Gapura Tinutup Anu Disadiakeun pikeun Raja

Gerbang wetan disegel salalanggengna, sabab Rama urang geus asup ngaliwatan éta gerbang. Urang asing anu haténa teu disunat dicaram asup ka tempat suci. Urang Lewi anu kungsi nyimpang ngudag brahala ngan ukur ngajaga gerbang, henteu ngaladénan di altar, ari turunan Sadok anu ngaladénan. Aya aturan ngeunaan pakéan linen, rambut, kawin jeung kabungah.

Pasal 44.

Tuluy kaula dicandak deui ka gapura luar tempat suci anu nyanghareup ka wetan, sarta gapura teh geus katutup. Saurna ka kaula, “Gapura ieu kudu tetep ditutup. Teu meunang dibuka, sarta teu aya saurang ge anu meunang asup ngaliwatan gapura ieu, sabab Rama urang parantos lebet ngaliwatan dinya; ku sabab eta kudu tetep ditutup. Ngan raja — nya raja eta pisan — anu meunang calik di dinya pikeun tuang hareupeun Rama urang. Anjeunna kudu lebet ngaliwatan rohangan hareupeun gapura, sarta kaluar deui ngaliwatan jalan anu sarua.”

Tuluy kaula dicandak ngaliwatan gapura kaler ka hareupeun Bait Allah. Barang kaula neuteup, kamulyaan Rama urang minuhan padaleman-Na; tuluy kaula ngarumpuyuk nyuuh.

Geus kitu Rama urang ngandika ka kaula, “Eh anak manusa, sing nengetan, teuteup ku panon maneh jeung regepkeun ku ceuli maneh sakabeh anu rek diomongkeun ku Kami ka maneh ngeunaan aturan jeung hukum padaleman Kami. Sing nengetan jalan asup ka Bait Allah jeung sakabeh jalan kaluar ti tempat suci.”

Bejakeun ka urang Israil anu baredangong: Kieu dawuhan Rama Nu Maha Agung: “Geus cukup sagala kalakuan maraneh anu matak geuleuh teh, eh urang Israil! Maraneh geus ngasupkeun jalma-jalma asing, anu teu disunat hatena jeung dagingna, pikeun aya di jero tempat suci Kami, nganajiskeun padaleman Kami, nalika maraneh nyanggakeun roti, gajih, jeung getih Kami. Maraneh geus ngaruksak perjangjian Kami ku sagala kalakuan maraneh anu matak geuleuh. Maraneh henteu ngariksa barang-barang suci Kami; maraneh malah nunjuk batur pikeun ngurus tempat suci Kami gagantina maraneh. Kieu dawuhan Rama Nu Maha Agung: “Moal aya jalma asing, anu teuas hatena jeung teu disunat dagingna, ti antara sakabeh jalma asing anu maratuh di tengah-tengah urang Israil, anu meunang asup ka tempat suci Kami.

Tapi urang Lewi anu ngajauhan Kami waktu urang Israil sarasab, anu nyimpang ti Kami pikeun nuturkeun brahala-brahalana, bakal nanggung kasalahanana. Maranehna bakal ngawula di tempat suci Kami, ngajaga gapura-gapura Bait Allah sarta ngalayanan di jerona. Maranehna anu bakal meuncit kurban beuleuman jeung kurban pikeun bangsa eta, sarta sadia ngalayanan maranehna. Ku sabab maranehna ngalayanan bangsa eta di hareupeun brahala-brahalana sarta nyababkeun urang Israil tijalikeuh kana kasalahan; nya eta sababna Kami geus sumpah ngalawan maranehna, kitu dawuhan Rama Nu Maha Agung, sarta maranehna bakal nanggung kasalahanana. Maranehna moal meunang nyampeurkeun Kami pikeun ngawula ka Kami salaku imam, sarta moal meunang ngadeukeutan barang-barang suci Kami atawa barang-barang anu pangsucina; maranehna bakal nanggung kaera tina kalakuan anu matak geuleuh anu geus dipigawe ku maranehna. Sanajan kitu, Kami bakal ngangkat maranehna pikeun ngurus Bait Allah, sakabeh pagaweanana jeung sagala anu dilampahkeun di jerona.

Tapi para imam Lewi, turunan Sadok, anu geus ngajaga tempat suci Kami waktu urang Israil nyimpang ti Kami — maranehna anu bakal nyampeurkeun Kami pikeun ngawula ka Kami, nangtung di hareupeun Kami pikeun nyanggakeun gajih jeung getih ka Kami, kitu dawuhan Rama Nu Maha Agung. “Maranehna bakal asup ka tempat suci Kami, nyampeurkeun meja Kami pikeun ngawula ka Kami, sarta ngajalankeun sagala pancen ti Kami.

Waktu asup ka gapura-gapura palataran jero, maranehna kudu make pakean linen; teu meunang make wol salila ngawula di gapura-gapura palataran jero jeung di jerona. Maranehna kudu make iket linen dina sirahna jeung pakean jero linen dina cangkengna, sarta ulah make papakean anu matak ngaluarkeun kesang. Lamun maranehna kaluar ka bangsa eta di palataran luar, maranehna kudu muka pakean anu dipake ngawula tea, nyimpenna di kamar-kamar suci, tuluy make pakean sejen, supaya maranehna ulah nepikeun kasucian ka bangsa eta ngaliwatan pakeanana.

Maranehna teu meunang nyukuran sirahna atawa ngantep buukna panjang; maranehna kudu ngarapihkeun buukna. Teu aya imam anu meunang nginum anggur lamun rek asup ka palataran jero. Maranehna teu meunang kawin ka randa atawa awewe anu geus pegat, tapi ngan ka parawan tina turunan Israil, atawa ka randa urut imam. Maranehna kudu ngajarkeun ka umat Kami bedana antara anu suci jeung anu biasa, sarta nuduhkeun ka maranehna kumaha ngabedakeun anu najis jeung anu beresih.

Dina pasualan, maranehna kudu mutus dumasar kana katangtuan Kami. Maranehna kudu nurut kana hukum jeung aturan Kami dina sakabeh pesta anu geus ditangtukeun ku Kami, sarta ngajaga poe-poe Sabat Kami supaya tetep suci.

Hiji imam teu meunang ngadeukeutan mayit nepi ka jadi najis; tapi pikeun bapa, indung, anak lalaki, anak awewe, dulur lalaki, atawa dulur awewe anu tacan kawin, meunang. Sanggeus beresih deui, maranehna kudu ngitung tujuh poe pikeun manehna. Dina poe manehna asup ka tempat suci, nya eta palataran jero, pikeun ngawula di dinya, manehna kudu nyanggakeun kurban dosana, kitu dawuhan Rama Nu Maha Agung.

“Warisan maranehna teh kieu: Kami anu jadi warisanana. Ulah mere maranehna milik di tanah Israil — Kami anu jadi milikna. Maranehna bakal ngadahar kurban gandum, kurban dosa, jeung kurban kasalahan, sarta sagala rupa anu diwakafkeun di Israil bakal jadi milik maranehna. Bagian pangalusna tina sakabeh hasil bungbuahan kahiji tina unggal jinis, jeung unggal pasumbang anu dibawa ku maraneh, bakal jadi milik para imam. Bere para imam adonan maraneh anu pangheulana, supaya berkah aya dina imah maraneh. Para imam teu meunang ngadahar manuk atawa sato naon bae anu paeh sorangan atawa anu dipaehan ku sato galak.”