Rama kita Wis Ngandika
Khotbah kang jero kang nuduhaké Kristus ngungkuli para malaékat, ngungkuli Musa, lan ngungkuli kaimaman lawas—Imam Agung kang linuwih kang mbukak dalan marang Rama kita.
1 1Ing jaman biyen, ing pirang-pirang wektu lan kanthi pirang-pirang cara, Rama kita ing swarga ngandika marang para leluhur kita lumantar para nabi. 2Nanging ing dina-dina pungkasan iki, Panjenengane ngandika marang kita lumantar Sang Putra, kang wis katetepake dadi ahli waris tumrap samubarang kabeh, sarta srana Sang Putra iku Panjenengane nitahake jagad raya. 3Sang Putra iku sunaring kamulyane Rama kita, gambar kang tetep saka kaananing Panjenengane, kang njejegake samubarang kabeh srana pangandikane kang kebak panguwasa. Sawuse ngresiki dosa, Panjenengane lenggah ing sisih tengene Sang Mahaagung ing ngaluhur. 4Panjenengane dadi luwih agung tinimbang para malaekat, kaya dene asmane kang ditampa minangka warisan iku luwih luhur tinimbang asmane para malaekat.
5Awit marang malaekat kang endi anggone Rama kita tau ngandika: “Kowe iku PutraKu; dina iki Aku wis dadi RamaMu”? Utawa maneh: “Aku bakal dadi Ramane, lan Panjenengane bakal dadi PutraKu”? a a v5 Ing kene Rama kita ngandikakake tembunge rong prajanjian ing Prajanjian Lawas — Jabur 2 lan prajanjian marang Prabu Dawud — lan Prajanjian Anyar nedahake yen prajanjian-prajanjian mau nggayuh kasampurnane ana ing Gusti Yesus, Sang Putra kang langgeng.
Adoh Ngungkuli Para Malaekat
6Lan maneh, nalika ngirid Sang Pambarep lumebu ing jagad, Rama kita ngandika: “Para malaekatKu kabeh padha nyembaha marang Panjenengane. 7Tumrap para malaekat Panjenengane ngandika: “Panjenengane ndadekake para malaekate dadi angin, lan para abdine dadi urubing geni.”
8Nanging tumrap Sang Putra, Panjenengane ngandika: “Dhampar Paduka, dhuh Allah, punika langgeng salami-laminipun, saha tekening kabeneran punika tekening Karaton Paduka. b b v8 Ing pethikan Prajanjian Lawas iki, Rama kita ngandika marang Sang Putra lan nyebut Panjenengane minangka Allah — iki pangaken Kitab Suci kang paling cetha yen Sang Putra tunggal kaallahan karo Sang Rama piyambak. 9Paduka remen dhateng kabeneran saha sengit dhateng piawon; pramila Rama kita, inggih Rama Paduka, sampun njebadi Paduka kanthi lenga kabungahan, ngungkuli para kanca Paduka.”
10Lan maneh: “Ing wiwitan, dhuh Gusti, Paduka ingkang masang dhasaring bumi, dene langit punika pakaryaning asta Paduka. c c v10 Ing kene Sang Rama ngandika marang Sang Putra minangka Gusti, nyebut Panjenengane minangka kang masang dhasaring bumi. Pakaryan pangriptaning Sang Putra, kang kasebut ing ayat 2, saiki disebutake dening Sang Rama piyambak. 11Punika sami badhe sirna, nanging Paduka tetep lestari; sadaya badhe rusak kados sandhangan. 12Paduka badhe nggulung punika kados jubah; kados sandhangan punika badhe kasalin. Nanging Paduka tetep sami kemawon, saha yuswa Paduka boten badhe telas.”
13Nanging marang malaekat kang endi anggone Rama kita tau ngandika: “Lenggaha ing sisih tengenKu, nganti mungsuhMu Dakdadekake ancik-anciking sampeyanMu”?”
14Apa para malaekat kabeh iku dudu roh-roh pangladen, kang kautus supaya ngladeni wong-wong kang bakal maris kaslametan?