Μια κραυγή μέσα από τη σκόνη
Προσευχή ενός βασανισμένου, όταν αποκάμει και ξεχύνει το παράπονό του μπροστά στον Πατέρα μας.
Η προσευχή ενός άρρωστου ανθρώπου: μέρες σαν καπνός, κόκαλα που καίνε, στάχτη αντί για ψωμί, άγρυπνος τη νύχτα σαν μοναχικό σπουργίτι πάνω σε στέγη. Στη μέση παύει να περιγράφει τον εαυτό του και στρέφεται στην ανοικοδόμηση της Σιών και σε έναν Πατέρα που διαρκεί περισσότερο από τους ουρανούς, οι οποίοι παλιώνουν σαν ρούχα.
102 1Άκουσε την προσευχή μου, Πατέρα μας· ας φτάσει σ' εσένα η κραυγή μου για βοήθεια. 2Μην κρύβεις το πρόσωπό σου από μένα την ημέρα της θλίψης μου. Στρέψε το αυτί σου σ' εμένα· την ημέρα που σε καλώ, απάντησέ μου γρήγορα.
3Γιατί οι μέρες μου χάνονται σαν καπνός, και τα κόκαλά μου καίγονται σαν καμίνι. 4Η καρδιά μου χτυπήθηκε και μαράθηκε σαν χορτάρι· ξεχνώ ακόμα και να φάω το ψωμί μου. 5Από τον στεναγμό μου, κατάντησα πετσί και κόκαλο. 6Έγινα σαν κουκουβάγια της ερήμου, σαν νυχτοπούλι ανάμεσα στα ερείπια. a a v6 Η κουκουβάγια της ερήμου και το νυχτοπούλι ανάμεσα στα ερείπια ήταν πουλιά των εγκαταλειμμένων, ερημικών τόπων — ζωντανές εικόνες απόλυτης μοναξιάς και εγκατάλειψης. 7Μένω ξάγρυπνος· έγινα σαν μοναχικό σπουργίτι πάνω σε μια στέγη. 8Όλη μέρα οι εχθροί μου χλευάζουν εμένα· αυτοί που μαίνονται εναντίον μου χρησιμοποιούν το όνομά μου σαν κατάρα. 9Γιατί τρώω στάχτη σαν ψωμί και σμίγω το ποτό μου με δάκρυα, 10εξαιτίας της αγανάκτησης και της οργής σου· γιατί με σήκωσες ψηλά και με πέταξες μακριά. 11Οι μέρες μου είναι σαν ίσκιος που μακραίνει, και μαραίνομαι σαν το χορτάρι.
12Αλλά εσύ, Πατέρα μας, βασιλεύεις αιώνια· η φήμη σου μένει σε όλες τις γενιές. 13Θα σηκωθείς και θα σπλαχνιστείς τη Σιών, γιατί είναι καιρός να της δείξεις την εύνοιά σου· ήρθε ο ορισμένος καιρός. 14Γιατί οι δούλοι σου βρίσκουν χαρά στις πέτρες της και σπλαχνίζονται τη σκόνη της. 15Τα έθνη θα φοβηθούν το όνομα του Πατέρα μας, και όλοι οι βασιλιάδες της γης θα φοβηθούν τη δόξα σου. 16Γιατί ο Πατέρας μας θα ξαναχτίσει τη Σιών· θα φανερωθεί μέσα στη δόξα του. 17Θα ακούσει την προσευχή των απόρων και δεν θα περιφρονήσει την ικεσία τους.
18Ας γραφτούν αυτά για μια γενιά που έρχεται, ώστε ένας λαός που δεν έχει ακόμα πλαστεί να δοξάσει τον Πατέρα μας: 19ότι έσκυψε από το άγιο ύψος του· από τον ουρανό ο Πατέρας μας κοίταξε τη γη, 20για να ακούσει τον στεναγμό του φυλακισμένου, να ελευθερώσει αυτούς που καταδικάστηκαν σε θάνατο, 21ώστε να διακηρυχθεί το όνομα του Πατέρα μας στη Σιών, και ο ύμνος του στην Ιερουσαλήμ, 22όταν λαοί και βασίλεια συγκεντρωθούν μαζί για να λατρέψουν τον Πατέρα μας.
23Τσάκισε τη δύναμή μου στον δρόμο· κόντυνε τις μέρες μου. 24Γι' αυτό είπα: «Πατέρα μου, μη με πάρεις στη μέση της ζωής μου—εσύ που τα χρόνια σου διαρκούν σε όλες τις γενιές. 25Παλιά έβαλες τα θεμέλια της γης, και οι ουρανοί είναι έργο των χεριών σου. b b v25 Η προς Εβραίους 1:10-12 εφαρμόζει αυτά τα λόγια στον Ιησού — τον Κύριό μας Ιησού, τον αιώνιο Υιό μέσω του οποίου ο Πατέρας μας δημιούργησε τα πάντα. 26Αυτοί θα χαθούν, εσύ όμως θα μείνεις· όλοι θα παλιώσουν σαν ρούχο. Θα τους αλλάξεις σαν φόρεμα, και θα παρέλθουν. 27Εσύ όμως είσαι ο ίδιος, και τα χρόνια σου δεν θα τελειώσουν ποτέ. 28Τα παιδιά των δούλων σου θα κατοικήσουν με ασφάλεια, και οι απόγονοί τους θα σταθούν σταθεροί μπροστά σου».
