د دمشق په حقله يو کلام
دمشق د کنډوالو په ډېري بدلېږي، او د اسرائیل جلال د یوې وهل شوې ونې په سر کې دوو درېیو زیتونو ته کمېږي. خبره په منځ کې راڅرګندېږي: خلک په پای کې خپل جوړوونکي، زموږ پلار، ته ګوري، نه هغه څه ته چې د دوی ګوتو جوړ کړي. قومونه د سمندر په څېر غړمبېږي، بیا ورکېږي.
17 1د دمشق په حقله يوه پيشنګوئى. وګورئ، دمشق به نور ښار نۀ وى، دا به د کنډوالو ډېرے شى. 2د عروعير ښارونه ويجاړ شوى دى، هغه به د رمو دپاره پرېښودے شى، چې هلته به پرېوځى او هيڅوک به يې نۀ وېروى. 3قلعه به د اِفرائيم نه ورکه شى، او بادشاهى به د دمشق نه، او د ارام پاتې شونے به د اِسرائيلو د بچو د لوئۍ په شان وى، آسمانى لښکرو پلار فرمائى.
4په هغه ورځ به د يعقوب لوئى راکوزه شى، او د هغۀ د بدن غوړ به پاتليږى. 5دا به داسې وى لکه کله چې يو فصل اخستونکے ولاړ غنم راټولوى، او په خپل لاس د غنمو وږى رېبى، دا به داسې وى لکه کله چې څوک د رفائيم په وادۍ کښې د غنمو وږى راټولوى. 6خو لږ به پاتې شى، لکه کله چې د زيتُون ونه ولګولے شى، نو دوه يا درے پاخۀ زيتُون به تر ټولو اوچت کښې وى، څلور يا پنځۀ به د مېوه دارو ښاخونو باندې وى، د اِسرائيلو پلار فرمائى. a a v6 د زيتُون کروندګرو به د اوږدو لښتو سره په ښاخونو ولګولو سره فصل اخستو، ترڅو مېوه راوغورزوى، خو لږ زيتُون به تل تر ټولو اوچت کښې د لاس نه لرې پاتې کېدل.
7په هغه ورځ به خلق خپل خالق ته وګورى، او د هغوئ سترګې به د اِسرائيلو پاک ذات، زمونږ پلار، ته واوړى. b b v7 د اِسرائيلو پاک ذات د يسعياه د زمونږ پلار دپاره خاص نوم دے — هغه د پاک خُدائ په توګه نومولو چې خپل ځان يې هغو خلقو سره تړلے دے چې اکثر هغه هېروى. 8هغوئ به قربانګاهونو ته نۀ ګورى، چې د هغوئ د لاسونو کار دے، او هغوئ به هغه څۀ ته نۀ ګورى چې د هغوئ خپلو ګوتو جوړ کړى دى، يعنې د اشيره ستنې او د لوبان قربانګاهونه. 9په هغه ورځ به د هغوئ مضبوط ښارونه د ځنګلونو او د غرونو د څوکو د پرېښودو ځايونو په شان وى، چې کله د اِسرائيلو بچى راغلل نو ويجاړ شوى وُو، او دا به بربادى وى. 10ځکه چې تا د خپل خلاصون پلار هېر کړو، او د خپل پناه ګاه ګټه دې يادنۀ کړه. نو ځکه، اګر چې تۀ ښايسته باغونه کرې او د بهرنۍ انګورو د ونو شاخه راوباسې، 11او اګر چې په کومه ورځ چې تۀ هغه کرې، نو هغه زرغونيږى، او سبا پر هغه ګلونه راشى، خو فصل به په يوه ورځ ورک شى، د غم او د نۀ درملېدونکى دردونو په ورځ. 12اے، د ډېرو قومونو شور ماشور — هغوئ د سمندرونو د غريو په شان غريږى! د قومونو ګرځ ماغ — هغوئ د زورورو اوبو د ګرځ ماغ په شان غريږى! 13قومونه د ډېرو اوبو د ګرځ ماغ په شان غريږى، خو زمونږ پلار به هغوئ وجنډى، او هغوئ به ډېر لرې وتښتى، لکه د غرونو باندې بوس چې د باد مخکښې وراوړلے شى، لکه د طوفان مخکښې چورلېدونکى دوړې. 14د ماښام په وخت، ناببره وېره! د سبا نه مخکښې، هغوئ نشته شى. دا د هغه چا برخه ده چې مونږ لوټوى، د هغه چا قسمت چې مونږ غلا کوى.
