’n Woord oor Damaskus
Damaskus word 'n puinhoop, en Israel se heerlikheid dun uit tot twee of drie olywe bo-in 'n afgeslaande boom. Die punt kom halfpad na vore: mense kyk uiteindelik na hulle Maker, ons Vader, in plaas van na wat hulle vingers gemaak het. Nasies brul soos die see en verdwyn dan.
17 1’n Godspraak oor Damaskus. Kyk—Damaskus sal nie meer ’n stad wees nie; dit word ’n puinhoop. 2Die stede van Aroër is verlate; hulle sal vir die troppe gelaat word, wat daar sal lê sonder dat iemand hulle skrikmaak. 3Die vesting sal uit Efraim verdwyn, en die koninkryk uit Damaskus; en die oorblyfsel van Aram sal soos die heerlikheid van die kinders van Israel wees, sê die Vader van die hemelse leërskare.
4In daardie dag sal die heerlikheid van Jakob verneder word, en die vet van sy liggaam sal wegteer. 5Dit sal wees soos wanneer ’n maaier die staande graan bymekaarmaak en die are met sy arm afoes; dit sal wees soos wanneer iemand die graan optel in die dal van Refaïm. 6Tog sal ’n paar oorbly, soos wanneer ’n olyfboom afgeslaan word: twee of drie ryp olywe heel bo, vier of vyf op die vrugbare takke, sê die Vader van Israel. a a v6 Olyfboere het geoes deur die takke met lang stokke te slaan om die vrugte te laat afval; ’n paar olywe heel bo was altyd buite bereik.
7In daardie dag sal mense na hulle Maker kyk, en hulle oë sal na die Heilige van Israel draai—ons Vader. b b v7 Die Heilige van Israel is Jesaja se kenmerkende naam vir ons Vader — wat hom benoem as die heilige God wat hom verbind het aan ’n volk wat hom dikwels vergeet. 8Hulle sal nie na die altare kyk nie, die werk van hulle hande, en hulle sal nie staar na dit wat hulle eie vingers gemaak het nie—die Asjerapale en die reukofferaltare. 9In daardie dag sal hulle sterk stede wees soos die verlate plekke van die bosse en bergtoppe, wat verlaat is toe die kinders van Israel gekom het; en dit sal ’n woesteny wees. 10Want jy het die Vader van jou verlossing vergeet, en jy het nie aan die Rots van jou toevlug gedink nie. Daarom, al plant jy pragtige tuine en al steek jy steggies van ’n vreemde wingerdstok, 11en al begin hulle uitspruit op die dag dat jy hulle plant, en al staan jou aanplanting teen die môre in die bloei, tog sal die oes verdwyn in ’n dag van smart en ongeneeslike pyn. 12Ag, die rumoer van baie volke—hulle brul soos die gebruis van die seë! Die gedreun van nasies—hulle dreun soos die gedreun van magtige waters! 13Die nasies dreun soos die gedreun van baie waters, maar ons Vader sal hulle bestraf, en hulle sal ver weg vlug, voor die wind gedryf soos kaf op die heuwels, soos warrelende stof voor die storm. 14Teen die aand, skielike verskrikking! Voor die môre is hulle weg. Dit is die deel van dié wat ons plunder, die lot van dié wat ons beroof.
