ڇپيل
ڪتاب

آستر ۽ مردڪيءَ جو اعزاز

هامان جي ملڪيت آستر کي ۽ سندس مهر واري منڊي مردڪيءَ کي ملي ٿي، پر موت جو فرمان رد نٿو ٿي سگهي. سو ٻيو فرمان شاهي گهوڙن تي روانو ٿئي ٿو: يهودي گڏ ٿي پنهنجين جانين جو بچاءُ ڪري سگهن ٿا. مردڪي شاهي نيري ۽ سونهري لباس ۾ نڪري ٿو، ۽ سوسن نعرا هڻي ٿو.

باب 8.

انهيءَ ڏينهن بادشاهه اخسويرس يهودين جي دشمن هامان جي ملڪيت راڻي آستر کي ڏني. مردڪي بادشاهه جي اڳيان آيو، ڇاڪاڻ تہ آستر ٻڌائي ڇڏيو هو تہ هو سندس ڪهڙو مائٽ آهي. بادشاهه پنهنجي مهر واري منڊي، جيڪا هامان کان واپس ورتي هئائين، لاهي مردڪيءَ کي ڏني. آستر مردڪيءَ کي هامان جي ملڪيت تي مقرر ڪيو.

آستر وري بادشاهه سان ڳالهايو؛ سندس پيرن تي ڪري، روئي، منٿ ڪيائينس تہ اجاگي هامان جي بڇڙائي ۽ يهودين خلاف سندس منصوبو روڪيو وڃي. بادشاهه آستر ڏانهن سون جو عصا وڌايو، تڏهن هوءَ اُٿي سندس اڳيان بيٺي. چيائين تہ ”جيڪڏهن بادشاهه کي وڻي، جيڪڏهن مون تي سندس مهربانيءَ جي نظر آهي، جيڪڏهن کيس اها ڳالهہ درست لڳي ۽ آءٌ کيس وڻان ٿي، تہ ڪي خط لکيا وڃن جن سان هميداتا جي پٽ اجاگي هامان جا اهي خط رد ٿي وڃن، جيڪي هن بادشاهه جي سڀني صوبن ۾ يهودين کي ناس ڪرڻ لاءِ سوچي لکيا هئا. آءٌ پنهنجي قوم تي آيل آفت ڪيئن ڏسي سگهندس؟ پنهنجن مائٽن جي تباهي ڪيئن ڏسي سگهندس؟“

بادشاهه اخسويرس راڻي آستر ۽ يهودي مردڪيءَ کي چيو تہ ”مون آستر کي هامان جو گهر ڏنو آهي، ۽ هنن کيس ڦاهيءَ جي ڪاٺيءَ تي ٽنگيو، ڇاڪاڻ تہ هن يهودين خلاف سازش ڪئي هئي. اوهين يهودين بابت جيئن مناسب سمجهو تيئن بادشاهه جي نالي ۾ لکو ۽ سندس مهر واري منڊيءَ سان مهر لڳايو، ڇاڪاڻ تہ جيڪا لکت بادشاهه جي نالي ۾ لکي وڃي ۽ سندس منڊيءَ سان مهر ٿيل هجي، سا رد نہ ٿي ٿي سگهي.“

پوءِ ٽئين مهيني، يعني سيوان جي ٽيويهين تاريخ تي، بادشاهه جا منشي گهرايا ويا، ۽ مردڪيءَ جيڪي حڪم ڏنا هئا سي سڀ يهودين ڏانهن، ۽ هندستان کان ڪوش تائين جي ۱۲۷ صوبن جي ستراپن، گورنرن ۽ حاڪمن ڏانهن لکيائون: هر صوبي ڏانهن سندس لکت ۾، هر قوم ڏانهن سندس ٻوليءَ ۾، ۽ يهودين ڏانهن سندن لکت ۽ ٻوليءَ ۾. مردڪيءَ بادشاهه اخسويرس جي نالي ۾ لکيو، بادشاهه جي مهر واري منڊيءَ سان مهر ڪيو، ۽ خط تيز گھوڙن تي سوار قاصدن هٿان موڪليائين، جيڪي گھوڙا شاهي خدمت لاءِ پاليل هئا. بادشاهه جي فرمان هر شهر ۾ يهودين کي اهو حق ڏنو تہ گڏ ٿين ۽ پنهنجي جان جو بچاءُ ڪن: جيڪڏهن ڪنهن بہ قوم يا صوبي جي هٿياربند فوج کين، ٻارن ۽ عورتن سميت، نشانو بڻائي، تہ تنهن کي ناس ڪن، قتل ڪن ۽ مٽائي ڇڏين، ۽ پنهنجن دشمنن جو مال لٽين. اهو بادشاهه اخسويرس جي سڀني صوبن ۾ هڪ ئي ڏينهن ٿيڻو هو، يعني ٻارهين مهيني ادار جي تيرهين تاريخ تي. فرمان جي نقل هر صوبي ۾ قانون طور جاري ڪئي وڃي ۽ سڀني قومن کي ٻڌائي وڃي، تہ جيئن يهودي انهيءَ ڏينهن پنهنجن دشمنن کان بدلو وٺڻ لاءِ تيار هجن. شاهي گھوڙن تي سوار قاصد، بادشاهه جي حڪم سان تڪڙ ۽ تاڪيد ڪندي، روانا ٿيا؛ فرمان شوشن جي قلعي ۾ ڏنو ويو.

مردڪي شاهي نيرا ۽ اڇا ڪپڙا، وڏو سونو تاج ۽ سنهي ڪتاني ۽ ارغواني چوغو پهري بادشاهه جي حضور مان نڪتو. شوشن شهر نعرا هڻي خوش ٿيو. يهودين کي روشني، خوشي، شادماني ۽ عزت حاصل هئي. جتي بہ، هر صوبي ۽ هر شهر ۾، بادشاهه جو حڪم ۽ فرمان پهتو، اتي يهودين کي خوشي ۽ مسرت، ضيافت ۽ عيد جو ڏينهن مليو. ملڪ جون ڪيتريون ئي قومون يهودي بڻجي ويون، ڇاڪاڻ تہ کين يهودين جو خوف وٺي ويو هو.