Prabu Suleman Mbangun lan Nata Karajane

Sawise rong puluh taun mbangun, Salomo nyantosakake kutha-kutha, ngerahake bangsa Kanaan kang isih kari dadi tenaga gawe, netepake wong Israel dadi prajurit lan punggawa, lan nata para imam lan wong Lewi miturut golongan-golongan pranatane Dawud. Kapal-kapal saka Ezion-Geber nggawa emas, lan pakaryan ing padalemane Rama kita rampung.

Pasal 8.

Sawise rong puluh taun, nalika Prabu Suleman mbangun padalemane Rama kita lan karatone dhewe, Prabu Suleman mbangun maneh kutha-kutha kang wis diwenehake dening Huram marang panjenengane, lan manggonake bangsa Israel ana ing kono.

Banjur Prabu Suleman nglurug nyerang Hamat-Zoba lan ngalahake kutha mau. Panjenengane mbangun Tadmor ing ara-ara samun, dalah kabeh kutha pasimpenan kang dibangun ing Hamat. Panjenengane uga mbangun maneh Bet-Horon Ndhuwur lan Bet-Horon Ngisor dadi kutha-kutha kang santosa, kanthi tembok, gapura, lan palang-palang, uga Baalat, kabeh kutha pasimpenane Prabu Suleman, kutha-kutha panggonaning kreta perang lan prajurit jaranan, apadene sakabehe kang dikarepake dibangun ing Yerusalem, ing Libanon, lan ing saindenging wilayahe.

Isih ana wong-wong kang kari saka bangsa Het, Amori, Peris, Hewi, lan Yebus, kang dudu wong Israel. Para turune wong-wong mau kang isih manggon ing tanah kono, kang ora ditumpes dening wong Israel, padha dipeksa dadi tukang kerja rodhi dening Prabu Suleman, kaya kang isih kelakon nganti saprene. Nanging Prabu Suleman ora ndadekake wong Israel dadi batur tukon kanggo pagaweane; wong-wong mau dadi prajurit, para panggedhening perwira, lan para panggedhening kreta perang sarta prajurit jaranan. Iki para panggedhening punggawane Prabu Suleman: wong rong atus seket kang ngawasi rakyat.

Prabu Suleman ngirid putrine Sang Pringon saka Kuthane Dawud menyang omah kang dibangun kanggo dheweke, pangandikane: “Bojoku ora bakal manggon ing omahe Prabu Dawud, raja Israel, awit saben panggonan kang wis kalebetan Pethine Rama kita iku suci.”

Banjur Prabu Suleman nyaosake kurban obaran marang Rama kita ing misbyah kang dibangun ana ing ngarep emper, yaiku saben dina miturut katetepan, cundhuk karo dhawuhe Nabi Musa: ing dina-dina Sabat, ing wiwitane sasi anyar, lan ing telung riyaya saben taun—Riyaya Roti Tanpa Ragi, Riyaya Minggon, lan Riyaya Tancebing Tarub.

Laras karo pranatane bapakne, yaiku Prabu Dawud, panjenengane netepake golongan-golonganing para imam kanggo leladi, lan golongan-golonganing wong Lewi kanggo memuji sarta ngladeni ing ngarepe para imam, miturut kabutuhan saben dina, apadene golongan-golonganing para jaga gapura ing saben gapura; awit mangkono dhawuhe Dawud, abdine Rama kita. Wong-wong mau padha nglakoni dhawuhe sang prabu marang para imam lan para wong Lewi kanthi premati, nganti tekan bab gudhang-gudhang pasimpenan.

Kabeh pagaweane Prabu Suleman wis rampung, wiwit dina ditancebake tetalesing padalemane Rama kita nganti sarampunge; mula padalemane Rama kita wis rampung kabangun.

Banjur Prabu Suleman tindak menyang Ezion-Geber lan Elot ing pinggir segara, ing tanah Edom. Huram ngirimi panjenengane kapal-kapal lumantar para abdine, dalah para kelasi kang wasis ing bab segara; wong-wong mau padha lelayaran bebarengan karo para abdine Prabu Suleman menyang Ofir, njupuk emas kira-kira pitulas ton, banjur digawa marang Prabu Suleman.