حزقیال 44

44 ¹آنگاه مرا به دروازهٔ بیرونیِ قُدس که رو به مشرق داشت بازگرداند، و آن بسته بود. ²او به من گفت: «این دروازه بسته می‌ماند. نباید گشوده شود و کسی نباید از آن داخل گردد، زیرا پدر ما از آن داخل شد؛ پس بسته می‌ماند. ³تنها رئیس—خودِ رئیس—می‌تواند در آنجا بنشیند تا در حضور پدر ما نان بخورد. او باید از راهروِ ورودیِ دروازه داخل شود و از همان راه بیرون رود.»

⁴سپس مرا از دروازهٔ شمالی به پیشِ معبد آورد. نگریستم، و اینک جلال پدر ما خانهٔ او را پُر ساخته بود؛ و من به روی درافتادم.

⁵و پدر ما به من گفت: «ای پسرِ انسان، توجه کن، با چشمانت بنگر و با گوش‌هایت بشنو هرآنچه دربارهٔ فرایض و شرایع خانه‌ام به تو می‌گویم. به ورودیِ معبد و همهٔ خروجی‌های قُدس دقت کن.

⁶و به آن خاندان سرکشِ اسرائیل بگو: پدرِ متعال چنین می‌گوید: ای خاندان اسرائیل، همهٔ کارهای کراهت‌آورتان بس است! ⁷شما بیگانگانِ نامختون در دل و در تن را داخل کردید تا در قُدس من باشند و خانهٔ مرا بی‌حرمت سازند، آنگاه که نان و پیه و خون مرا تقدیم می‌کردید. شما با همهٔ کارهای کراهت‌آورتان عهد مرا شکستید. ⁸شما از چیزهای مقدسِ من نگاهبانی نکردید، بلکه دیگران را به‌جای خود بر قُدس من گماشتید. ⁹پدرِ متعال چنین می‌گوید: هیچ بیگانه‌ای که سخت‌دل و نامختون در تن باشد، از میان همهٔ بیگانگانی که در میان قوم اسرائیل به‌سر می‌برند، نباید به قُدس من داخل شود.

¹⁰اما لاویانی که هنگام گمراهیِ اسرائیل از من دور شدند و در پیِ بت‌هایشان از من آواره گشتند، تقصیر خود را بر دوش خواهند کشید. ¹¹آنان در قُدس من خدمت خواهند کرد و بر دروازه‌های معبد نظارت نموده در آن خدمت می‌کنند. ایشان قربانیِ سوختنی و ذبیحه را برای قوم سر می‌بُرند و آمادهٔ خدمتِ آنان می‌ایستند. ¹²چون در حضور بت‌هایشان قوم را خدمت کردند و اسرائیل را به سنگِ لغزش و تقصیر مبدل ساختند؛ پس دست خود را برضدشان برافراشتم و سوگند خوردم، پدرِ متعال می‌فرماید، و آنان تقصیر خود را بر دوش خواهند کشید. ¹³آنان به من نزدیک نخواهند شد تا در مقام کهانت مرا خدمت کنند، و نه به هیچ‌یک از چیزهای مقدس من یا به قدس‌الاقداس نزدیک خواهند گشت؛ بلکه شرمساریِ کارهای کراهت‌آوری را که کردند بر دوش خواهند کشید. ¹⁴با این‌همه ایشان را برای نظارت بر معبد و بر همهٔ خدمت آن و بر هرآنچه در آن انجام می‌شود، خواهم گماشت.

¹⁵اما کاهنانِ لاوی، پسران صادوق، که هنگام گمراهیِ اسرائیل از من، از قُدس من نگاهبانی کردند—آنان به من نزدیک خواهند شد تا مرا خدمت کنند، و در حضور من می‌ایستند تا پیه و خون را به من تقدیم نمایند، پدرِ متعال می‌فرماید. ¹⁶آنان به قُدس من داخل خواهند شد و به میز من نزدیک می‌شوند تا مرا خدمت کنند و شرایط مرا نگاه دارند.

¹⁷چون به دروازه‌های صحن اندرونی داخل شوند، باید جامهٔ کتانی بپوشند؛ به هنگام خدمت در دروازه‌های صحن اندرونی و در داخل، هیچ پشمینه‌ای بر تن نکنند. ¹⁸باید دستارهای کتانی بر سر و زیرجامه‌های کتانی بر کمر داشته باشند، و چیزی که ایشان را به عرق آورد نپوشند. ¹⁹و چون نزد قوم به صحن بیرونی بیرون روند، باید جامه‌هایی را که در آن خدمت کرده‌اند از تن درآورند و آنها را در اتاق‌های مقدس بگذارند و جامه‌های دیگر بپوشند، تا قدوسیت را از راه جامه‌هایشان به قوم منتقل نسازند.

²⁰نباید سرهای خود را بتراشند یا موی خود را بلند بگذارند؛ بلکه باید موی خود را کوتاه نگاه دارند. ²¹هیچ کاهنی به هنگام ورود به صحن اندرونی نباید شراب بنوشد. ²²آنان نباید بیوه یا زنِ مطلقه را به همسری گیرند، بلکه تنها باکره‌هایی از نسل اسرائیل، یا بیوهٔ یک کاهن را. ²³آنان باید به قوم من فرقِ میان مقدس و عام را بیاموزند و به ایشان نشان دهند که چگونه نجس را از طاهر تشخیص دهند.

²⁴در نزاع‌ها ایشان بر پایهٔ احکام من داوری می‌کنند. آنان شرایع و فرایض مرا در همهٔ عیدهای معیّن من نگاه می‌دارند و سَبَّت‌های مرا مقدس می‌شمارند.

²⁵کاهن نباید به جسدِ مرده نزدیک شود و خود را نجس سازد؛ اما برای پدر، مادر، پسر، دختر، برادر یا خواهرِ شوهرنکرده می‌تواند چنین کند. ²⁶پس از تطهیرِ او، هفت روز برایش می‌شمارند. ²⁷و در روزی که به مکان مقدس، به صحن اندرونی داخل می‌شود تا در آنجا خدمت کند، قربانیِ گناهِ خود را تقدیم می‌نماید، پدرِ متعال می‌فرماید.

²⁸میراث ایشان این است: من میراث آنانم. در اسرائیل هیچ مِلکی به ایشان ندهید—من مِلک ایشانم. ²⁹آنان هدیهٔ آردی و قربانیِ گناه و قربانیِ جبران را خواهند خورد، و هرآنچه در اسرائیل وقف شود از آنِ ایشان خواهد بود. ³⁰بهترینِ همهٔ نوبرها از هر گونه، و هر هدیه‌ای که تقدیم می‌کنید، از آنِ کاهنان خواهد بود. نخستین خمیرِ خود را به کاهنان بدهید تا برکت بر خانهٔ شما قرار گیرد. ³¹کاهنان نباید هیچ پرنده یا حیوانی را که خود مُرده یا به‌دست وحوش دریده شده باشد، بخورند.»