Agirê ku tu kes nikare ram bike
Mamoste bi dadbariyeke hişktir re rû bi rû dimînin, û sedem ziman e: sikanek, çirûskek, jehrek ku tu kes ram nake. Heman dev Bavê me pîroz dike û li mirovên ku li gorî sûretê wî hatine afirandin nifir dike. Şehrezayiya rastîn wek reftara aştîxwaz û dilovan xuya dibe, ne wek daxwaza tehl û xweperest.
3 1Birano û xwişkno, divê ne gelek ji we bibin mamoste, çimkî em mamoste wê hişktir werin dadbar kirin. 2Çimkî em hemû bi gelek awayan şaş dibin. Kesê ku di gotinê de tu caran şaş nebe, mirovekî kamil e, yê ku dikare hemû bedena xwe jî kontrol bike. 3Heke em lixavê deynin devê hespan da ku ew guhdariya me bikin, em hemû bedena wan jî bi rê ve dibin. 4Li keştiyan jî binêrin: her çend ew mezin in û bi bayên bihêz tên ajotin, lê sikaneke biçûk wan dibe her cihê ku kaptan bixwaze. 5Her weha ziman jî endamekî piçûk ê bedenê ye, lê pesnê xwe bi tiştên mezin dide. Binêrin ka agirekî çiqas biçûk daristaneke mezin dişewitîne! 6Ziman agir e, dinyayek a xerabiyê ye ku di nav endamên bedena me de hatiye danîn. Ew hemû bedenê gemar dike, hemû qursa jiyanê dişewitîne, û ew bi xwe jî ji aliyê dojehê ve tê şewitandin. a a v6 Gehenna Geliyê Hinom ê li derveyî Orşelîmê bû, cihekî ku tê de çop dişewitî û bû wêneyê dadbarkirina dawî — li vir, dojeh bi xwe. 7Her cûreyek ji heywanan, teyran, xişokan û candarên deryayê ji aliyê mirovatiyê ve tê ram kirin û hatine ram kirin, 8lê tu mirov nikare ziman ram bike. Ew xerabiyeke bêaram e, tije jehra kujer. 9Bi wî em Bavê me pîroz dikin; bi wî em li mirovên ku li gorî sûretê Bavê me hatine afirandin nifir dikin. 10Ji heman devî pîrozkirin û nifir derdikevin. Birano û xwişkno, divê ev wiha nebe. 11Ma kaniyek ji heman çavî hem ava şirîn û hem jî ava tal diherikîne? 12Birano û xwişkno, ma dara hêjîrê dikare zeytûnan bide, an rez hêjîran? Herweha kaniyeke şor jî nikare ava şirîn bide.
Şehrezayiya ji Jor
13Kî di nav we de şehreza û zane ye? Bila ew bi reftara xwe ya baş karên xwe nîşan bide, bi nefsbiçûkiya şehrezayiyê. 14Lê heke çavnebariya tal û xwezperestî dilê we tije bikin, pesnê xwe nedin û li dijî rastiyê derewan nekin. 15Ev ne ew şehrezayî ye ku ji jor dadikeve, lê erdî, bêruh û cinî ye. 16Çimkî li cihê ku çavnebarî û xwezperestî hebe, wê tevlihevî û her kiryareke nizm hebe. 17Şehrezayiya ji jor: berî her tiştî paqij, paşê aştîxwaz, nerm, aqilmend, tije rehmet û berên baş, bêalî û dilsoz e. 18Û berhema rastiyê di aştiyê de ji aliyê wan kesên ku aştiyê çêdikin ve tê çandin.
