اسان جو پيءُ ساؤل جي وسيلي اسرائيل کي ڇڏائي ٿو

ناحس يبيس جلعاد کي صلح جي آڇ ڪري ٿو، قيمت هر هڪ جي ساڄي اک. ساؤل، جيڪو خبر پهچڻ وقت هر پيو هلائي، روح جي قبضي ۾ اچي ٿو، اسرائيل کي سڏڻ لاءِ پنهنجا ڏاند ٽڪرا ٽڪرا ڪري ٿو، ۽ صبح تائين عمونين کي ڀڄائي ٿو. هو پنهنجن نقادن کي مارڻ کان انڪار ڪري ٿو: اڄ اسان جي پيءُ ڇوٽڪارو ڏنو آهي.

باب 11.

پوءِ ناحس عموني چڙهي آيو ۽ يبيس جلعاد جي مقابلي ۾ ڇانوڻي ڄمايائين. يبيس جي سڀني ماڻهن ناحس کي چيو تہ ”اسان سان صلح جو عهد ڪر، تہ اسين تنهنجي خدمت ڪنداسين.“

ناحس عموني وراڻيو تہ ”آءٌ اوهان سان هن شرط تي عهد ڪندس تہ اوهان سڀني جي ساڄي اک ڪڍي ڇڏيان، ۽ ائين سڄي اسرائيل کي بي عزت ڪريان.“

يبيس جي بزرگن چيائونس تہ ”اسان کي ست ڏينهن ڏي، تہ اسين اسرائيل جي سڄي علائقي ۾ قاصد موڪليون. جيڪڏهن ڪو بہ اسان کي نہ بچائي، تہ اسين پاڻ تنهنجي حوالي ڪنداسين.“ قاصد ساؤل جي جبعہ ۾ پهتا ۽ ماڻهن کي سڄو احوال ٻڌايائون، تڏهن سڀيئي وڏي آواز سان روئڻ لڳا.

ان ئي وقت ساؤل پنهنجن ڍڳن جي پويان ٻنيءَ مان پئي آيو. چيائين تہ ”ماڻهن کي ڇا ٿيو آهي؟ اهي ڇو ٿا روئن؟“ تڏهن کيس يبيس جي ماڻهن جو احوال ٻڌايائون. جڏهن ساؤل اهي ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن اسان جي پيءُ جو روح مٿس زور سان آيو ۽ سندس غصو ڏاڍو ڀڙڪي اٿيو. ڍڳن جو هڪ جوڙو کڻي، ٽڪرا ٽڪرا ڪري، قاصدن هٿان اسرائيل جي سڄي علائقي ۾ موڪليائين ۽ چوايائين تہ ”جيڪو ساؤل ۽ سموئيل جي پٺيان نہ نڪرندو، تنهن جي ڍڳن سان بہ اهڙو ئي ڪيو ويندو.“ پوءِ ماڻهن تي اسان جي پيءُ جو ڀؤ طاري ٿي ويو ۽ اهي هڪ ماڻهوءَ وانگر نڪري آيا. بزق ۾ کين ڳڻيائين: ٽي لک اسرائيلي ۽ ٽيهہ هزار يهوداه جا ماڻهو. اچڻ وارن قاصدن کي چيائون تہ ”يبيس جلعاد جي ماڻهن کي چئو تہ سڀاڻي جڏهن سج گرم ٿيندو، تڏهن اوهان کي ڇوٽڪارو ملندو.“ قاصدن وڃي يبيس جي ماڻهن کي ٻڌايو، تہ اهي خوش ٿيا. يبيس جي ماڻهن چيو تہ ”سڀاڻي اسين پاڻ تنهنجي حوالي ڪنداسين، پوءِ جيڪو تو کي وڻي سو اسان سان ڪر.“ ٻئي ڏينهن ساؤل ماڻهن کي ٽن ٽولن ۾ ورهايائين. صبح جي پهر ۾ اهي ڇانوڻيءَ ۾ گهڙيا ۽ ڏينهن جي گرمي تائين عمونين کي ماريندا رهيا؛ جيڪي بچيا سي اهڙيءَ طرح ڇڙوڇڙ ٿي ويا جو ٻہ بہ گڏ نہ رهيا.

اسان جي پيءُ جي اڳيان بادشاهيءَ جي تجديد

ماڻهن سموئيل کي چيو تہ ”ڪنهن چيو هو تہ ’ڇا ساؤل اسان تي بادشاهي ڪندو؟‘ اهي ماڻهو اسان جي حوالي ڪر، اسين کين ماري ڇڏينداسين.“

پر ساؤل چيو تہ ”اڄ ڪنهن کي بہ نہ ماريو ويندو، ڇاڪاڻ تہ اڄ اسان جي پيءُ اسرائيل کي نجات ڏني آهي.“

سموئيل ماڻهن کي چيو تہ ”اچو، اسين جلجال هلون ۽ اتي بادشاهيءَ جي تجديد ڪريون.“ سڀ ماڻهو جلجال ويا ۽ اتي اسان جي پيءُ جي اڳيان ساؤل کي بادشاهه بڻايائون. اتي اسان جي پيءُ جي اڳيان سلامتيءَ جون قربانيون ڏنائون، ۽ ساؤل ۽ اسرائيل جا سڀ ماڻهو ڏاڍو خوش ٿيا.