Rama kita Ngawonake Para Ratu ing Tanah Lor

Pasekutuan saka lor nglumpuk karo jaran lan kreta kaya wedhi ing pinggir segara, lan Rama kita ngalahake ing sacedhake banyu Merom; jarane dipedhot uwat sikile, kretane diobong. Mung Hazor kang diobong. Banjur perang kang suwe iku rampung, lan tanah iku ayem tentrem.

Pasal 11.

Bareng Prabu Yabin, ratu ing Hazor, krungu bab iku, banjur kongkonan marang Yobab, ratu ing Madon, marang ratu ing Simron, lan marang ratu ing Akhsaf, lan marang para ratu ing sisih lor: ing tanah pagunungan, ing Araba sakidule Kineret, ing tanah ngare, lan ing tanah dhuwur Dor ing sisih kulon; marang wong Kanaan ing sisih wetan lan kulon, wong Amori, wong Het, wong Perisi, lan wong Yebus ing tanah pagunungan, sarta wong Hewi ing sangisore Gunung Hermon ing tanah Mizpa. Wong-wong mau padha mangkat karo sakehe wadya-balane—bala kang akehe kaya wedhi ing gisik segara—lan jaran sarta kreta perang kang akeh banget. Sakehe ratu mau padha nggabung lan teka ngedegake tarub bebarengan ing sacedhake banyu Merom, arep merangi Israel.

Rama kita ngandika marang Yusak: “Aja wedi marang wong-wong mau, awit sesuk kira-kira ing wayah iki Aku bakal masrahake wong-wong mau kabeh marang Israel, wis padha mati. Jaran-jarane kethingen otot sikile lan kreta-kretane obongen nganggo geni.”

Yusak lan wadya-balane teka nempuh wong-wong mau kanthi dadakan ing sacedhake banyu Merom, banjur padha nggempur, lan Rama kita masrahake wong-wong mau marang Israel, kang banjur nggebugi lan mburu nganti tekan Sidon Gedhe lan Misrefot-Maim, sarta ngetan nganti tekan Lebak Mizpa, nganti ora ana kang kari urip. Yusak nindakake marang wong-wong mau kaya kang didhawuhake dening Rama kita: jaran-jarane padha dikethingi otot sikile lan kreta-kretane diobong nganggo geni. Ing nalika iku Yusak bali, ngrebut Hazor, lan matrapi ratune nganggo pedhang, awit Hazor maune dadi sesirahe sakehe karajan mau. Wong kabeh kang ana ing kono padha ditumpes nganggo pedhang, dientekake babar pisan; ora ana kang ambegan isih kari, lan Yusak ngobong Hazor dhewe nganggo geni. Yusak ngrebut sakehe kuthane para ratu mau lan sakehe ratune, ditumpes nganggo pedhang, dipasrahake marang karusakan, kaya kang didhawuhake dening Musa, abdine Rama kita. Israel ora ngobong kutha-kutha kang ngadeg ing gumuk-gumuke, kajaba mung Hazor—iku kang diobong dening Yusak. Sakehe jarahan lan raja-kayane kutha-kutha mau dijupuk dhewe dening Israel, nanging saben wong ditumpes nganggo pedhang nganti ora ana kang kari ambegan. Kaya kang didhawuhake dening Rama kita marang Musa, abdine, mangkono uga Musa dhawuh marang Yusak, lan Yusak nindakake, ora ana kang ditinggal saka sakehe kang didhawuhake dening Rama kita marang Musa.

Yusak ngrebut kabeh tanah iki: tanah pagunungan, sakehe Negeb, sakehe tanah Gosyen, tanah ngare, Araba, lan tanah pagunungane Israel karo tanah ngarene. Wiwit saka Gunung Halak, kang munggah menyang Seir, nganti tekan Baal-Gad ing Lebak Libanon sangisore Gunung Hermon, kabeh ratune direbut, ditumpes, lan dipateni. Yusak perang nglawan sakehe ratu mau nganti suwe. Ora ana kutha kang nganakake prajanjian rukun karo Israel, kajaba wong Hewi ing Gibeon; kabeh direbut dening Israel sajrone peperangan. Awit Rama kita kang mangkerengake atine wong-wong mau, satemah padha merangi Israel, supaya padha dipasrahake marang karusakan, ora diparingi welas, lan ditumpes—kaya kang didhawuhake dening Rama kita marang Musa. Ing nalika iku Yusak lunga lan nyirnakake wong Anak saka tanah pagunungan—Hebron, Debir, Anab—lan saka sakehe tanah pagunungane Yehuda sarta sakehe tanah pagunungane Israel, wong-wong mau lan kutha-kuthane dipasrahake marang karusakan. Ora ana wong Anak kang kari ing tanahe wong Israel; mung ing Gaza, Gat, lan Asdod isih ana sawatara kang kari. Mangkono Yusak ngrebut tanah kabeh, persis kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Musa, lan diwenehake marang Israel dadi tanah-pusaka manut pandumane saben taler. Tanah mau banjur ayem saka peperangan.