Ibrani 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Mulane kita kudu luwih nggatekake marang apa kang wis padha kita rungu, supaya kita aja nganti keli. ²Awit yen pangandika kang kadhawuhake lumantar para malaekat iku tetep santosa, lan saben panerak sarta pambangkang padha nampa paukuman kang setimbang, ³kepriye anggon kita bisa oncat yen kita nglirwakake karahayon kang samono gedhene? Karahayon iku sakawit kawartakake dening Gusti, banjur kasantosakake marang kita dening wong-wong kang padha ngrungokake Panjenengane, ⁴sinambi Rama kita uga paring paseksi bebarengan karo wong-wong mau lumantar pratandha-pratandha, kaelokan, maneka warna mukjijat, sarta peparinge Sang Roh Suci, miturut karsane.

Jagad kang Bakal Teka

⁵Awit dudu marang para malaekat anggone Rama kita nelukake jagad kang bakal teka, kang lagi kita rembug iki. ⁶Ana wong kang ing sawijining panggonan wis nglairake paseksi mangkene: “Punapa ta manungsa punika, dene Paduka ngengeti dhateng piyambakipun, utawi putraning manungsa, dene Paduka mreduli dhateng piyambakipun? ⁷Paduka ndadosaken piyambakipun sawatawis langkung andhap katimbang para malaekat; Paduka makuthani piyambakipun kaliyan kamulyan saha kaurmatan, ⁸saha sadaya prakawis Paduka telukaken wonten ing sangandhaping tlapakanipun.” Anggone nelukake samubarang kabeh marang Panjenengane iku, Rama kita ora ninggal apa-apa kang ora kabawah ing Panjenengane. Nanging ing wektu iki kita durung padha ndeleng samubarang kabeh katelukake marang Sang Kristus.

⁹Nanging kita padha ndeleng Gusti Yesus, kang sawatawis kadadekake luwih asor katimbang para malaekat, saiki kamakuthan kamulyan lan kaurmatan marga anggone nandhang seda, supaya marga saka sih-rahmate Rama kita, Panjenengane ngraosake seda kanggo saben wong.

¹⁰Pancen wis samesthine yen Rama kita, kang dadi tujuan lan lantarane anane samubarang kabeh, nyampurnakake Sang Pangarsaning karahayone wong-wong mau lumantar kasangsaran, sajrone nuntun para putra akeh menyang kamulyan. ¹¹Panjenengane kang nucekake lan wong-wong kang kasucekake iku kabeh asale saka Rama kang siji. Mulane Panjenengane ora lingsem nyebut wong-wong mau minangka para sadulure, ^a a v11 Wong-wong kang disucekake dening Gusti Yesus iku padha nduweni Rama kang padha karo Panjenengane — wong-wong mau kapulihake menyang kulawarga kang padha, kang salawase dadi kagungane Panjenengane. Panjenengane ora lingsem nyebut wong-wong mau minangka para sadulure.

¹²mangkene pangandikane: “Kawula badhe martosaken asma Paduka dhateng para sadherek kawula; kawula badhe ngidungaken pangalembana dhateng Paduka wonten ing satengahing pasamuwan.”

¹³Lan maneh: “Kawula badhe kumandel dhateng Panjenenganipun.” Lan maneh: “Punika kawula, saha para lare ingkang sampun kaparingaken dening Rama kita dhateng kawula.” ^b b v13 Gusti Yesus ngandikakake tembung-tembung iki saka pamecane Nabi Yesaya, ngaturake sarirane bebarengan karo para lare kang wis dipasrahake dening Rama kita marang Panjenengane — siji kulawarga, siji Rama.

¹⁴Sarehne para lare iku padha nduweni daging lan getih, Panjenengane uga melu nunggal ing daging lan getih mau, supaya lumantar sedane Panjenengane nyirnakake kang nyekel pangwasaning pati, yaiku Iblis, ¹⁵sarta ngluwari wong kabeh kang marga wedi marang pati padha dadi batur-tukon sajrone urip sakabehe. ¹⁶Awit cetha, dudu para malaekat kang ditulungi dening Panjenengane, nanging turune Abraham. ¹⁷Mulane Panjenengane kudu dadi padha karo para sadulure ing samubarang prakara, supaya dadi Imam Agung kang kebak welas asih lan setya anggone ngladeni Rama kita, kanggo mbirat dosane umat. ¹⁸Sarehne Panjenengane piyambak wis nandhang sangsara nalika kagodha, Panjenengane bisa nulungi wong-wong kang lagi padha kagodha.