زبور 102 FHB Father's Heart Bible™

102 ¹اي اسان جا بابا، منهنجي دعا ٻڌ؛ منهنجي مدد جي دانهن تو وٽ پهچي. ²منهنجي مصيبت جي ڏينهن ۾ پنهنجو منهن مون کان نہ لڪاءِ. پنهنجو ڪن مون ڏانهن جھڪاءِ؛ جنهن ڏينهن آءٌ سڏيان، تنهن ڏينهن مون کي جلد وراڻي ڏي.

³ڇاڪاڻ تہ منهنجا ڏينهن دونهين وانگر غائب ٿي وڃن ٿا، ۽ منهنجون هڏيون ڀٽيءَ وانگر ٻرن ٿيون. ⁴منهنجي دل ماريل ۽ گاھ وانگر سڪي وئي آهي؛ آءٌ پنهنجي ماني کائڻ بہ وساري ٿو ڇڏيان. ⁵پنهنجي سڏڪن سبب آءٌ هڏ ۽ چم رهجي ويو آهيان. ⁶آءٌ ريگستاني الو جهڙو آهيان، کنڊرن ۾ رهندڙ الو وانگر. ^a a v6 ريگستاني الو ۽ کنڊرن ۾ رهندڙ الو ڇڏيل، ويران جاين جا پکي هئا — مڪمل اڪيلائي ۽ ڇڏيل هجڻ جون جيئريون تصويرون. ⁷آءٌ جاڳندو رهان ٿو؛ ڇت تي ويٺل اڪيلي چڙيءَ وانگر ٿي پيو آهيان. ⁸سڄو ڏينهن منهنجا دشمن مون کي طعنا ڏين ٿا؛ مون تي ڪاوڙجندڙ منهنجي نالي کي لعنت طور ڪتب آڻين ٿا. ⁹ڇاڪاڻ تہ آءٌ ماني وانگر خاڪ کايان ٿو ۽ پنهنجي پيئڻ ۾ ڳوڙها ملايان ٿو، ¹⁰تنهنجي غضب ۽ ڪاوڙ سبب؛ ڇاڪاڻ تہ تو مون کي مٿي کڻي ڦٽو ڪري ڇڏيو. ¹¹منهنجا ڏينهن ڊگھيندڙ پاڇي جهڙا آهن، ۽ آءٌ گاھ وانگر سڪندو وڃان ٿو.

¹²پر تون، اي اسان جا بابا، سدائين تخت تي ويٺل آهين؛ تنهنجي ناموري سڀني نسلن تائين قائم رهندي. ¹³تون اُٿي صيهون تي رحم ڪندين، ڇاڪاڻ تہ هن تي مهربانيءَ جو وقت آهي؛ مقرر وقت اچي پهتو آهي. ¹⁴ڇاڪاڻ تہ تنهنجا ٻانها هن جي پٿرن تي خوش ٿين ٿا ۽ هن جي مٽيءَ تي رحم کائين ٿا. ¹⁵قومون اسان جي پيءُ جي نالي کان ڊڄنديون، ۽ زمين جا سڀ بادشاھ تنهنجي جلوي کان ڊڄندا. ¹⁶ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ صيهون کي اڏيندو؛ هو پنهنجي جلوي ۾ ظاهر ٿيندو. ¹⁷هو بي سهارن جي دعا ٻڌندو ۽ سندن عرض کي ڪمتر نہ سمجھندو.

¹⁸اها ڳالھہ ايندڙ نسل لاءِ لکي وڃي، تہ جيئن اڃا پيدا ٿيڻ واري قوم اسان جي پيءُ جي ساراھہ ڪري: ¹⁹تہ هن پنهنجي پاڪ بلنديءَ تان هيٺ نهاريو؛ اسان جي پيءُ آسمان تان زمين ڏانهن نهاريو، ²⁰تہ قيديءَ جي ڪرڙاٽ ٻڌي، موت جي سزا ماريلن کي آزاد ڪري، ²¹تہ جيئن صيهون ۾ اسان جي پيءُ جو نالو ۽ يروشلم ۾ سندس ساراھہ بيان ڪئي وڃي، ²²جڏهن قومون ۽ بادشاهتون اسان جي پيءُ جي عبادت ڪرڻ لاءِ گڏجي گڏ ٿينديون.

²³هن رستي ۾ منهنجي طاقت ڀڃي ڇڏي آهي؛ منهنجا ڏينهن گھٽائي ڇڏيائين. ²⁴تنهنڪري مون چيو تہ ”اي منهنجا بابا، منهنجي حياتيءَ جي اڌ ۾ مون کي نہ کڻ — تون جنهن جا سال سڀني نسلن تائين قائم رهن ٿا. ²⁵گھڻو اڳ تو زمين جو بنياد رکيو، ۽ آسمان تنهنجن هٿن جو ڪم آهن. ^b b v25 عبرانين 1:10-12 ۾ اهي لفظ يسوع تي لاڳو ڪيا ويا آهن — اسان جي خداوند يسوع تي، جيڪو دائمي فرزند آهي ۽ جنهن جي وسيلي اسان جي پيءُ سڀ شيون خلقيون. ²⁶اهي ناس ٿي ويندا، پر تون قائم رهندين؛ اهي سڀ ڪپڙي وانگر پراڻا ٿي ويندا. تون انهن کي پوشاڪ وانگر بدلائيندين، ۽ اهي گذري ويندا. ²⁷پر تون اهوئي آهين، ۽ تنهنجا سال ڪڏهن بہ ختم نہ ٿيندا. ²⁸تنهنجي ٻانهن جا ٻار امن سان رهندا، ۽ سندن اولاد تنهنجي اڳيان قائم رهندو.“