Tanah kang Swiwine Umyung

Para utusan saka bangsa kang adoh lan diwedeni padha cepet-cepetan numpak prau glagah, nanging Rama kita ngandika yen Panjenengane mung bakal meneng lan mirsani, kaya panase srengenge, nganti sadurunge mangsa panen — banjur trubus-trubuse dipangkasi. Sawise iku bangsa iku piyambak kang nggawa pisungsung menyang Gunung Sion.

Pasal 18.

Oh, tanah kang swiwine umyung, ing sabrange kali-kali ing tanah Kus, kang ngutus para utusan liwat sagara, nunggang prau papirus nyabrang ing banyu. Lungaa, heh para utusan kang rikat, marang bangsa kang dhuwur lan alus kulite, marang bangsa kang diwedeni ing cedhak lan adoh, bangsa kang santosa lan ngidak-idak, kang tanahe diperang-perang dening kali-kali. He kowe kabeh kang manggon ing jagad, kowe kang dedunung ing bumi: yen ana gendera diadegake ing gunung-gunung, delengen! Yen ana kalasangka diunekake, rungokna!

Awit mangkene pangandikane Rama kita marang aku: Aku bakal meneng, lan bakal mirsani saka padalemanKu, kaya panas kang sumilak ing sunaring srengenge, kaya mega ebun ing panase mangsa panen.

Awit sadurunge panen, sawuse kembange rontok lan kudhupe dadi woh anggur kang arep mateng, Rama kita bakal ngethoki pucuk-pucuke nganggo arit pamangkas, lan pang-pang kang pating pencar bakal disingkirake lan ditegori. Kabeh bakal ditinggal dadi pakane manuk-manuk pemangsa ing gunung-gunung lan kewan-kewan galak ing bumi. Manuk-manuk pemangsa bakal nglakoni mangsa panas ana ing kono, lan sakehing kewan galak ing bumi bakal nglakoni mangsa bedhidhing ana ing kono. Ing nalika iku bakal digawa pisungsung marang Rama kita, Gustine wadyabala swarga, saka bangsa kang dhuwur lan alus kulite, saka bangsa kang diwedeni ing cedhak lan adoh, bangsa kang santosa lan ngidak-idak, kang tanahe diperang-perang dening kali-kali—menyang papan padununganing asmane Rama kita, Gustine wadyabala swarga, yaiku ing Gunung Sion.