عبرانیان 2

2 ¹پس باید به آنچه شنیده‌ایم توجهی عمیق‌تر کنیم، مبادا از راه منحرف شویم. ²زیرا اگر کلامی که به‌واسطهٔ فرشتگان گفته شد استوار ماند، و هر خطا و نافرمانی جزای عادلانهٔ خود را یافت، ³ما چگونه خواهیم گریخت اگر از چنین نجاتِ عظیمی غفلت ورزیم؟ این نجات نخست به‌وسیلهٔ خداوند اعلام شد و سپس توسط کسانی که او را شنیدند، برای ما تأیید گردید، ⁴و پدر ما نیز با آیات و عجایب و معجزاتِ گوناگون و عطایای روح‌القدس، بنا بر ارادهٔ خویش، همراه با ایشان شهادت داد.

جهانِ آینده

⁵زیرا پدر ما جهانِ آینده را که دربارهٔ آن سخن می‌گوییم، به فرشتگان نسپرد. ⁶کسی در جایی شهادت داده و گفته است: «انسان چیست که او را به یاد آوری، یا پسرِ انسان که به او توجه کنی؟ ⁷او را اندک زمانی از فرشتگان کمتر ساختی؛ تاجِ جلال و اکرام بر سرش نهادی، ⁸و همه‌چیز را زیر پای‌هایش نهادی و مطیعِ او ساختی.» باری، چون پدر ما همه‌چیز را مطیعِ او گردانید، چیزی را بیرون از اختیارِ او باقی نگذاشت. اما اکنون هنوز نمی‌بینیم که همه‌چیز مطیعِ مسیح شده باشد.

⁹اما عیسی را می‌بینیم که اندک زمانی از فرشتگان کمتر ساخته شد و اکنون به‌سبب مرگی که متحمل شد، تاجِ جلال و اکرام بر سر دارد، تا به فیضِ پدر ما، مرگ را برای همه بچشد.

¹⁰شایسته بود که پدر ما، که همه‌چیز برای او و به‌واسطهٔ او وجود دارد، در راهِ آوردنِ فرزندانِ بسیار به جلال، پیشوای نجاتِ ایشان را از طریقِ رنج کامل سازد. ¹¹زیرا هم آن‌که تقدیس می‌کند و هم آنان که تقدیس می‌شوند، همه از یک پدر هستند. از همین رو، او عار ندارد که ایشان را برادران و خواهرانِ خود بخواند، ^a a v11 کسانی که عیسی تقدیسشان می‌کند، در پدرِ او سهیم‌اند — ایشان به همان خانواده‌ای بازگردانده می‌شوند که او تا ابد بدان تعلق دارد. او عار ندارد که آنان را برادران و خواهرانِ خود بخواند.

¹²و می‌گوید: «نامِ تو را به برادران و خواهرانم اعلام خواهم کرد؛ در میانِ جماعت، تو را با سرود ستایش خواهم خواند.»

¹³و باز: «بر او توکل خواهم کرد.» و باز: «اینک من و فرزندانی که پدر ما به من بخشیده است.» ^b b v13 عیسی این سخنان را از نبوّتِ اِشعیا بیان می‌کند و خود را همراه با فرزندانی که پدر ما به او سپرده است، معرفی می‌نماید — یک خانواده، یک پدر.

¹⁴پس چون فرزندان در جسم و خون سهیم‌اند، او نیز در آن‌ها سهیم شد، تا از راهِ مرگ، آن را که قدرتِ مرگ را در دست دارد، یعنی ابلیس را، نابود سازد، ¹⁵و همهٔ آنانی را که از ترسِ مرگ، در تمامِ عمرِ خود در بندِ بردگی بودند، آزاد کند. ¹⁶زیرا به‌یقین او فرشتگان را یاری نمی‌دهد، بلکه نسلِ ابراهیم را دستگیری می‌کند. ¹⁷از این رو لازم بود که او در هر چیز همانندِ برادران و خواهرانِ خود گردد، تا کاهنِ اعظمی رحیم و امین در خدمتِ پدر ما باشد و گناهانِ قوم را کفّاره کند. ¹⁸و چون خودْ در آزموده‌شدن رنج کشید، می‌تواند آنان را که در آزمایش‌اند، یاری دهد.