Η γη με το βουητό των φτερών

Απεσταλμένοι σπεύδουν με βάρκες από πάπυρο από ένα μακρινό, φοβερό έθνος, αλλά ο Πατέρας μας λέει ότι απλώς θα μείνει ήσυχος και θα παρατηρεί, σαν ζέστη στο φως του ήλιου, ως τη στιγμή πριν από τον θερισμό — και τότε θα κλαδέψει τα βλαστάρια. Αργότερα ο ίδιος εκείνος λαός φέρνει μόνος του δώρα στο όρος Σιών.

Κεφάλαιο 18.

Αλίμονο, γη με το βουητό των φτερών, πέρα από τα ποτάμια της Αιθιοπίας, που στέλνει πρέσβεις από τη θάλασσα, μέσα σε πλεούμενα από πάπυρο πάνω στα νερά. Πηγαίνετε, γρήγοροι αγγελιοφόροι, σ’ ένα έθνος ψηλό και με λείο δέρμα, σ’ έναν λαό φοβερό από κοντά κι από μακριά, ένα έθνος δυνατό και καταπατητικό, που τη γη του τη διασχίζουν ποτάμια. Όλοι εσείς οι κάτοικοι του κόσμου, εσείς που κατοικείτε στη γη: όταν υψωθεί σημαία στα βουνά, κοιτάξτε! Όταν ηχήσει σάλπιγγα, ακούστε!

Γιατί να τι μου είπε ο Πατέρας μας: Θα μείνω ήσυχος, και θα κοιτάζω από τον τόπο της κατοικίας μου, σαν τη διάφανη ζέστη στο φως του ήλιου, σαν σύννεφο δροσιάς μέσα στον καύσωνα του θερισμού.

Γιατί πριν από τον θερισμό, όταν τελειώσει το άνθισμα και το μπουμπούκι γίνει σταφύλι που ωριμάζει, ο Πατέρας μας θα κόψει τα βλαστάρια με κλαδευτήρια, και τα κλαδιά που απλώνονται θα τα αφαιρέσει και θα τα κλαδέψει. Όλα θα μείνουν για τα αρπακτικά πουλιά των βουνών και για τα θηρία της γης. Τα αρπακτικά πουλιά θα περάσουν πάνω τους το καλοκαίρι, και όλα τα θηρία της γης θα περάσουν πάνω τους τον χειμώνα. Εκείνον τον καιρό θα φερθούν δώρα στον Πατέρα των ουράνιων στρατιών, από έναν λαό ψηλό και με λείο δέρμα, από έναν λαό φοβερό από κοντά κι από μακριά, ένα έθνος δυνατό και καταπατητικό, που τη γη του τη διασχίζουν ποτάμια—στον τόπο του ονόματος του Πατέρα των ουράνιων στρατιών, στο όρος Σιών.