Pangandika Ngeunaan Damsik
Damsik jadi tumpukan ruruntuk, sarta kamulyaan Israil ipis nepi ka ngan dua tilu buah zaitun di pucuk tangkal anu geus digebugan. Maksudna nembongan di tengah-tengah: jalma-jalma tungtungna neuteup ka Nu Nyiptakeun maranéhna, Rama urang, lain ka barang anu dijieun ku ramo maranéhna. Bangsa-bangsa ngagero kawas laut, tuluy leungit.
17 1Hiji nubuat ngeunaan Damsik. Tempo — Damsik moal jadi kota deui; bakal jadi tumpukan ruruntuhan. 2Kota-kota Aroer geus ditinggalkeun; bakal diantep pikeun ingon-ingon, anu bakal nagog teu aya anu nyingsieunan. 3Kuta pertahanan bakal leungit ti Epraim, jeung karajaan ti Damsik; sarta sesa-sesa Aram bakal jadi siga kamulyaan urang Israil, timbalan Rama Panglima balad sawarga.
4Dina poe eta kamulyaan Yakub bakal diasorkeun, jeung sagala kalintuhan awakna bakal sirna. 5Bakal jadi siga nu ngala panen ngumpulkeun gandum nu keur ngadeg, sarta ngala ranggeuyan gandum ku leungeunna; bakal jadi siga jalma nu mulung sesa gandum di Lebak Repaim. 6Tapi bakal aya sawatara anu nyesa, siga tangkal jaitun anu dipeupeuh: dua atawa tilu buah jaitun asak di pucuk pisan, opat atawa lima dina dahan-dahan anu buahan, timbalan Rama Israil. a a v6 Patani jaitun manen ku cara neunggeulan dahan ngagunakeun galah panjang sangkan buahna ragrag; sawatara buah di pucuk pisan salawasna teu kahontal.
7Dina poe eta jalma-jalma bakal nolih ka Nu Ngadamel maranehna, jeung panonna bakal malik ka Nu Maha Suci di Israil — Rama urang. b b v7 Nu Maha Suci di Israil teh jenengan has anu dipake ku Yesaya pikeun Rama urang — nyebat Mantenna minangka Allah nu suci anu geus ngabeungkeut diri-Na ka hiji bangsa anu mindeng poho ka Mantenna. 8Maranehna moal nolih ka altar-altar, pagawean leungeunna, jeung moal neuteup kana nu dijieun ku ramona sorangan — tihang-tihang Asera jeung altar-altar dupa. 9Dina poe eta kota-kotana nu kuat bakal jadi siga tempat-tempat nu ditinggalkeun di leuweung jeung puncak-puncak pasir, nu geus kosong basa urang Israil datang; sarta bakal jadi suwung. 10Sabab maneh geus poho ka Rama anu nyalametkeun maneh, jeung teu inget ka Gunung Batu tempat maneh nyalindung. Ku sabab eta, najan maneh melak kebon-kebon nu endah jeung melak cangkokan tina tangkal anggur ti nagri deungeun, 11jeung najan dina poe maneh melakna geus jadi sirung, jeung isuk-isukna pepelakan maneh geus kembangan, tapi panenna bakal sirna dina poe kasedih jeung nyeri anu teu bisa cageur. 12Duh, gaduruh loba bangsa — maranehna ngaguruh siga gumuruhna laut! Gumuruhna bangsa-bangsa — maranehna ngaguruh siga gumuruhna cai nu rongkah! 13Bangsa-bangsa ngaguruh siga gumuruhna cai nu loba, tapi Rama urang bakal nyentak maranehna, sarta maranehna bakal kalabur jauh, katebak angin siga kulit gandum di pasir, siga kekebul nu muih kabawa angin ribut. 14Dina sore, ujug-ujug datang kasieun! Memeh isuk, maranehna geus euweuh. Ieu bagian jalma-jalma nu ngarampog urang, nasib jalma-jalma nu ngarampas urang.