Ratu ing Syeba Sowan marang Prabu Suleman

Ratu ing Syeba teka nyoba Salomo lan mulih kanthi gumun nganti ora bisa ambegan, ngakoni yen Allahe kang ndhudhukake dheweke ing dhampar. Emas, gadhing, kapal lan pajeg numpuk nganti salaka ora ana regane — lan para ratu padha teka ngrungokake kawicaksanan kang diparingake Rama kita ing atine.

Pasal 9.

Bareng mireng bab misuwure Prabu Suleman, ratu ing Syeba banjur tindak menyang Yerusalem arep nyoba Prabu Suleman nganggo pitakon-pitakon kang angel — kanthi abdi akeh banget, unta-unta kang nggawa anggi-anggi, emas akeh, lan watu-watu kang adi. Satekane ing ngarsane Prabu Suleman, Sang Ratu banjur ngandharake sakabehing kang ana ing panggalihe. Prabu Suleman mangsuli sakabehing pitakone; ora ana prakara kang angel tumrape Prabu Suleman nganti ora bisa diterangake marang Sang Ratu. Bareng ratu ing Syeba mirsani kawicaksanane Prabu Suleman, lan kedhaton kang wis dibangun, dhaharan ing mejane, para punggawane kang padha lenggah, para abdine kang padha ngladeni, sandhangane, para juru ngunjukake unjukan dalah sandhangane, sarta kurban obaran ing padalemane Rama kita — temahan Sang Ratu ngungun banget.

Sang Ratu matur marang Sang Prabu: “Kabar ingkang kawula pireng wonten ing nagari kawula piyambak bab pangandika tuwin kawicaksanan panjenengan punika leres. Kawula boten pitados dhateng kabar wau ngantos kawula rawuh piyambak saha nyipati piyambak. Sanyatanipun ingkang kaaturaken dhateng kawula dereng satengahing agengipun kawicaksanan panjenengan; panjenengan ngungkuli kabar ingkang sampun kawula pireng. Begja temen para kawula panjenengan! Begja temen para abdi punika ingkang tansah ngadhep ing ngarsa panjenengan, saha mirengaken kawicaksanan panjenengan! Pinujia Sang Yehuwah, Allah panjenengan, ingkang rena ing panggalih dhateng panjenengan sarta mapanaken panjenengan wonten ing dhamparipun minangka raja kagem Sang Yehuwah, Allah panjenengan! Awit Allah panjenengan ngasihi Israel, saha netepaken salami-laminipun, mila panjenengan kadadosaken raja supados nindakaken pangadilan lan kabeneran.”

Sang Ratu banjur ngaturake emas marang Sang Prabu kira-kira patang ewu kilogram, anggi-anggi akeh banget, lan watu-watu adi. Ora tau ana anggi-anggi kang madhani kaya kang diaturake dening ratu ing Syeba marang Prabu Suleman.

Para abdine Huram lan para abdine Prabu Suleman, kang padha nggawa emas saka Ofir, uga padha nggawa kayu candhana lan watu-watu adi. ^a Saka kayu candhana mau Sang Prabu yasa undhak-undhakan kanggo padalemane Rama kita lan kedhatone, sarta clempung lan kecapi kanggo para juru kidung — durung tau ana kang kaya mengkono katon ing tanah Yehuda. Prabu Suleman maringi ratu ing Syeba samubarang kang dikarepake, apa wae kang disuwun, ngluwihi kang wis diaturake marang Sang Prabu. Sawise iku Sang Ratu banjur kondur menyang nagarane dhewe karo para abdine.

Kasugihan lan Kamulyane Prabu Suleman

Boboting emas kang tumeka marang Prabu Suleman sajrone setaun kira-kira selawe ton, durung kaetung apa kang digawa dening para sudagar lan para among dagang; sakabehing raja Arab lan para bupati ing nagara padha nggawa emas lan slaka marang Prabu Suleman. Prabu Suleman yasa tameng gedhe rong atus iji saka emas tempaan, saben siji nganggo emas kira-kira pitung kilogram. Panjenengane uga yasa tameng cilik telung atus iji saka emas tempaan, saben siji kira-kira telung setengah kilogram. Tameng-tameng mau dipapanake dening Sang Prabu ing Gedhong Alas Libanon. Sang Prabu yasa dhampar gedhe saka gadhing, banjur dilapisi emas murni. Dhampar mau ana undhak-undhakane nem, kanthi ancik-ancik emas kang gandheng karo dhampar; ing sisih kiwa tengene palinggihan ana sendhen tangan, lan ana singa loro kang ngadeg ing sacedhake, sarta ana singa rolas kang ngadeg ing kono, siji ing saben pucuk undhak-undhakan kang nem mau. Ora tau ana kang kaya mengkono digawe kanggo kraton ngendi wae. Sakabehing tuwung ngombene Prabu Suleman digawe saka emas, lan saben prabot ing Gedhong Alas Libanon saka emas murni. Slaka ora ana ajine ing jamane Prabu Suleman, awit prau-praune Sang Prabu padha lelayaran menyang Tarsis karo para abdine Huram; saben telung taun sepisan prau-praune Tarsis mau bali nggawa emas, slaka, gadhing, kethek, lan manuk merak.

Dadine Prabu Suleman ngungkuli sakabehing raja ing bumi ing bab kasugihan lan kawicaksanan. Sakabehing raja ing bumi padha ngupaya sowan marang ngarsane Prabu Suleman, prelu ngrungokake kawicaksanan kang diparingake dening Rama kita ing panggalihe. Saben raja padha nggawa pisungsunge dhewe-dhewe — prabot slaka lan emas, sandhangan, gegaman, anggi-anggi, jaran, lan kuldi — saben taun. Prabu Suleman kagungan gedhogan jaran lan kreta patang ewu, sarta prajurit jaranan rolas ewu, kang dipapanake ing kutha-kutha panggonan kreta lan ing sacedhake Sang Prabu ing Yerusalem. Panjenengane mrentah sakabehing raja wiwit saka Bengawan Efrat tekan tanahe wong Filistin, nganti tekan wates nagara Mesir. Sang Prabu ndadekake slaka ing Yerusalem akehe kaya watu, lan kayu cemara akehe kaya wit anjir ing tanah ngare. Jaran-jaran diimpor kanggo Prabu Suleman saka Mesir lan saka sakabehing nagara.

Sedane Prabu Suleman

Lelakone Prabu Suleman liyane, wiwitan tekan pungkasan — apa ora padha katulis ing cathetane Nabi Natan, ing nubuwate Ahia wong Silo, lan ing wahyu kang katampa dening Ido, juru pirsa, bab Yerobeam anak Nebat? Prabu Suleman jumeneng raja ing Yerusalem mrentah sakabehing Israel patang puluh taun. Prabu Suleman banjur seda nunggal karo para leluhure, kasarekake ing kuthane Prabu Dawud, bapakne. Banjur Rehabeam, putrane, jumeneng raja nggentosi panjenengane.