نحمیا 1

1 ¹سخنان نحمیا، پسر حَکَلیا. در ماه کیسْلو، در سال بیستم، من در دژِ شوش بودم، ^a a v1 کیسْلو نهمین ماه از تقویم عبری بود که در اواخر نوامبر تا دسامبر واقع می‌شد.

²حَنانی، یکی از برادرانم، همراه مردانی از یهودا آمد. از ایشان دربارهٔ آن یهودیانی که جان به در برده و از تبعید باقی مانده بودند، و دربارهٔ اورشلیم پرسیدم. ³به من گفتند: «آن بازماندگانی که از اسارت باقی مانده‌اند، آنجا در آن ولایت، در محنت و رسواییِ بزرگ به سر می‌برند. حصار اورشلیم فرو ریخته و دروازه‌هایش به آتش سوخته است.»

⁴چون این سخنان را شنیدم، نشستم و گریستم و روزها ماتم گرفتم، و روزه‌دار و دعاگو در حضورِ پدر آسمانی ما بودم. ⁵گفتم: ای پدر آسمانیِ من، ای خدای بزرگ و مهیب، که عهد و محبتِ پایدارِ خود را با آنان که تو را دوست می‌دارند و فرمان‌هایت را نگاه می‌دارند، حفظ می‌کنی، تمنا می‌کنم ⁶بگذار گوشَت شنوا و چشمانت باز باشد، تا این دعایی را که من، بندهٔ تو، اکنون شبانه‌روز در حضورت برای بندگانت، اسرائیل، به جا می‌آورم، بشنوی؛ و به گناهانی که ما بنی‌اسرائیل به تو ورزیده‌ایم، اعتراف می‌کنم. من و خاندانِ پدرم گناه کرده‌ایم. ⁷ما سخت به تو بدی کرده‌ایم و آن فرمان‌ها و فرایض و احکامی را که به بنده‌ات موسی امر فرمودی، نگاه نداشته‌ایم.

⁸تمنا اینکه آن کلامی را که به بنده‌ات موسی امر کردی، به یاد آور: ‹اگر بی‌وفایی کنید، شما را در میان قوم‌ها پراکنده خواهم ساخت، ⁹اما اگر به سوی من بازگردید و فرمان‌هایم را نگاه داشته، آنها را به جا آورید، حتی اگر تبعیدشدگانتان در دورترین کرانهٔ آسمان‌ها باشند، ایشان را از آنجا گرد خواهم آورد و به مکانی که برگزیده‌ام تا نامم را در آن ساکن گردانم، باز خواهم آورد.›

¹⁰ایشان بندگان تو و قوم تو هستند، که به نیروی عظیم و دستِ توانای خود ایشان را رهایی بخشیدی. ¹¹تمنا اینکه، ای پدرِ فرمانروای من، گوشَت به دعای بنده‌ات و به دعای بندگانت، آنان که از ترسِ نام تو شادمانند، توجه کند. امروز به بنده‌ات کامیابی عطا فرما و او را در نظرِ این مرد مورد مرحمت گردان. در آن زمان من ساقیِ پادشاه بودم.