Hawara ji Axê

Duaya kesekî di tengasiyê de, gava ku ew bêhal dibe û gazina xwe li ber Bavê me dirijîne.

Duaya zilamekî nexweş: rojên wek dûmanê, hestiyên dişewitin, xwelî wek nan, bi şev şiyar wek çivîkeke tenê ya li ser banî. Li nîvê re ew dev ji behskirina xwe berdide û berê xwe dide ji nû ve avakirina Siyonê û Bavekî ku dema ezman wek kinc kevn dibin jî her dimîne.

Beş 102.

Ya Bavê me, duaya min bibihîze; bila hawara min bigihîje te. Di roja tengasiya min de rûyê xwe ji min veneşêre. Guhê xwe bide min; roja ku ez gazî te dikim, zû bersiva min bide.

Çimkî rojên min wek dûmanê winda dibin, û hestiyên min wek firneyê dişewitin. Dilê min hatiye lêdan û wek giya hişk bûye; ez xwarina nanê xwe jî ji bîr dikim. Ji ber nalîna min, ez heliyam û bûme çerm û hestî. Ez wek kundekî çolê yê beriyê me, wek kundê nav wêraneyan. ^a Ez şiyar dimînim; bûme wek çivîkeke tenê ya li ser banî. Dijminên min tevahiya rojê tinazan bi min dikin; yên ku li dijî min har dibin, navê min wek nifirê bi kar tînin. Çimkî ez wek nan xweliyê dixwim û vexwarina xwe bi hêsiran tevlihev dikim, ji ber hêrs û xezeba te; çimkî te ez bilind kirim û avêtim. Rojên min wek siyeke ku dirêj dibe ne, û ez wek giya hişk dibim.

Lê tu, ya Bavê me, her û her li ser text rûniştî yî; navdariya te heta hemû nifşan dimîne. Tê rabî û rehmê li Siyonê bikî, çimkî wext e ku tu kerema xwe nîşanî wê bidî; dema diyarkirî hatiye. Çimkî xulamên te bi kevirên wê şa dibin û dilê wan bi axa wê dişewite. Milet wê ji navê Bavê me bitirsin, û hemû padîşahên dinyayê wê ji rûmeta te bitirsin. Çimkî Bavê me wê Siyonê ava bike; ewê di rûmeta xwe de xuya bibe. Ewê guh bide duaya belengazan û lavayên wan biçûk nebîne.

Bila ev ji nifşê pêşerojê re bê nivîsandin, da ku gelê ku hê nehatiye afirandin pesnê Bavê me bide: ku wî ji bilindahiya xwe ya pîroz berê xwe da jêr; Bavê me ji ezmanan li erdê nêrî, da ku nalîna girtî bibihîze, yên ku bi mirinê hatine mehkûmkirin azad bike, da ku navê Bavê me li Siyonê bê ragihandin, û pesnê wî li Orşelîmê, gava ku gel û padîşahî bi hev re dicivin da ku ji Bavê me re biperizin.

Wî hêza min di rê de şikandiye; wî rojên min kin kirine. Loma min got: “Bavê min, di nîvê emrê min de min nebe—tu yê ku salên te di hemû nifşan de didomin. Te ji zû ve bingehên erdê danîn, û ezman karê destên te ne. ^b Ew wê helak bibin, lê tê bimînî; ew hemû wê wek kincekî kevn bibin. Tê wan wek cilan biguherînî, û ew wê derbas bibin. Lê tu her eynî yî, û salên te qet dawî nayên. Zarokên xulamên te wê bi ewlehî rûnin, û dûndana wan wê li ber te qayîm bisekinin.”