حزقیال 17

17 ¹کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

²«ای پسرِ انسان، برای خاندان اسرائیل معمایی بگو و مَثَلی بیان کن، ³و بگو، پدرِ متعال چنین می‌فرماید: ‹عقابی بزرگ با بال‌های عظیم و پرهای بلند و پَروبالِ پُر و رنگارنگ به لبنان آمد و نوکِ درختِ سرو را برگرفت. ⁴بالاترینِ شاخه‌های جوانش را چید و آن را به سرزمینِ تجارت برد؛ آن را در شهرِ بازرگانان نهاد. ⁵سپس از بذرِ آن سرزمین برگرفت و آن را در خاکی حاصلخیز کاشت؛ آن را در کنارِ آب‌های فراوان نهاد تا همچون بیدی بروید. ⁶و آن رویید و به تاکی کوتاه و گسترده بدل شد که شاخه‌هایش به سویِ عقاب برمی‌گشت و ریشه‌هایش زیرِ آن می‌ماند. پس تاکی شد و شاخه‌ها آورد و جوانه‌ها فرستاد. ⁷اما عقابی بزرگِ دیگر بود با بال‌های عظیم و پَروبالِ فراوان، و این تاک ریشه‌هایش را به سویِ او خم کرد و شاخه‌هایش را به سویِ او دراز نمود تا از او بیش از آن کرتی که در آن کاشته شده بود آب بگیرد. ⁸آن در خاکی نیکو در کنارِ آب‌های فراوان کاشته شده بود، تا شاخه‌ها بیاورد و میوه دهد و تاکی شریف شود.›

⁹بگو، پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «آیا کامیاب خواهد شد؟ آیا او ریشه‌هایش را برنخواهد کَند و میوه‌اش را نخواهد چید تا همهٔ برگ‌های تازه‌اش پژمرده شود؟ برای برکندنِ آن از ریشه، به بازوی نیرومند یا گروهی بزرگ نیازی نخواهد بود. ¹⁰هرچند کاشته شده است، آیا کامیاب خواهد شد؟ آیا آنگاه که بادِ شرقی بر آن بوزد، به‌کلی پژمرده نخواهد شد— در همان کرتی که در آن رویید پژمرده نخواهد گشت؟»

¹¹سپس کلامِ پدر ما بر من نازل شد:

¹²«به خاندانِ یاغی بگو: آیا نمی‌دانید این‌ها چه معنایی دارند؟ به آنان بگو: پادشاهِ بابِل به اورشلیم آمد و پادشاه و بزرگانش را گرفت و آنان را با خود به بابِل برد. ¹³و یکی از نسلِ پادشاهی را برگرفت و با او عهدی بست و او را سوگند داد، و مردانِ برجستهٔ آن سرزمین را نیز با خود برد، ¹⁴تا آن مملکت خوار و پست گردد و دیگر برنخیزد، بلکه تنها با نگاه داشتنِ عهدش پایدار بماند. ¹⁵‹اما صِدقیا بر پادشاهِ بابِل شورید و قاصدانی به مصر فرستاد تا اسبان و سپاهی بزرگ به دست آورد. آیا کامیاب خواهد شد؟ آیا کسی که چنین می‌کند، جان به در خواهد برد؟ آیا می‌تواند عهد را بشکند و بگریزد؟›

¹⁶«پدرِ متعال می‌فرماید: به حیاتِ خودم سوگند که او در بابِل خواهد مرد، در همان جایی که آن پادشاه—که او را به پادشاهی نشاند و او سوگندش را خوار شمرد و عهدش را شکست—زندگی می‌کند. ¹⁷فرعون با سپاهِ نیرومند و لشکرِ بی‌شمارش در جنگ به او یاری نخواهد رساند، آنگاه که پُشته‌های محاصره برافراشته و دیوارهای محاصره ساخته شود تا جان‌های بسیار را نابود کند. ¹⁸‹او سوگند را خوار شمرد و عهد را شکست؛ دست داده و پیمان بسته بود، اما با این همه چنین کرد—جان به در نخواهد برد.›

¹⁹پس پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «به حیاتِ خودم سوگند که سوگندِ مرا که خوار شمرد و عهدِ مرا که شکست، بر سرِ خودش فرود خواهم آورد. ²⁰تورِ خود را بر او خواهم گسترد و او در دامِ من گرفتار خواهد شد. او را به بابِل خواهم آورد و در آنجا او را به سببِ خیانتی که در حقِ من روا داشت، داوری خواهم کرد. ²¹‹بهترین جنگاورانِ سپاهش به دمِ شمشیر خواهند افتاد و بازماندگان به هر سو پراکنده خواهند شد. آنگاه خواهید دانست که من، پدرِ شما، سخن گفته‌ام.›

²²پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «من خود شاخه‌ای از نوکِ بلندِ سرو خواهم گرفت و آن را خواهم کاشت. از بالاترینِ شاخه‌های جوانش نهالی نازک خواهم چید و من خود آن را بر کوهی بلند و سربرافراشته خواهم کاشت. ^a a v22 آنجا که پادشاهی‌های انسان‌ها فرومی‌پاشند، پدر ما وعده می‌دهد که نهالی نازک از آنِ خود بنشاند—پادشاهِ آینده از نسلِ داوود، که در عیسی تحقق یافت، و به پادشاهی‌ای بدل می‌شود که همهٔ قوم‌ها را در پناهِ خود جای می‌دهد. ²³بر بلندای کوهِ اسرائیل آن را خواهم کاشت، و شاخه‌ها خواهد آورد و میوه خواهد داد و سروی شریف خواهد شد. زیرِ آن هر گونه پرنده‌ای ساکن خواهد شد و در سایهٔ شاخه‌هایش آشیانه خواهد ساخت. ²⁴و همهٔ درختانِ صحرا خواهند دانست که من پدر هستم، که درختِ بلند را فرومی‌آورم و درختِ کوتاه را بلند می‌سازم، که درختِ سبز را می‌خشکانم و درختِ خشک را شکوفا می‌گردانم. من، پدر، سخن گفته‌ام، و آن را به انجام خواهم رساند.»