Cangkrimane Rama kita bab Manuk Garudha Loro
Cangkriman bab manuk garudha loro, pucuk wit eres lan wit anggur sing dipindhah, diterangaké minangka Zedekia nerak sumpahé marang Babil lan ngulungaké tangan menyang Mesir njaluk jaran. Dhèwèké ora bakal oncat. Nanging Rama kita ngandika bakal nandur pang enomé dhéwé ing gunungé Israèl.
17 1Ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:
2“He anaking manungsa, gawea cangkriman lan critakna pasemon marang turune Israel, 3sarta kandhaa: Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakuwasa: ‘Ana manuk garudha gedhe, swiwine jembar, wulune dawa, tur kebak mancawarna, teka ing Libanon lan njupuk pucuke wit eres. 4Pucuke pang-pang enom kang dhuwur dhewe dikethok, nuli digawa menyang nagara pardagangan; diseleh ing kutha para sudagar. 5Banjur njupuk winihe tanah mau lan ditandur ing lemah kang loh; diseleh ing pinggir banyu kang akeh supaya thukul kaya wit kang ana ing pinggir banyu. 6Winih mau banjur thukul lan dadi wit anggur kang endhek tur ngrembaka, pang-pange madhep marang manuk garudha mau, dene oyode tetep ana ngisore. Dadine dadi wit anggur, metu pang-pange, sarta ngetokake trubusan. 7Nanging ana manuk garudha gedhe liyane kang swiwine jembar lan wulune akeh, lan wit anggur iki ngelokake oyode marang manuk mau sarta megarake pang-pange marang dheweke, supaya oleh banyu luwih akeh saka manuk mau tinimbang saka petak panggonane ditandur. 8Wit mau wis ditandur ing lemah kang becik ing pinggir banyu kang akeh, supaya metu pang-pange lan metu wohe sarta dadi wit anggur kang adiluhung.’
9Kandhaa: Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakuwasa: ‘Apa wit iku bakal subur? Apa manuk mau ora bakal mbedhol oyode lan ngrontokake wohe, nganti kabeh godhonge anyar kang isih seger padha alum? Ora usah nganggo tangan kang rosa utawa wong akeh kanggo mbedhol wit iku saka oyode. 10Senajan wis ditandur, apa bakal subur? Apa ora bakal garing babar pisan samangsa katrajang angin wetan— garing ana ing petak panggonane thukul?’”
11Banjur ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:
12“Kandhaa marang turun kang mbalela: Apa kowe padha ora ngerti tegese prakara iki? Kandhaa marang wong-wong mau: Ratu ing Babil teka ing Yerusalem, njupuk ratu lan para panggedhene, banjur padha digawa bali menyang Babil. 13Ratu mau banjur njupuk salah sawijining turune ratu Yehuda, nggawe prajanjian karo dheweke kanthi sumpah, sarta nggawa lunga para panggedhening nagara mau, 14supaya kratone dadi asor lan ora bisa ngadeg maneh, mung bisa lestari srana netepi prajanjiane. 15Nanging Zedhekia mbalela marang ratu ing Babil, kanthi ngutus utusan menyang Mesir njaluk jaran lan wadyabala kang akeh. Apa dheweke bakal kaleksanan? Apa wong kang tumindak mangkono bakal bisa oncat? Apa dheweke bisa ngrusak prajanjian lan isih bisa oncat?”
16“Demi Aku kang gesang, mangkono pangandikane Rama kita Kang Mahakuwasa, dheweke bakal mati ing Babil, ing kuthane ratu kang wis njumenengake dheweke dadi ratu—sumpahe kang diremehake lan prajanjiane kang dirusak dening dheweke. 17‘Sang Prabu Pringon dalah wadyabalane kang gagah prakosa lan bala kang akeh banget ora bakal bisa mitulungi dheweke ing paprangan, nalika tanggul-tanggul pangepungan didhudhuk lan balowarti pangepungan diedegake kanggo mateni nyawa pirang-pirang. 18Dheweke ngremehake sumpah lan ngrusak prajanjian; dheweke wis ngulungake tangane minangka janji, nanging isih nindakake kabeh mau—mula dheweke ora bakal bisa oncat.’”
19Mulane mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakuwasa: “Demi Aku kang gesang, sumpahKu kang diremehake lan prajanjianKu kang dirusak dening dheweke, iku bakal Daktibakake ing sirahe dhewe. 20‘JaringKu bakal Dakjembarake ing sadhuwure, temah dheweke bakal kena ing jiretKu. Dheweke bakal Dakgawa menyang Babil lan Dakadili ana ing kana marga saka pangiyanat kang ditindakake marang Aku. 21Para prajurite kang pinunjul bakal padha gugur dening pedhang, dene kang isih urip bakal padha buyar menyang sakehing angin. Ing kono kowe bakal padha ngerti, yen Aku, Ramamu, kang wis ngandika.’”
22Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakuwasa: “Aku dhewe bakal njupuk pucuk saka pang wit eres kang dhuwur, banjur Daktandur. Saka pucuke pang-pang enom, Aku bakal methik trubusan kang isih enom, lan Aku dhewe kang bakal nandur ana ing gunung kang dhuwur lan njulang. a a v22 Ing papan nalika kraton-kratone manungsa padha gagal, Rama kita janji bakal nandur trubusan kagungane piyambak—yaiku Sang Ratu kang bakal rawuh saka turune Prabu Dawud, kang kayektenan ana ing Gusti Yesus, kang tuwuh dadi Kraton kang ngayomi sakabehing bangsa. 23Ana ing pucuking gununge Israel iku bakal Daktandur, temah bakal metu pang-pange lan metu wohe sarta dadi wit eres kang adiluhung. Ing sangisore sakabehing manuk bakal padha manggon, nusuh ing iyub-iyube pang-pange. 24Sarta sakabehing wit ing ara-ara bakal padha ngerti, yen Aku iki Sang Rama, kang ngasorake wit kang dhuwur lan ndadekake wit kang endhek dadi dhuwur, kang nggaringake wit kang ijo lan nukulake wit kang garing. Aku, Sang Rama, wis ngandika, sarta bakal Daklakoni.”