ዕብራውያን 2

2 ¹ስለዚህ ተንሸራትተን እንዳንወሰድ፣ ለሰማነው ነገር ይበልጥ ትኵረት ልንሰጥ ይገባናል። ²በመላእክት የተነገረው ቃል ጽኑ ከሆነ፣ በደልና አለመታዘዝም ሁሉ ተገቢውን ብድራት ከተቀበለ፣ ³እንዲህ ያለውን ታላቅ ድነት ቸል ብንል እንዴት እናመልጣለን? ይህ ድነት መጀመሪያ በጌታ የታወጀ ሲሆን፣ ከእርሱ በሰሙት ሰዎች ለእኛ ተረጋገጠልን፤ ⁴አባታችንም እንደ ፈቃዱ በምልክቶች፣ በድንቆች፣ በልዩ ልዩ ተአምራትና በመንፈስ ቅዱስ ስጦታዎች ማከፋፈል ከእነርሱ ጋር መሰከረ።

የሚመጣው ዓለም

⁵አባታችን እየተናገርንለት ያለነውን የሚመጣውን ዓለም ያስገዛው ለመላእክት አይደለምና። ⁶አንድ ሰው በአንድ ስፍራ እንዲህ ሲል መስክሯል፤ “ታስበው ዘንድ ሰው ምንድን ነው? ወይም ትጠነቀቅለት ዘንድ የሰው ልጅ ምንድን ነው? ⁷ከመላእክት ለጥቂት ጊዜ አሳንሰህ ፈጠርኸው፤ በክብርና በሞገስ ዘውድ ጫንህለት፣ ⁸ሁሉን ነገር በእግሩ ሥር አስገዛህለት።” አባታችን ሁሉን ነገር ለእርሱ ባስገዛ ጊዜ፣ ለእርሱ ያልተገዛ ምንም ነገር አላስቀረም። ነገር ግን እስከ አሁን ሁሉ ነገር ለክርስቶስ ተገዝቶ ገና አናይም።

⁹ነገር ግን ለጥቂት ጊዜ ከመላእክት ያነሰ የተደረገውን ኢየሱስን እናያለን፤ በአባታችን ጸጋ ስለ ሁሉ ሞትን ይቀምስ ዘንድ ሞትን ስለ ተቀበለ፣ አሁን በክብርና በሞገስ ዘውድ ተጭኖለታል።

¹⁰ሁሉ ነገር ስለ እርሱና በእርሱ የሆነ አባታችን፣ ብዙ ልጆችን ወደ ክብር ሲያመጣ፣ የድነታቸውን ራስ በመከራ ፍጹም ሊያደርግ ተገቢ ነበር። ¹¹የሚቀድሰውና የሚቀደሱት ሁሉ ከአንድ አባት ናቸውና፤ ስለዚህ ወንድሞቹና እኅቶቹ ብሎ ሊጠራቸው አያፍርም፤ ^a a v11 ኢየሱስ የሚቀድሳቸው ሰዎች አባቱን ይጋራሉ፤ እርሱ ለዘላለም ወደሚኖርበት ወደዚያው ቤተ ሰብ ተመልሰዋል። ወንድሞቹና እኅቶቹ ብሎ ሊጠራቸው አያፍርም።

¹²እንዲህም ሲል፤ “ስምህን ለወንድሞቼና ለእኅቶቼ አውጃለሁ፤ በጉባኤ መካከልም ምስጋናህን እዘምራለሁ።”

¹³ደግሞም፤ “በእርሱ እታመናለሁ።” ደግሞም፤ “እነሆ እኔ፣ አባታችንም የሰጠኝ ልጆች።” ^b b v13 ኢየሱስ ይህን ቃል ከኢሳይያስ ትንቢት ተናግሮ፣ አባታችን አደራ ከሰጠው ልጆች ጋር ራሱን ያቀርባል፤ አንድ ቤተ ሰብ፣ አንድ አባት።

¹⁴ልጆቹ በሥጋና በደም ስለሚካፈሉ፣ የሞትን ሥልጣን የያዘውን ማለትም ዲያብሎስን በሞቱ ያጠፋ ዘንድ፣ እርሱ ደግሞ በእነዚህ ተካፈለ፤ ¹⁵በሞትም ፍርሃት ዕድሜ ልካቸውን በባርነት ተይዘው የነበሩትን ሁሉ ነጻ ያወጣ ዘንድ። ¹⁶በርግጥ የሚረዳው የአብርሃምን ዘር እንጂ መላእክትን አይደለምና። ¹⁷ስለዚህ ለአባታችን በሚያገለግል ነገር መሐሪና ታማኝ ሊቀ ካህን ይሆን ዘንድ፣ የሕዝቡንም ኀጢአት ያስተሰርይ ዘንድ፣ በሁሉ ነገር ወንድሞቹንና እኅቶቹን ሊመስል ተገባው። ¹⁸እርሱ ራሱ በተፈተነ ጊዜ መከራን ስለ ተቀበለ፣ የሚፈተኑትን ሊረዳ ይችላል።