پدر ما سخن گفته است
1 1در زمانهای گذشته، پدر آسمانی ما بارها و به راههای گوناگون، از طریق انبیا با پدران ما سخن گفت. 2اما در این روزهای آخر، بهواسطهٔ پسر خود با ما سخن گفت؛ همان که او را وارثِ همهچیز مقرر داشت و بهوسیلهٔ او جهان را آفرید. 3پسر، فروغِ جلالِ پدر ما و نقشِ تمامِ ذاتِ اوست، و همهچیز را با کلامِ نیرومند خود نگاه میدارد. او پس از پاک ساختنِ گناهان، به دست راستِ کبریای اعلیٰ نشست. 4او همانقدر از فرشتگان برتر شد که نامی که به میراث برده، از نامِ آنان برتر است.
5زیرا پدر ما به کدامیک از فرشتگان هرگز گفت: «تو پسر من هستی؛ امروز من پدرِ تو شدهام»؟ و باز: «من پدرِ او خواهم بود، و او پسرِ من خواهد بود»؟ a a v5 پدر ما در اینجا سخنانِ دو وعدهٔ عهد عتیق را بازمیگوید — مزمور ۲ و وعده به داوود — و عهد جدید نشان میدهد که این وعدهها در عیسی، پسرِ جاودان، به کمال میرسند.
بسی برتر از فرشتگان
6و باز، آنگاه که نخستزاده را به جهان میآورد، میگوید: «همهٔ فرشتگان من او را بپرستند.» 7دربارهٔ فرشتگان میگوید: «او فرشتگان خود را بادها میسازد، و خادمان خود را شعلههای آتش.»
8اما دربارهٔ پسر میگوید: «ای خدا، تختِ تو تا ابدالآباد پایدار است، و عصای عدالت، عصای پادشاهی توست. b b v8 در این نقلقول از عهد عتیق، پدر ما پسر را مخاطب میسازد و او را خدا میخواند — روشنترین اعترافِ کتابمقدس به اینکه پسر در هویتِ الوهیِ خودِ پدر سهیم است. 9تو عدالت را دوست داشته و شرارت را نفرت داشتهای؛ از اینرو پدر ما، پدرِ تو، تو را بیش از همراهانت به روغنِ شادمانی مسح کرده است.»
10و: «ای خداوند، تو در آغاز، بنیادِ زمین را نهادی، و آسمانها کارِ دستان توست. c c v10 پدر در اینجا پسر را با نامِ خداوند مخاطب میسازد و او را کسی میخواند که بنیادِ زمین را نهاد. کارِ آفرینندهٔ پسر، که در آیهٔ ۲ نام برده شد، اکنون خودِ پدر آن را بازمیگوید. 11آنها نابود خواهند شد، اما تو باقی میمانی؛ همه چون جامهای کهنه خواهند شد. 12آنها را چون ردایی درهم خواهی پیچید؛ همچون جامهای دگرگون خواهند شد. اما تو همانی، و سالهای تو هرگز به پایان نخواهد رسید.»
13اما پدر ما به کدامیک از فرشتگان هرگز گفت: «به دست راست من بنشین تا دشمنانت را کرسیِ زیرِ پای تو سازم»؟
14آیا همهٔ فرشتگان روحهای خدمتگزار نیستند که فرستاده میشوند تا کسانی را که وارثِ نجات خواهند شد، خدمت کنند؟
