حزقیال 18

18 ¹کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²«چرا این مَثَل را دربارهٔ سرزمین اسرائیل تکرار می‌کنید: ‹پدران غورهٔ ترش خوردند و دندانِ فرزندان کُند شد›؟

³«به حیاتِ خودم سوگند، پدرِ متعال چنین می‌گوید، دیگر این مَثَل را در اسرائیل به کار نخواهید برد. ⁴‹هر جان از آنِ من است: هم جانِ پدر و هم جانِ فرزند، به یکسان. آن که گناه کند، همان خواهد مرد. ⁵فرض کن مردی پارسا هست که آنچه را راست و عادلانه است، به جا می‌آورد. ⁶او بر بلندی‌های کوه، در بتکده‌ها چیزی نمی‌خورَد و به بت‌های خاندان اسرائیل نمی‌نگرد. با زنِ همسایه‌اش زنا نمی‌کند و با زنی در ایامِ عادتِ ماهانه‌اش هم‌بستر نمی‌شود. ⁷بر کسی ستم نمی‌کند، بلکه گِرویی را که برای وامی گرفته بازمی‌گرداند. دست به غارت نمی‌زند، بلکه نانِ خود را به گرسنه می‌دهد و برهنه را با جامه می‌پوشانَد. ⁸به رِبا وام نمی‌دهد و سود نمی‌ستانَد، بلکه از کجروی دوری می‌جوید و میان انسان‌ها به انصاف داوری می‌کند.› ⁹او در فرایضِ من گام برمی‌دارد و احکامِ مرا با وفاداری نگاه می‌دارد. چنین مردی پارساست؛ بی‌گمان زنده خواهد ماند، پدرِ متعال چنین می‌گوید.

¹⁰«فرض کن او پسری خشن دارد که خون می‌ریزد یا یکی از این کارهای دیگر را انجام می‌دهد ¹¹(هرچند پدر هیچ‌یک از اینها را نکرد): او در بتکده‌های بالای کوه می‌خورَد، زنِ همسایه‌اش را نجس می‌سازد، ¹²بر فقیر و نیازمند ستم می‌کند، دست به غارت می‌زند، آنچه را به گِرو گرفته بازنمی‌گرداند، به بت‌ها می‌نگرد، و به کارهای نفرت‌انگیز دست می‌یازد. ¹³به رِبا وام می‌دهد و سود می‌ستانَد. آیا چنین مردی زنده خواهد ماند؟ هرگز! چون همهٔ این کارهای نفرت‌انگیز را کرده است، بی‌گمان کشته خواهد شد و خونش بر گردنِ خودش خواهد بود.

¹⁴«اما فرض کن این پسر خود پسری بیاورد که همهٔ گناهانِ پدرش را می‌بیند و با دیدنِ آنها، هیچ‌یک را انجام نمی‌دهد: ¹⁵او بر بلندی‌های کوه، در بتکده‌ها چیزی نمی‌خورَد و به بت‌های خاندان اسرائیل نمی‌نگرد. با زنِ همسایه‌اش زنا نمی‌کند. ¹⁶بر کسی ستم نمی‌کند و برای وامی گِرو نمی‌گیرد. دست به غارت نمی‌زند، بلکه نانِ خود را به گرسنه می‌دهد و برهنه را با جامه می‌پوشانَد. ¹⁷از کجروی دوری می‌جوید و رِبا و سود نمی‌ستانَد. احکامِ مرا نگاه می‌دارد و در فرایضِ من گام برمی‌دارد. او به سببِ گناهِ پدرش نخواهد مرد؛ بی‌گمان زنده خواهد ماند.

¹⁸«اما پدرش به سببِ گناهِ خود می‌میرد: زیرا زورگویی کرد، برادرش را غارت نمود و در میانِ قومِ خود بدی کرد.

¹⁹«با این حال می‌پرسید: ‹چرا پسر بارِ تقصیرِ پدرش را بر دوش نمی‌کشد؟› چون پسر آنچه را راست و عادلانه است به جا آورده و همهٔ فرایضِ مرا به دقت نگاه داشته است، بی‌گمان زنده خواهد ماند. ²⁰آن که گناه می‌کند، می‌میرد. پسر بارِ تقصیرِ پدر را بر دوش نخواهد کشید و نه پدر بارِ تقصیرِ پسر را. نیکیِ شخصِ پارسا بر خودِ او خواهد بود و شرارتِ شخصِ شریر بر خودِ او.

²¹«اما اگر شخصِ شریر از همهٔ گناهانِ خود بازگردد، همهٔ فرایضِ مرا نگاه دارد و آنچه را راست و عادلانه است به جا آورد، بی‌گمان زنده خواهد ماند و نخواهد مرد. ²²هیچ‌یک از خطاهایی که مرتکب شده، به یادش آورده نخواهد شد؛ به سببِ راستی‌ای که به جا آورده، زنده خواهد ماند. ²³آیا من از مرگِ شریر شادمان می‌شوم، پدرِ متعال چنین می‌گوید، و نه بیشتر از آن که او از راه‌های خود بازگردد و زنده بماند؟ ^a a v23 پدر ما از هلاکتِ هیچ‌کس شادی نمی‌کند. ژرف‌ترین آرزوی او این است که آن که گمراه شده، بازگردد و به سوی حیات به خانه بازآید.

²⁴«اما اگر شخصِ پارسا از پارساییِ خود بازگردد، گناه ورزد و همان کارهای نفرت‌انگیزی را که شریران می‌کنند به جا آورد، آیا زنده خواهد ماند؟ هیچ‌یک از اعمالِ پارسایانه‌اش به یاد آورده نخواهد شد. به سببِ بی‌وفایی و گناهانش خواهد مرد.

²⁵«با این حال می‌گویید: ‹راهِ پدر ما عادلانه نیست.› ای خاندان اسرائیل، بشنوید: آیا راهِ من ناعادلانه است؟ آیا این راه‌های شما نیست که ناعادلانه است؟ ²⁶اگر شخصِ پارسا از پارساییِ خود بازگردد و بدی کند، به سببِ آن خواهد مرد؛ به سببِ بدی‌ای که کرده، می‌میرد. ²⁷اما اگر شخصِ شریر از شرارتی که کرده بازگردد و آنچه را راست و عادلانه است به جا آورد، جانِ خود را نجات خواهد داد. ²⁸چون در همهٔ خطاهای خود تأمل می‌کند و از آنها بازمی‌گردد، بی‌گمان زنده خواهد ماند و نخواهد مرد. ²⁹با این حال خاندان اسرائیل می‌گوید: ‹راهِ پدر ما عادلانه نیست.› ای خاندان اسرائیل، آیا راه‌های من ناعادلانه است؟ آیا این راه‌های شما نیست که ناعادلانه است؟

³⁰«پس ای خاندان اسرائیل، من هر یک از شما را بر پایهٔ راه‌های خودش داوری خواهم کرد، پدرِ متعال چنین می‌گوید. توبه کنید! از همهٔ خطاهای خود بازگردید تا گناه، مایهٔ هلاکتِ شما نشود. ³¹همهٔ گناهانی را که مرتکب شده‌اید از خود دور افکنید؛ برای خود دلی تازه و روحی تازه بسازید. ای خاندان اسرائیل، چرا باید بمیرید؟ ³²زیرا من از مرگِ هیچ‌کس خشنود نمی‌شوم، پدرِ متعال چنین می‌گوید. پس بازگردید و زنده بمانید!»