حزقيل 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

²”اي ابنِ آدم، بني اسرائيل جي گهراڻي آڏو هڪ معمو پيش ڪر ۽ مثال بيان ڪر، ³چؤ تہ حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ ’هڪ وڏو عقاب، جنهن جا پر وڏا ۽ ڊگها هئا ۽ جنهن جو پرن جو ڍڪ ڀرپور ۽ رنگارنگ هو، لبنان ۾ آيو ۽ ديودار جي چوٽي کڻي ويو. ⁴ان جون سڀ کان مٿينديون نرم ٽاريون ڪپي، واپار جي ملڪ ۾ کڻي ويو؛ ان کي واپارين جي شهر ۾ لڳايائين. ⁵پوءِ ان ملڪ جو ڪجهه ٻج کڻي زرخيز زمين ۾ پوکيائين؛ ان کي گهڻن پاڻين جي ڀرسان رکيائين تہ بيد وانگر وڌي. ⁶پوءِ اهو ڦٽيو ۽ هيٺانهون، پکڙيل انگور جو ول بڻجي ويو، جنهن جون ٽاريون عقاب ڏانهن مڙيل هيون ۽ جنهن جون جڙون ان جي هيٺان رهيون. اهڙيءَ طرح اهو ول بڻيو، ٽاريون ڪڍيائين ۽ ڦٽا موڪليائين. ⁷پر هڪ ٻيو وڏو عقاب هو، جنهن جا پر وڏا ۽ پرن جو ڍڪ گهڻو هو؛ ۽ هن ول پنهنجون جڙون ان ڏانهن جهڪايون ۽ پنهنجيون ٽاريون ان ڏانهن ڊگهيون ڪيون تہ جنهن ڪياريءَ ۾ لڳايل هو، ان کان وڌيڪ ان کان پاڻي ملي. ⁸اهو سٺي زمين ۾، گهڻن پاڻين جي ڀرسان لڳايل هو، تہ ٽاريون ڪڍي، ميوو ڏئي ۽ هڪ عمدو ول بڻجي.‘

⁹چؤ تہ حاڪم پيءُ ائين ٿو فرمائي تہ ”ڇا اهو ڦٽندو؟ ڇا هو ان جون جڙون پٽي، ان جو ميوو لاهي نہ ڇڏيندو تہ ان جا سڀ تازا نوان پن سڪي وڃن؟ ان کي پاڙون سميت پٽڻ لاءِ نہ ڪنهن طاقتور ٻانهن جي نہ وڏي ميڙاڪي جي ضرورت پوندي. ¹⁰جيتوڻيڪ اهو پوکيل آهي، ڇا اهو ڦٽندو؟ ڇا اوڀر جو واءُ لڳڻ سان اهو بلڪل سڪي نہ ويندو؟ جنهن ڪياريءَ ۾ اُسريو، اتي ئي سڪي ويندو؟“

¹¹پوءِ اسان جي پيءُ جو ڪلام مون وٽ آيو تہ

¹²”باغي گهراڻي کي چؤ تہ ڇا اوهان کي خبر ناهي تہ انهن جو مطلب ڇا آهي؟ کين ٻڌاءِ تہ بابل جو بادشاهه يروشلم ۾ آيو، ان جي بادشاهه ۽ اميرن کي کڻي، پاڻ سان گڏ بابل وٺي ويو. ¹³هن شاهي نسل مان هڪڙي کي کڻي ساڻس قسم سان عهد ڪيو ۽ ملڪ جي سردارن کي وٺي ويو، ¹⁴تہ بادشاهي نيچي رهي ۽ ٻيهر مٿي نہ اُڀري، پر پنهنجو عهد نڀائڻ سان بچي رهي. ¹⁵پر صدقياه بابل جي بادشاهه کان باغي ٿيو ۽ گهوڙن ۽ وڏي لشڪر لاءِ مصر ڏانهن سفير موڪليائين. ڇا هو ڪامياب ٿيندو؟ ڇا اهڙو ڪم ڪندڙ بچي ويندو؟ ڇا هو عهد ٽوڙي بہ بچي سگهندو؟‘

¹⁶”مون کي پنهنجي جيئري هجڻ جو قسم، حاڪم پيءُ فرمائي ٿو تہ هو بابل ۾ مرندو، جتي هن کي بادشاهه بڻائيندڙ بادشاهه رهي ٿو، جنهن جو قسم هن ڌڪاريو ۽ جنهن جو عهد هن ٽوڙيو. ¹⁷’فرعون پنهنجي زورآور فوج ۽ وڏن لشڪرن سميت جنگ ۾ ان جي مدد نہ ڪندو، جڏهن گهڻن ساهن کي ختم ڪرڻ لاءِ مورچا اڏبا ۽ گهيرابندي جون ديوارون ٺاهيون وينديون. ¹⁸هن قسم کي ڌڪاريو، عهد ٽوڙيائين؛ هٿ ڏئي چڪو هو، تڏهن بہ اهي سڀ ڪم ڪيائين، سو بچي نہ سگهندو.‘

¹⁹تنهنڪري حاڪم پيءُ ٿو فرمائي تہ ”مون کي پنهنجي جيئري هجڻ جو قسم، منهنجو اهو قسم جنهن کي هن ڌڪاريو ۽ منهنجو اهو عهد جنهن کي هن ٽوڙيو، تن کي مان هن جي پنهنجي مٿي تي آڻيندس. ²⁰’مان هن مٿان پنهنجو ڄار وڇائيندس؛ هو منهنجي ڦندي ۾ ڦاسندو. مان هن کي بابل ۾ آڻيندس ۽ اتي ان بيوفائيءَ جو، جيڪا هن مون سان ڪئي، هن تي فيصلو ڪندس. ²¹هن جي لشڪر جا بهترين سورهيه تلوار سان ڪرندا ۽ بچيل ماڻهو هر طرف جي هوا ۾ ڇڙوڇڙ ڪيا ويندا. تڏهن اوهين ڄاڻندا تہ مون، اوهان جي پيءُ، چيو آهي.‘

²²حاڪم پيءُ ائين ٿو فرمائي تہ ”مان پاڻ ديودار جي بلند چوٽيءَ مان هڪ ٽاري وٺي ان کي پوکيندس. ان جي سڀ کان مٿينديون نرم ٽارين مان هڪ نازڪ ڦٽو ڀڃي، مان پاڻ ان کي هڪ اوچي، بلند جبل تي پوکيندس. ^a a v22 جتي انسانن جون بادشاهتون ناڪام ٿين ٿيون، اتي اسان جو پيءُ پنهنجو هڪ نازڪ ڦٽو پوکڻ جو واعدو ٿو ڪري — داؤد جي نسل مان ايندڙ بادشاهه، جيڪو يسوع ۾ پورو ٿيو، جيڪو انهيءَ بادشاهيءَ ۾ وڌي ٿو جيڪا سڀني قومن کي پناهه ٿي ڏئي. ²³اسرائيل جي جبل جي بلنديءَ تي مان ان کي پوکيندس، تہ اهو ٽاريون ڪڍندو، ميوو ڏيندو ۽ هڪ عمدو ديودار بڻجندو. ان جي هيٺان هر قسم جو پکي رهندو، ان جي ٽارين جي ڇانو ۾ آکيرو ٺاهيندو. ²⁴تڏهن ميدان جا سڀ وڻ ڄاڻندا تہ مان پيءُ آهيان، جيڪو اوچي وڻ کي هيٺ ٿو ڪري ۽ هيٺئين وڻ کي اوچو ٿو ڪري، جيڪو سائي وڻ کي سڪائي ٿو ۽ سڪل وڻ کي ڦلائي ٿو. مون پيءُ چيو آهي ۽ مان اهو ڪندس.“