβηκαν πάνω στα κουφάρια, ο Άβραμ τα έδιωξε. 12Καθώς ο ήλιος έδυε, βαθύς ύπνος έπεσε πάνω στον Άβραμ, και μεγάλος τρόμος και σκοτάδι τον κάλυψαν.
13Τότε ο Πατέρας μας είπε στον Άβραμ: «Να είσαι βέβαιος: οι απόγονοί σου θα ζήσουν ως ξένοι σε μια γη που δεν θα είναι δική τους, υποδουλωμένοι και καταπιεσμένοι τετρακόσια χρόνια. 14Θα κρίνω επίσης το έθνος που θα υπηρετούν, κι έπειτα θα βγουν με μεγάλο πλούτο. 15Εσύ θα πας στους πατέρες σου με ειρήνη, θαμμένος σε καλά γεράματα. 16Στην τέταρτη γενιά θα επιστρέψουν εδώ, γιατί η ενοχή των Αμορραίων δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί».
17Μετά τη δύση του ήλιου, μέσα στο σκοτάδι, ένα καμίνι που κάπνιζε κι ένας φλεγόμενος πυρσός εμφανίστηκαν και πέρασαν ανάμεσα από τα κομμάτια. b b v17 Στις αρχαίες τελετές διαθήκης, και τα δύο μέρη περνούσαν ανάμεσα από τα κομμένα κομμάτια των ζώων — μια υπόσχεση που σήμαινε: «Ας κομματιαστώ κι εγώ σαν κι αυτά, αν αθετήσω την υπόσχεσή μου». Εδώ ο Πατέρας μας περνάει μόνος του ως ένα φλεγόμενο φως, παίρνοντας πάνω του όλο το βάρος της διαθήκης.
18Εκείνη την ημέρα ο Πατέρας μας έκανε διαθήκη με τον Άβραμ: «Δίνω στους απογόνους σου αυτή τη γη, από το ποτάμι της Αιγύπτου ως το μεγάλο ποτάμι, τον Ευφράτη, 19τη γη των Κεναίων, των Κενεζαίων, των Καδμωναίων, 20των Χετταίων, των Φερεζαίων, των Ραφαϊτών, 21των Αμορραίων, των Χαναναίων, των Γεργεσαίων και των Ιεβουσαίων».
