Pangandika Tumrap Damsyik
Damsyik dadi tumpukan reruntuhan, lan kamulyane Israel suda nganti kari loro telu woh zaitun ing pucuke wit kang wis digebugi. Sing dadi wose katon ing tengah-tengah: manungsa pungkasane padha mandeng marang Kang Nitahake, yaiku Rama kita, ora marang gaweyane drijine. Bangsa-bangsa gumuruh kaya segara, banjur sirna.
17 1Pameca bab Damsyik. Lah—Damsyik bakal ora dadi kutha maneh; malih dadi tumpukan jugrugan. 2Kutha-kutha ing Aroer padha ditinggal; bakal dadi panggonane pepanthan wedhus, kang bakal padha nggluntung tanpa ana kang ngagetake. 3Beteng bakal sirna saka Efraim, lan karajan saka Damsyik; lan kekarene Aram bakal kaya kamulyane wong Israel, mangkono pangandikane Rama, Gustine wadyabala ing swarga.
4Ing dina iku kamulyane Yakub bakal karendhahake, lan gajihe awake bakal nglokro. 5Bakal kaya nalika wong panen ngumpulake gandum kang isih ngadeg lan ngeneni wuwulen nganggo tangane; bakal kaya nalika wong ngasag gandum ing Lebak Refaim. 6Nanging isih ana sathithik kang keri, kaya nalika wit jaitun digebugi: woh jaitun loro utawa telu kang mateng ing pucuk dhewe, papat utawa lima ing pang-pang kang akeh wohe, mangkono pangandikane Rama Israel. a a v6 Para among tani jaitun anggone panen srana nggebugi pang-pang nganggo galah dawa supaya wohe tiba; woh sawatara ing pucuk dhewe tansah ora kegayuh.
7Ing dina iku wong-wong bakal padha tumenga marang Kang Nitahake, lan mripate bakal padha madhep marang Kang Mahasuci ing Israel—Rama kita. b b v7 Kang Mahasuci ing Israel iku asma kang mligi dianggo Nabi Yesaya kanggo Rama kita—kang nyebut Panjenengane minangka Allah kang suci, kang wis ngiket sarirane marang umat kang asring nglalekake Panjenengane. 8Wong-wong bakal padha ora tumenga marang misbyah-misbyah, yaiku pakaryane tangane dhewe, lan bakal padha ora mandeng marang apa kang digawe dening drijine dhewe—yaiku tugu-tugu Asyera lan misbyah-misbyah dupa. 9Ing dina iku kutha-kuthane kang santosa bakal kaya panggonan-panggonan kang ditinggal ing alas lan pucuking gunung, kang disuwungake nalika wong Israel padha teka; temah dadi sepi mamring. 10Amarga kowe wis lali marang Rama kang nylametake kowe, lan ora eling marang Gunung Parang pangungsenmu. Mulane, sanadyan kowe nandur patamanan kang asri lan nyelehake cangkokan saka wit anggur manca, 11lan sanadyan ing dina anggonmu nandur iku wis wiwit thukul, lan ing wayah esuk tanduranmu wis kembang, ewasemono panene bakal sirna ing dina kasusahan lan lara kang ora kena ditambani. 12Adhuh, gumuruhing bangsa akeh—padha nggero kaya gumedering sagara! Gumludhuging para bangsa—padha gumludhug kaya gumludhuging banyu gedhe! 13Para bangsa padha gumludhug kaya gumludhuging banyu akeh, nanging Rama kita bakal ndukani wong-wong mau, temah padha mlayu adoh, kabur katiyup angin kaya mrambut ing pagunungan, kaya bledug kang mubeng katiyup ing prahara. 14Ing wayah sore, ana pagiris kang dadakan! Sadurunge esuk, wis padha sirna. Iki panduman tumrap wong kang ngrayah barang-barang kita, pandumane wong kang njarah-rayah kita.