ዕብራውያን 1

1 ¹የሰማዩ አባታችን ከጥንት ጀምሮ በብዙ ጊዜና በብዙ መንገድ በነቢያት በኩል ለአባቶቻችን ተናገረ። ²በእነዚህ የመጨረሻ ቀናት ግን የሁሉ ነገር ወራሽ ባደረገውና በእርሱ በኩል ዓለማትን በፈጠረው በልጁ ለእኛ ተናገረን። ³ወልድ የአባታችን ክብር ነጸብራቅ፣ የባሕርዩም ትክክለኛ አምሳል ነው፤ ሁሉንም ነገር በኀይለኛ ቃሉ ይደግፋል። ኀጢአትንም ካነጻ በኋላ፣ በሰማይ ባለው በግርማው ቀኝ ተቀመጠ። ⁴የወረሰው ስም ከእነርሱ ስም እጅግ እንደሚበልጥ፣ እርሱም ከመላእክት እጅግ የላቀ ሆነ።

⁵አባታችን ከመላእክት መካከል መቼም ቢሆን ለማንኛው፣ “አንተ ልጄ ነህ፤ ዛሬ አባትህ ሆኛለሁ” ብሎ አለ? ወይም ደግሞ፣ “እኔ አባት እሆነዋለሁ፣ እርሱም ልጅ ይሆነኛል” ብሎ አለ? ^a a v5 አባታችን እዚህ ላይ የሁለት የብሉይ ኪዳን ተስፋዎችን ቃላት ይናገራል — መዝሙር 2ና ለዳዊት የተሰጠውን ተስፋ — አዲስ ኪዳንም እነዚህ በዘላለማዊው ልጅ በኢየሱስ ፍጻሜያቸውን እንደሚያገኙ ያሳያል።

ከመላእክት እጅግ በላይ

⁶ደግሞም በኵር ልጁን ወደ ዓለም በሚያስገባበት ጊዜ እንዲህ ይላል፤ “መላእክቴ ሁሉ ይስገዱለት።” ⁷ስለ መላእክቱ እንዲህ ይላል፤ “መላእክቱን ነፋሳት፣ አገልጋዮቹንም የእሳት ነበልባል ያደርጋል።”

⁸ስለ ወልድ ግን እንዲህ ይላል፤ “አምላክ ሆይ፣ ዙፋንህ ከዘላለም እስከ ዘላለም ጸንቶ ይኖራል፤ የመንግሥትህ በትር የጽድቅ በትር ነው። ^b b v8 በዚህ የብሉይ ኪዳን ጥቅስ ውስጥ አባታችን ወልድን ያናግረዋል፤ አምላክም ብሎ ይጠራዋል — ይህም ወልድ የአብን መለኮታዊ ማንነት እንደሚጋራ የሚያሳይ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ካሉት ሁሉ ይበልጥ ግልጽ የሆነ መናዘዝ ነው። ⁹ጽድቅን ወደድህ፣ ዐመፅንም ጠላህ፤ ስለዚህ አባታችን፣ አባትህ፣ ከጓደኞችህ አብልጦ በደስታ ዘይት ቀባህ።”

¹⁰ደግሞም፣ “ጌታ ሆይ፣ አንተ በመጀመሪያ የምድርን መሠረት ጣልህ፤ ሰማያትም የእጆችህ ሥራ ናቸው። ^c c v10 አብ እዚህ ላይ ወልድን ጌታ ብሎ ያናግረዋል፤ የምድርን መሠረት የጣለ እርሱ እንደ ሆነም ይጠራዋል። በቍጥር 2 የተጠቀሰው የወልድ የፍጥረት ሥራ፣ አሁን በራሱ በአብ ተጠርቷል። ¹¹እነርሱ ይጠፋሉ፣ አንተ ግን ጸንተህ ትኖራለህ፤ ሁሉም እንደ ልብስ ያረጃሉ። ¹²እንደ መጐናጸፊያ ትጠቀልላቸዋለህ፤ እንደ ልብስም ይለወጣሉ። አንተ ግን ያው አንተ ነህ፤ ዘመናትህም ከቶ አያልቁም።”

¹³አባታችን ከመላእክት መካከል መቼም ቢሆን ለማንኛው፣ “በቀኜ ተቀመጥ፤ ጠላቶችህን ለእግርህ መረገጫ እስካደርግልህ ድረስ” ብሎ አለ?

¹⁴መላእክት ሁሉ፣ ድነትን ሊወርሱ ላላቸው ሰዎች እንዲያገለግሉ የተላኩ አገልጋይ መናፍስት አይደሉምን?