હવે છપાયેલી
પુસ્તક

સુલેમાન પોતાનો રાજમહેલ બાંધે છે

સુલેમાન પોતાના મહેલ પાછળ તેર વર્ષ વિતાવે છે, જે આપણા પિતાના ભવનમાં લાગેલા સમય કરતાં વધારે છે. પછી હીરામ, એક કાંસાનો કારીગર જેની માતા ઇઝરાયલી વિધવા હતી, બે સ્તંભો, બાર બળદો પરનો વિશાળ સમુદ્ર, અને તોલી ન શકાય એટલી ઘોડીઓ અને કૂંડીઓ ઢાળે છે.

અધ્યાય 7.

પણ સુલેમાને પોતાનો મહેલ બાંધતાં તેર વર્ષ લગાડ્યાં, છેવટે તેણે તે આખો પૂરો કર્યો. તેણે લબાનોનના વનનું ઘર બાંધ્યું: આશરે ૧૫૦ ફૂટ લાંબું, ૭૫ ફૂટ પહોળું, ૪૫ ફૂટ ઊંચું, દેવદારના સ્તંભોની ચાર હારો પર, અને તેમના પર દેવદારના મોભ. સ્તંભો પર ટેકવેલી ઓરડીઓની ઉપર દેવદારનું છાપરું હતું; કુલ પિસ્તાળીસ ઓરડીઓ, દરેક હારમાં પંદર. ત્રણ હારોમાં બારીઓનાં ચોકઠાં હતાં, ત્રણ થરોમાં બારી સામે બારી. બધાં બારણાં અને બારસાખોને લંબચોરસ ચોકઠાં હતાં, ત્રણ થરોમાં બારી સામે બારી. તેણે સ્તંભોનો ખંડ બનાવ્યો, આશરે પંચોતેર ફૂટ લાંબો અને પિસ્તાળીસ પહોળો, આગળ પરસાળ, સ્તંભો, અને તેમની આગળ મંડપ. તેણે રાજ્યાસનનો ખંડ બનાવ્યો, જ્યાં તે ન્યાય કરતો—ન્યાયનો ખંડ—જે ભોંયથી છત સુધી દેવદારથી મઢેલો હતો. ખંડની પાછળ બીજા ચોકમાં આવેલું તેનું નિવાસસ્થાન પણ એવી જ કારીગરીનું હતું. સુલેમાને ફારુનની દીકરી, જેની સાથે તેણે લગ્ન કર્યાં હતાં, તેને માટે પણ એવું જ ઘર બાંધ્યું. આ બધાં મૂલ્યવાન પથ્થરનાં હતાં, માપ પ્રમાણે ઘડેલાં અને અંદરબહારથી કરવતથી કાપેલાં, પાયાથી માંડીને છજા સુધી, અને બહાર મોટા ચોક સુધી. પાયો મૂલ્યવાન પથ્થરોનો, મોટા પથ્થરોનો હતો—કેટલાક આશરે પંદર ફૂટ લાંબા, કેટલાક આશરે બાર ફૂટ લાંબા. તેમની ઉપર માપ પ્રમાણે ઘડેલા મૂલ્યવાન પથ્થરો અને દેવદારનું લાકડું હતું. મોટા ચોકને ચારે બાજુ ઘડેલા પથ્થરની ત્રણ હારો અને કાપેલા દેવદારના મોભની એક હાર હતી, જેમ આપણા પિતાના ઘરનો અંદરનો ચોક અને તેની પરસાળ હતી તેમ.

પિતાના ઘર માટે કાંસું

સુલેમાન રાજાએ તૂરમાં માણસ મોકલીને હીરામને તેડાવી મંગાવ્યો. તેની મા નફતાલીના કુળની વિધવા હતી, અને તેનો પિતા તૂરનો કાંસાનો કારીગર હતો. હીરામ કાંસાનું સર્વ કામ કરવા માટે જ્ઞાન, સમજ અને કુશળતાથી ભરપૂર હતો. તે સુલેમાન રાજા પાસે આવ્યો અને રાજાનું સર્વ કામ કર્યું. તેણે કાંસાના બે સ્તંભ ઢાળ્યા, દરેક આશરે સત્તાવીસ ફૂટ ઊંચો, અને દરેકની આસપાસ આશરે અઢાર ફૂટની દોરી ફરી વળતી. સ્તંભોની ટોચે મૂકવા તેણે કાંસાના ઢાળેલા બે કળશ બનાવ્યા, દરેક આશરે સાડા સાત ફૂટ ઊંચો. જાળીદાર જાળ અને સાંકળના હાર દરેક સ્તંભના કળશને શણગારતા—એક પર સાત, બીજા પર સાત. તેણે સ્તંભ બનાવ્યા, દરેક જાળની આસપાસ દાડમની બે હારો, જે ઉપરના કળશોને ઢાંકતી—બંને કળશ માટે એક સરખું. પરસાળમાંના સ્તંભોની ટોચે આવેલા કળશ કમળના આકારના હતા, આશરે છ ફૂટ ઊંચા. બંને સ્તંભોના કળશ પર, જાળ પાસેના ગોળ ભાગની ઉપર, દરેક કળશની આસપાસ હારબંધ ૨૦૦ દાડમ હતાં. તેણે મંદિરની પરસાળ આગળ સ્તંભ ઊભા કર્યા, દક્ષિણના સ્તંભનું નામ યાખીન અને ઉત્તરનાનું નામ બોઆઝ રાખ્યું. a a v21 યાખીન નામનો અર્થ ‘તે સ્થાપે છે’ થાય છે, અને બોઆઝનો અર્થ ‘તેમનામાં સામર્થ્ય છે’ થાય છે—આ બે સ્તંભ પ્રવેશદ્વાર આગળ સાક્ષીરૂપે ઊભા હતા કે આપણા પિતા પોતાના નિવાસને સુરક્ષિત રાખે છે અને ટકાવે છે. સ્તંભોની ટોચે કમળનું નકશીકામ હતું. આમ સ્તંભોનું કામ પૂરું થયું.

તેણે ઢાળેલી ધાતુનો હોજ બનાવ્યો, ગોળ, એક કાંઠાથી બીજા કાંઠા સુધી આશરે પંદર ફૂટ, આશરે સાડા સાત ફૂટ ઊંચો; અને આશરે પિસ્તાળીસ ફૂટની દોરી તેની આસપાસ ફરી વળતી. કાંઠાની નીચે, હોજની ચારે બાજુ, તુંબડાં ફરી વળતાં—દરેક દોઢ ફૂટે દસ; તે બે હારમાં ઢાળેલાં હતાં, હોજ સાથે એક જ કકડામાં. હોજ બાર બળદ પર ઊભો હતો: ત્રણનાં મોં ઉત્તર તરફ, ત્રણનાં પશ્ચિમ તરફ, ત્રણનાં દક્ષિણ તરફ, ત્રણનાં પૂર્વ તરફ, અને તેમના પાછલા ભાગ અંદરની તરફ હતા. તે આશરે ત્રણ ઇંચ જાડો હતો; તેનો કાંઠો પ્યાલાના કાંઠા જેવો, કમળના ફૂલની જેમ ખૂલેલો હતો. તેમાં આશરે ૧૨,૦૦૦ ગેલન સમાતું.

તેણે કાંસાની દસ ઘોડીઓ બનાવી, દરેક આશરે છ ફૂટ લાંબી, આશરે છ ફૂટ પહોળી, આશરે સાડા ચાર ફૂટ ઊંચી. ઘોડીઓ આ રીતે બનાવેલી હતી: તેમને ઊભી પટ્ટીઓ વચ્ચે બેસાડેલી તકતીઓ હતી. ઊભી પટ્ટીઓ વચ્ચેની તકતીઓ પર સિંહ, બળદ અને કરૂબો હતા, અને સિંહો તથા બળદોની ઉપર તથા નીચે ઘડેલા હાર હતા. દરેક ઘોડીને કાંસાનાં ચાર પૈડાં અને કાંસાની ધરીઓ હતી; તેના ચાર પાયાને કૂંડાની નીચે ઢાળેલા ટેકા હતા, અને દરેકની બાજુમાં હાર હતા. તેનું મોં મુગટની અંદર હતું અને તેની ઉપર આશરે દોઢ ફૂટ ઊંચું ઊઠતું, ગોળ, બેઠક જેવા આકારનું, આશરે બે ફૂટ પહોળું, અને તેની આસપાસ કોતરકામ હતું; તેની તકતીઓ ગોળ નહિ પણ ચોરસ હતી. ચાર પૈડાં તકતીઓની નીચે હતાં; તેમની ધરીઓ ઘોડી સાથે જોડેલી હતી—દરેક પૈડું આશરે સત્તાવીસ ઇંચ ઊંચું હતું. પૈડાં રથના પૈડાં જેવાં બનાવેલાં હતાં: ધરીઓ, વાટો, આરા અને નાભિઓ—બધું ઢાળેલી ધાતુનું હતું. દરેક ઘોડીને ચાર હાથા હતા, દરેક ખૂણે એક, જે ઘોડીમાંથી જ નીકળતા હતા. દરેક ઘોડીની ટોચે આશરે નવ ઇંચ ઊંડો ગોળ કાંઠો હતો; તેની ટોચે ટેકા અને તકતીઓ ઘોડી સાથે એક જ કકડામાં હતાં. ટેકાની સપાટી પર તથા તકતીઓ પર, જ્યાં જ્યાં જગ્યા હતી ત્યાં, તેણે કરૂબો, સિંહ અને ખજૂરીનાં ઝાડ કોતર્યાં, અને ચારે બાજુ હાર કોતર્યા. આ રીતે તેણે દસ ઘોડીઓ બનાવી: બધી એક જ રીતે ઢાળેલી, એક જ માપની, એક જ આકારની.

તેણે કાંસાનાં દસ કૂંડાં બનાવ્યાં, દરેકમાં આશરે ૨૪૦ ગેલન સમાતું અને દરેક આશરે છ ફૂટ પહોળું—દસ ઘોડીઓમાંની દરેક માટે એક. તેણે પાંચ ઘોડીઓ મંદિરની દક્ષિણ બાજુ અને પાંચ ઉત્તર બાજુ મૂકી, અને હોજ મંદિરના અગ્નિખૂણે મૂક્યો.

હીરામે તપેલાં, પાવડા અને વાટકા બનાવ્યા. આમ આપણા પિતાના ઘરને માટે સુલેમાન રાજાનું જે સર્વ કામ તેણે કર્યું તે તેણે પૂરું કર્યું: બે સ્તંભ; સ્તંભોની ટોચેના વાટકા-આકારના બે કળશ; સ્તંભોની ટોચેના વાટકા-આકારના બે કળશને ઢાંકતી બે જાળ; બે જાળ માટે ૪૦૦ દાડમ, દરેક જાળમાં બે હાર, જે સ્તંભોની ટોચેના વાટકા-આકારના બે કળશને ઢાંકતી. દસ ઘોડીઓ અને તેમનાં દસ કૂંડાં; એક હોજ અને તેની નીચેના બાર બળદ. તપેલાં, પાવડા અને વાટકા—આ બધી વસ્તુઓ, જે હીરામે આપણા પિતાના ઘરને માટે સુલેમાન રાજાને સારુ બનાવી, તે ચળકતા કાંસાની હતી. રાજાએ તે યર્દનના મેદાનમાં, સુક્કોથ અને સારથાનની વચ્ચે, માટીનાં બીબાંમાં ઢળાવી. સુલેમાને આ બધી વસ્તુઓ તોળ્યા વિના રહેવા દીધી—તે એટલી બધી હતી—કે કાંસાનું વજન કદી નક્કી થયું નહિ.

સુલેમાને આપણા પિતાના ઘરને માટે સર્વ સામગ્રી બનાવી: સોનાની વેદી અને હાજરીની રોટલી મૂકવાનું સોનાનું મેજ. દીપવૃક્ષ—અંદરના પવિત્રસ્થાન આગળ, પાંચ દક્ષિણ બાજુ અને પાંચ ઉત્તર બાજુ—શુદ્ધ સોનાનાં; અને ફૂલ, દીવા તથા ચીપિયા સોનાનાં. શુદ્ધ સોનાનાં પ્યાલા, કાતરો, છંટકાવનાં વાટકા, રકાબીઓ અને સગડીઓ; તથા અંદરની ઓરડી, એટલે પરમપવિત્રસ્થાનનાં બારણાં માટે અને મંદિરના મુખ્ય ખંડનાં બારણાં માટે સોનાના મિજાગરા.

સુલેમાન રાજાએ આપણા પિતાના ઘરનું સર્વ કામ પૂરું કર્યું, ત્યારે તેના પિતા દાઉદે જે અર્પણ કર્યું હતું—ચાંદી, સોનું અને સામગ્રી—તે લાવીને આપણા પિતાના ઘરના ભંડારોમાં મૂક્યું.